»Dar satt noch 'n blatt,Harr eck dat noch 'e hattSäo wör eck satt.«>I>« segt do de kerel: »säo schall doch den jungen dütt un datt,« krigt sine älenvan der wand un prügelt minen läiwen jungen orntliken dör.

Den andern dag denket de kerel: »du schost doch äis sülbenst mit derZiegen losgäen, dat dat arme bäist doch äis orntliken satt werd.« Des eren-dages tut häi los un hot de ziegen bet et abend werd, dö segt häi: »No,ziege, nü frett noch'n bieten, dat du orntlicken satt wärst.« »Ne,« segt de ziege.

»Eck bin säo satt,Eck mag näin blatt.«»No, denn kumm här,« segt de kerel, »denn will wi na hüs gäen,« un trecketmit siner ziegen na hüs.

Ans häi nu inkam un sine ziege anbund, do säe häi: »Nich wahr, ziege,«sägt häi, »vandäge bist du doch äis orntliken satt ewören?« »Ne,« säe de ziegedo 6k weer:

»Dar satt noch 'n blatt,Harr eck dat noch 'e hattSäo wör eck satt.«»Verdammte ziege,« säe do de kerel; »eben haste di den balg säo dickefräten, dat du näin blatt mehr möchtest; un nü segste, du bist nich satt? Ja,teuf man, eck will di betälen!« Do läip de kerel hen un häole sine scheren unsnet der ziegen up äiner halwe alle hare van'n balge, un ok dat äine ohr snethe ör af, un ans he dat e däen harre, do nam häi sine älen un klappe mineläiwen ziegen üt'n hüse herüt.

De ziege, de nü ganz verschändet was un sick säo vär näinen minschensäien läten möchte, läip int holt un kämm an'en vosslock un dachte, da wollese sick inne verstäken. Do räip de voss:

»Halb geschoren, halb ungeschoren!Wer herein kommtDem rutsch ich,Dem stutz ichDen stuppstertVorm ase weg!«Do word de ziege bange, dat se ören stuppstert ök noch missen schölle, unfong en lopen an un läip jümmer täo in de wie weit henin, un wenn se nochn ich up ehört hat, säo lopt se vandage noch.

Die launische Ziege

(hochdeutsch).Es ist mal ein Schneider gewesen, der schaffte sich eine Ziege an. Er

43