XVII. Pariser Wurmsegen — XVIII. Bamberger Blutsegen 127
Stifts-Gymnasiums in Zeitz 1882 S. 4. Doch lässtsich eine Worltrennung denken fcathe nefi. DieSchwierigkeit der Stelle liegt m. E. in dem the. —Zu dem ganzen Stück vergleiche man noch die in-teressanten Ausführungen Seutters a. a. O. S. 187 f.über den Wirrwarr in der Bezeichnung der Pferde-wurmkrankheiten.
XVII.PARISER WURMSEGEN.
Ueberlieferung: Cod. nouv. acquis. 229 der PariserNationalbibliolhek Bl. 9v bis 10 r. Die Hs., dem12. Jhdt. angehörig, war früher im Besitz des Erz-bischofs von Narbonne, Charles Legoux de la Berchere(f 1719). Der Inhalt der Hs. teilweise medizinisch.
Literatur: A. Morel-Fatio ZfdA. 23 (1879) 435 bis437. - MSD. IP 281—. — W. Scherer BSB. 1885II 580 f. — Martin Müller a. a. O. (Nr. XVI) S. 23.
Akzente: Ein Circumflex.
Interpunktion: Satzanfänge haben Majuskel. Imübrigen wird der Punkt angewandt.
Heimat: Oberdeutsch. Südfränkisch?
XVIII.BAMBERGER BLUTSEGEN.
Ueberlieferung: Cod. L III 9 der Bamberger Biblio-thek Bl. 139vb. Vgl. F. Leitschuh Katalog der Hss.der k. Bibliothek zu Bamberg I 2, 433 bis 435. DieHs. aus dem 13. Jhdt. enthält nur Medizinisches.Unserem Stück geht voraus:
Bl. 139vb. Ad idem.Cure de libro pauperum.
Item ad item . fumpta de medicinali pauperum.
Stet quicunque uelis fanguif qui naribus exit.
Sanguinem tymporibus fit uerfus fronte refcriptus
Gobus . ceffa gobus . beronuf. cum beroriffa
Item ad fluium fanguinif.