symbolicos quis respexit? Quid mirum, cum inlibris classicis, qui dicuntur, explicandis nec deinspiratione nee de libris symbolicis unquam fue-rit sermo? Liberi in libera ecclesia, quod Patresrite fecerunt, tanquam Filiis sibi licitum puta-bant, iuxta Tertulliani principium: «idem licuit
Valentinianis, quod Valentino, idem Marcionitis,quod Marcioni, de arbitrio suo fidem innovare.» 10 )Itaque s. scripturam, ex qua libros symbolicoshaustos esse iudicabant, denuo perscrutabantur,quo factum est, ut suo quisque arbitrio ac viri-bus, quibus utebatur, symbolorum doctrinam inea aut reperiret, aut longe diversam in ea co-gnosceret. Multi igitur librorum symbolicorum auc-toribus diffidere incipiebant, etiamsi id non tamaperte dicerent, quam a Biischingio factum esselib. 1. legimus, ubi p. 54 haec exstant verba: «Es
habe auch nicht an evangelischen Theologen undPredigern gefehlt, die sich geweigert hatten, ihrenforschenden Geist dureh die formula concordiaeeinsehriinken zu lassen. Die Urheber derselbenhatten die List gebraucht, und den ersten Grund-satz der evangelisch-lutherischen Kirche, dafs die
ward, mufste ara meisten daran liegen zu den alten strengenInspirationsbcgriffen wieder zuriickzukehren, und sie' scharfer zu bestimraen.“ Et §. 72: ..I)ir Fortschritte
der hbhern Kritik und Exegese leiteten zuletzt viele Theo-logen dahin, dafs sie die Inspiration bei unsernh. Biichern,ais etwas Unterscheidendes ganzlich ableugneten, wobei siejedoch inconsequent und ungerecht gegen die exegetischeBegriindung des alten Begriffes wurden.“
10) De praescript. haer. c. 42. p. 218.