10Ü
faciamus, sicut et faeimus, quia Dominus Deus multum nos et locumnostrum per eius reliquias letificavit, promovit, honoravit. Que qua-liter ad nos devenerint vel que Deus per eas apud nos egerit, ad po-steriorum memoriam huic loco inseram.
Es folgt Nr. 90. 5
90. (Om. XVIII. Copp. I, 122). Henricus de Ulme 1 ), mileshonestus, cum plurimas reliquias preciosissimas, capta urbe Con-stantinopolitana, de monasterio sancte Sophie tulisset, qui-bus terram nostram locupletavit, dentem eciam beati B a p t i s t eJ o h a n n i s ibidem repperit. Quem in tantum dilexit, ut ceteris reli- ioquiis distributis ei in capella castri sui edificaret altare et ibi eumperpetuo reponendum proponeret. Interim a Warnero de B o n -1 a n t 2 ) capitur, datis tarnen obsidibus ad germanam suam magis-tram in Insula s a n c t i Nicolai 3 ) venit, ad cuius instantis-simam peticionem, eo quod mater ipsorum apud nos fuisset sepulta, 15eundem dentem nobis obtinuit. Missus est pro eo supprior noster etego cum eo. Henrico ex promisso in captivitatem reverso, una sororumin sompnis huiusmodi vocem audivit: „Mox ut dens venerit ad Val-lem sancti Petri 4 ), a vinculis et captivitate liberabitur Henri-cus". Quod ita factum est. Non multo post Henricus, comes S e y - 20nensis 5 ), venit ad nos, secum ducens militem provecte etatis, totumfreneticum et, sicut multis visum est, a demone obsessum. Ad cuiuspeticionem infirmus sepedicto dente tactus et signatus est. Vix illisegressis de monasterio ad iactum sagitte miles bene et plene convaluit,
12 Wernero M i T 4 . — Bonilant T \ — 22 demonio M90. Vgl. Dial. mirac. VIII 54.
i ) Uelier Heinrich von Ulmen s. Kaufmann, Caesarius - S. 12 u. 13.Chronica reRia Colon., contin. III a. 1203 (ed. Waitz, S. 228). Gesta Trev.cont., SS. XXIV, S. 392. Beyer u. a., Urkundenbuch zur Geschichte dermittelrheinisciicn Territorien II, S. LXXXIV. R. Röhricht, Die Deutschenim Heiligen Lande, Innsbruck 1894, S. 94. Vgl. auch Dial. mir. IV 30über die bei der Einnahme Konstantinopels 1204 erbeuteten Reliquien.
2 ) Werner III. von Bolanden, Reichsministeriale und Reichstruch-seß, an Macht selbst mit Fürsten wetteifernd, gest. 1221/22. Vgl. J. Ficker,Die Reichshofbeamten der staufischen Periode (Sitzungsberichte der phil.-hist. Classe der Wiener Akad. 40, 1862, S. 475 f.); E. Winkelmann, Allg.Deutsche Biographic III (1876), 95; ders., Philipp v. Schwaben u. Otto IV.von Braunschweig I, 591, II, 562; ders., Kaiser Friedrich IL, B. I, 579.Vgl. ferner Dial. mirac. X 19.
3 ) Stuben, Augustinerinnenkloster, auf einer Insel der Mosel bei Neef(Kreis Zell), zwischen Bernkastei u. Kochern, gestiftet 1138; vgl. W. Fa-bricius, Erläuterungen zum geschichtlichen Atlas der Rheinprovinz V, 2,S. 202 f. Siehe auch Dial. mirac. VIII 50. IX 9 und über die ReliquienBeyer, a. a. O. II, 275 Nr. 235 mit Goerz, Mittelrheinische Regesten II, Nr.1050.
') Heisterbach.
s ) Heinrich III. Graf von Sayn (f 1247); vgl. z. B. Winkelmann,Philipp u. Otto I, S. 367, Anm. 1.