93

!s Glaii,

sle ‘K11 viU,,,°s Sdip«C

levia nquis ss perimi

lectimut nioiiim cum ijrravere, ientes qmn utilitatadiiranterpretaiiisensu sia'esi ae (ra-te iiifel-Triden-t omnes

ique »otim docuit.tiquiorc 111iies i»f

suit. 95) Illud vero iusto longius me declinaret aproposito meo; quam ob rem liceat ad Pletzii com-mentationem copiosam, cuius §. 1. mentionem feci-mus, lectorem ablegare.

§• 25 .

Superest, ut proferamus, quantum ab ecclesiaadhibita ratio de sensu s. scripturae iudicandi dif-ferat ab explicatione cuiusvis hominis literati. Quaquidem in re occasio dabitur, adversariorum calum-nias, in decretum nostrum iactatas, ac si omniaper illud accurate determinata, nec quidquam inter-pretis diligentiae relictum esset, refutandi. Primumquidem admonendum est, ecclesiam in s. scripturadiiudicanda ad eadem tantummoda argumenta respi-cere, quae ad fidem aut mores pertinent; quodetiam in decreto nostro apertis verbis continetur.Id vero non ita fit, ut artis hermeneuticae subsidiis,qualia sunt idiomatum peritia, nexus, antiquitatum,liisloriaeque notitia utatur; multo potius his omni-bns omissis ex summa totius scripturae de hocaut illo dogmate iudicat, ad singulos locos parumrespiciens. Sacra, scriptura, ait Ecclesia, unum tan-tum Deum docet; duo de Salvatore nostro demon-strat, illum scilicet Deum semper fuisse et propternos hominem factum esse; et similia. Cumautem locos quosdam affert, tantum abest, uteos more docti interpretis eo consilio exponat,ut dogma aliquod exinde derivet, ut eos tantum-modo dogmati declarato tanquam probabilia ad-

93) Pallav, VI. 18. n. 6.