153

217. (O ni. XLI. Copp. III, 78). Alius quid am miles provincienostre sie perfectus erat in deeimis, ut, cum aliquando segetes vel vineeeius grandinarentur, a dispensatoribus eius dampnum exigeret eisqueimponeret, dicens: „Si fraudem non fecissetis in deeimis, non nie Deus

5 flagellasset."

218. (Om. XLI. Copp. III, 78). Quod vero elemosine propter hu-manam laudem facte nichil prosint anime, sequenti probatur exemplo.In Bavaria miles quidam ditisöimus in hospitalitate et elemosinispreeipuus defunetus est. Hie post mortem uxori sue intra cubiculum

10 apparens, cum illa de statu eius sciscitaretur, tristis respondit: „Siomnium arborum folia in linguas verterentur, penas meaS exprimere

non possent." Gui cum illa diceret: „Quid est, quod dicitis, domine?Et ubi sunt hospicia et elemosine, quas pauperibus peregrinisque ex-hibuistis?", ait: „Quia non in caritate, sed propter gloriam et laudem15 inanem feci illa, nichil michi profuerunt." Hec, que dixi, recencioritempore gesta sunt; unde de ieiuniis et elemosinis nemo glorietur.

219. (Om. XLIII. Copp. III, 89). Stabulum, ut dixi, confessionislocus est. In stabulo iumenta exonerantur, quieseunt, reficiuntur. Sta-bularius confessor est, cuius ministerio peccatorum sarcina de confi-

20 tentis consciencia, ut quiescere possit, deponitur; per quem, si scienset discretus fuerit, pabulo pie consolacionis pascitur. Hie euiusdamsacerdotis recordor, qui, sicut dictum est in omelya tercia, timore mor-tis in stabulo peccata sua confitens audire meruit a dyabolo per os ob-sessi, cum de statu illius requireretur: „In stabulo iustificatus est."

25 226». (Om. XLIII. Copp. III, 90). Sed dum ista scribimus, mate-riam nobis scribendi äuget heu! miserabilis casus archipresulis nostriEngelberti. Ipse enim 'ineidit in latrones' {Luc. 10, 30), ymmolatronibus universis crudeliores, utpote sauguine proximos et plurimisbenefieiis sibi obligatos, a quibus inopinate, insidiose et sine omni mi-

30 sericordia trueidabatur. Qui cum plagis impositis abissent, semivivorelicto, illeque verba contricionis et precum fudisset ad Dominum, in-

8 Bawaria HL, Bauvvaria M * T '. — 16 temp. facta sunt GHL. —22 in om. seeunda GHL.

217. Auch bei Odo von Cheriton (ed. Hervieux IV 152), -vgl. Herbert, Cat. ofrom. III 74, 167. 384, 176. 617, 155. Aehnlich bei Little, Liber exemplorumnr. 106 (exemplum de beato Anselmo Cantuariensi arcliiepiscopo).

218. Dial. mirac. XII 19.

219. Vgl. ausführlicher Nr. 103.

220. Diesen Abschnitt hat A. Poncclet bei seiner Ausgabe von Cae-sarius' Vita et miracula s. Engelberti (Acta sanetorum Novembris t. III,1910, S. 623—684) S. 640 aus Coppenstein wiederholt. Vgl. J. Greven,Die Entstehung der Vita Engelberti des Caes. v. Heisterbach, Annalen 102(1918), 1—39, zu dieser Stelle S. 1 f. und 30 ff. Ueber die ErmordungEngelberts am 7. November 1225 vgl. zuletzt W. Kleist, Der Tod desErzbisehof's Engelbert von Köln, e. krit. Studie, Zeitschr. f. vaterländ.Gesch. u. Altertumskunde (Westfalens) LXXV (1917), S. 182—249; dazuAnal. Boll. XXXIX (1921), S. 218 ff.