" en > *

°neim

'•ius Slj);

«t mi

possit i

ir ‘ temp

>eohn

0

'are «*Christiaiiat in»(ilieniai

iem A|*rravimifin ecclfuiri esse] atres ii;uerimlIerunt, ts tradi-tiowhusiesia usi

tes Ap osl:nis, ' J f^nceiiW

i de ^

0 .

tione, ut supra iam monuimus, longe plurimi sem-per fere protulerunt, atque proferunt, cum de tra-ditione agitur. Qui Canon, explicatione modo data,hoc sibi vult, eas potissimum indicandas esse tra-ditiones Aposlolieas, quae in. quam plurimis eccle-siis ab Apostolis aut eorundem successoribusfundatis tales semper uno consensu habitae sint.Iam vero non difficile est intellectu, eas, tantisveritatis indiciis utentes omni omnino falsitalis spe-cie carere. Nam quomodo, quaeso, fieri potuerat,ut in multis quam remotissimis ecclesiis una vocedoctrinae quaedam, ut ab Apostolis acceptae,praedicarentur, nisi hac vere uterentur origine;sin minus, aut omnes semper erraverint aut omnesfideles deceperint necesse est. Utrumque autemfieri non potuit. Neque enim error nec fraus intertot et loco et tempore diversos unquam consensumefficit, quod historia docet et communis vita decla-rat. Quod quidem argumentum iam Tertullianustanquam indubitatum adfert: «Age nunc, inquit,

omnes (ecclesiae) erraverint; deceptus sit et Apo-stolus de testimonio reddendo; nullam respexeritspiritus sanctus, uti eam in veritatem deduceret,ad hoc missus a Christo, ad hoc postulatus de Patre,ut esset doctor veritatis: neglexerit officium Deivillicus, Christi Vicarius, sinens ecclesias aliterinterim intelligere, aliter credere, quod ipse perApostolos praedicabat: ecquid verisimile est, ut totac tantae in unam fidem erraverint! 1 nullus intermultos eventus unus est. Exitus variasse debueraterror doctrinae ecclesiarum.» 46)

46) De praescript. haeret, c. 28. Eandem argumcntat. apudVine. Lir. inveneris c. 24.

5