et videant̉ ⁊ ꝯgnoſcant̉ ab oībꝰet iō ncce ē ꝙ ꝯſcīa ſecreta cuiuſlibꝫ nō ſolū ſibimet ſit maīfeſta.ȳmo alijs eciā Et ſic oportebit ꝙliber vnꝰ cuiuſqꝫ cōſcīe aꝑiat̉. ⁊oīa me̓ita ⁊ deme̓ita ī qͣlibꝫ ꝯſcīaaꝑtiſſime ⁊ clariſſime cognoſcāt̉Et ſic ncc̄e erit ꝙ oīa fcā ⁊ operacuiuſlibꝫ ſcpta ſint in cōſcīa. vtſic qͥlibꝫ ꝯgnoſcat tāta certitudine tāata veritate oīa oꝑa ⁊ fcā taꝓpaqꝫ alioꝝ ꝙ nō poſſit eſſe maior certitudo Et iō qꝛ nihil magiꝰcertū cuilibꝫ qͣꝫ eius ꝓp̓a ꝯſcīa qꝛnihil ē ei magis̓ pn̄s. ideo oportebit ꝙ in cōſcīa relucebūt oīa oꝑaet fcāa ⁊ intētiōes. vt ſic fiat aꝑtiſſima declaratio oīm meritoꝝ ⁊ demeritoꝝ. vt ſic oēs iudicet ⁊ clariſſime ꝯgnoſcāt veritatē ⁊ eqͥtatem ac rcitudinē iudicioꝝ dei. vtſic vnuſquiſqꝫ ꝑfce ſciat ⁊ ꝯgnoſcat ꝙ ipſe ſit iuſte remuneratuˢſcd̓m ſua merita vel demerita. ⁊nō ſolū de ſeipſo ſꝫ de qͦcūqꝫ alioEt qm̄ iuſto iudico oportebit ꝙferat̉ ſentētia final̓ iuxta exigentiā meritoꝝ et demeritoꝝ. ⁊ qꝛnon pn̄t eſſe ibi niſi due ꝑtes. ſcꝫbonoꝝ ⁊ maloꝝ. iō ncce ē ꝙ ibiſint due ſentētie. vna ꝓ bonis. ⁊alia ꝓ mal̓ Et qꝛ iſtud iudiciū fiet ad honorem ⁊ gloriā ptatis ⁊maieſtatis dei. iō oportebit ꝙ fiat cū tāta ſolēnitate ⁊ magnificetia ꝙ nō poſſit cogitari maior Etqꝛ honor ptātis ē ꝙ timeat̉ ab oībꝰ. ⁊ maxīe ptās iudiciaria q̄ deſe īport terrore ⁊ timore. iō oportebit ꝙ oſtēdat in iudicio vniuerſali ⁊ finali tanta ptātem ⁊ tantā maieſtntē ꝙ nō poſſit maior ⁊potētior manifeſtari. Et ideo neceſſe erit ꝙ in illo iudicio fiāt oīailla q̄ pn̄t facere ptātem illā timeri qꝛ deꝰ eſt ſūme timēdꝰ ⁊ maxīme tanqͣꝫuidex. ⁊ id̓o oportebitꝙ in ipſo iudicō appareat vt ſumme timendus tanqꝫ iudex. vt ſicoīs creatura in ſūmo timeat eū tāqꝫ iudice. qꝛ iudex inqͣntū iudexdebꝫ timeri. ⁊ ideo ſūmꝰ iudex ſūme timeri dꝫ. ⁊ m axime qn̄ pn̄tialit̓ iudicat. ⁊ id̓o tale iudiciū maxime timendū eſt ⁊ ſūme terribile. qꝛ tale iudiciū fiet vt fieri dꝫ.et nihil poterit defice̓ de his q̄ ꝑtinēt ad iudiciū. ideo oportebit ꝙin iudicio tāti iudicis ſit tantꝰ terror ⁊ tremor vt nō poſſit eſſe maior. ⁊ hoc eciā requirit cōtemptꝰmaloꝝ hoīm qui deum cōtempſerūt ⁊ eius mādata. ⁊ non timuerūt deum offendere. vt ſcꝫ tūc inſūmo timeāt ipſum tanqͣꝫ iudiceEt ideo omnes culpabiles. tatūtūc timebūt ꝙ nō poſſit excogitari. ſed boni qꝛ ipſum timuerūt offendere. ⁊ ſunt ſine culpa. iō q̄m̄uis ipſum timeāt tunc. tn̄ ꝓpter timore tūc nō affligent̉. qꝛ ſecurierūt de liberatōe. Sic̄ ergo ꝯſiderando honorē dei ⁊ opus iudicij finale. poterimus ꝯſiderare oēs ꝯditiōes q̄ poterūt eē ī illo vltīo iudicio. ⁊ applicae̓ ad gloriā laudē ethorē maieſtatis dīne. qꝛ iſtd̓ eritvltimū opꝰ dei. ⁊ ideo puriſſimū
Druckschrift
Theologia naturalis, sive liber creaturarum
Entstehung
Seite
254r
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten