578 196. Der karge Bauer mit seinem faulen Knecht.
Vnd legt sich nider in das grasPey dem prünen vnd alda schlieff.
Zv abencz der pauer gen Wald lieff115 Vnd fand sein knecht liegen vnd schlaffen.
Den künt er hart mit Worten straffen:
„Haincz, schlefstw den vnd legst dich nider?
Ich wolt wetten, das dw hest siederKaum zehen groser paüm vmb gschlagen."
120 „Aufpas!" thet knecht Haincz zv im sagen.
Der pauer sprach: „Es sint kaüm vier."
„Aufpas!" der Haincz im antwort schier.
„Dw hast kaüm ain gfeit," sprach der pawr,
„Dw fauler gefressiger laür!"
125 Knecht Haincz sprach: „Da thuet durcher schmiczenDa ligt der paüm. Legt in auch iczenInn prunen vnd seit auch sorglos!
So qüilt er vnd Wirt noch so gros."
Da gedacht im der pawers man:
130 Haincz thüet mir, wie ich im Hab thon,
Bnd war doch haimlich vngeschlacht.
Vnd als hernach an der fasnacht
Sie mit ainander zv disch fassen, [Bl. 106]
Frölich waren vnd krapffen äsen,
135 Knecht Haincz sie vngekewet schlickt,
Das er schir war daran erstickt.
Doch lies mit fressen er nicht nach.
Der pawer seinen jamer sachVnd erfund amen liste clüeg,
140 Zaigt dem Hainczen den Wasser krüeg:
„Drinck, das nit als vbrs essen ge!
Es möcht dir thon im Paüch zv we."
Bermaint, pald er wärt drincken thon,
Würn auf geschwellen im darfon145 Die krapffen den in seinem magen,
Als den wurn sie im pauch in plagen,
Würt nimer essn vnd werden kranck.
Als nün knecht Haincz stünd auf vnd dranck,
Sas darnach zum disch wider nider,
150 Sprach: „Erst wil ich recht essen wider."