98.
es
Desen liilgen heren sent Julianus plogcnt de wendeler in iren noi-den an zo roifen umb ein goit herbrich. Dat geschach zo einre zit, datzwein broder wandelden up eime weighe und baiden den hilgen herensent Julianum umb ein göit herberche. Do quamen si in einen walt, da(120 b ) cnvonden si gein herbrich. Do si lange gegangen hatden, qua-rnen si vur ein moinchseloister. Do quam der abt und entfeink si eirli-chen und lic gaff in genoich. Dat was up sent Michaelis nacht. Do itqnam an de metten zit, do songen de moinch einen wonderlichen sankder ein choir sank alsus: deus repulisti nos et desfruxisti nos, iratus eset miscrtus cs nobis, und der ander choir sank den selvcn versen; alsoSongen 'si, der ein na dem anderen. Der sank der bcdudet also vil:herfe got, du hais uns verdreven und versturt, du bis zornich over unsuhd hais dich over uns erbarmet. Und do de zwein broder den sankhoirtden, do verwonderden si sere, wat der sank biduden moicht. Desmorgens quam der abt zo den brocdeTen und bat si, dat si doch den JTmoinchen get predigen wulflen. Si spraichen, si wtilden it gern doin.
Der abt der leidt si in dat capittelhuis, da waren henk gesät, ein parvur den anderen und saissen Vol swarzer moinche. Do began der einbroder zo predichcn van den IX choircn der engelen. Do he van dem eirstenChoir prediehte, do stontcn all de moinche up, de up der nedersten banksaissen, und gingen us dem capittelhuis. Do he pretchede van dem an-deren choir, do stonten all de broder up, de da saissen up der anderebank. Dar na de derden und veirden, also dat si us geingen sonder(121*) allein der abt. Do vraichden de broder den abt, wa de moincheweren bleven. Der abt sprach „broeder, ich wil uch berichten, sowe itumb desc moinche is. Dat wairen alle duvclen, de da saiSsen up derbank, und w r airen de, de da gevallen wairen hs dem nedersten choir; degeingen us, want si enmoichten neit hoeren van der grolsser eren uhd‘vrduden der anderre, de si verloiren hatten. De anderen de wairen deda gevallen wairen us dem zweiden choir, de geingen do uss. Dar nade driden und veirden also lange, dat si alle uss geingen, want gesterenavent, do ir got und den hilgen sent Julianum bait umb ein g’oit her-brige, do wurden wir getwongen, dat wir ein herberge moisten machen.“
Du geink he mit den zwein broederen und wiste si den wech und geinkvan in. Do si umsagen, was dat cloister zomaile vergangen. Do dank-den si unsem leifen heren und dem hilgen Juliano.