¶ Qd̓ in bomnīe xp̄iano eſt vnanoua obligatio maior qͣm pͥma.Titulꝰ. CClxxviij.T qm̄ ſicut tractatum fuAit in capitulo de obligatione pͥma. obligatio naturalis tm̄fuit ex dare ⁊ recipere. ideo quiadeus plꝰ modo dedit homini. quāante dederat. quia dedit iheſū chriſtum qui eſt deꝰ ⁊ homo. vt mortem ſuſciperet pro homīe. ideo dequāto plus valet xp̄s qͣꝫ oēs creature. de tāto pluꝰ obligat̉ homoꝓpter xp̄m. qͣm ꝓpter omnes creaturas. Et quia xp̄s eſt infinitaperſona. ideo homo obligat̉ ꝓpt̓xp̄m in infinitum Et quia in hocdeꝰ manifeſtauit amorem infinitum erga hominē. id̓o homo obligat̉ deo ad amādum ipſum ſinemēſura. tam ꝓpter amorem ſuumquā eciam ꝓpter xp̄m datum hominibus. qui talis fuit vt velletmori ſponte pro hominibꝰ. Et iōiſta eſt obligacō noua ⁊ maiorqͣꝫ pͥma. quia maius eſt beneficium ſine meſura Si autem obligamur iſta obligatione cum pͥma.tūc erit vna infinita obligatio. qͣnō poteſt cogitari maior. Sic exobligatione infinita mala qͣm hōfecerat ꝓpter peccata. cauſata eſtvna obligatio infinita bona quādeꝰ fecit. quia liberauit hominemab illa infinita obligatiōe malaper mortem filij ſui iheſu chriſti.Prima obligatio fuit naturalispropt̓ eſſe ſcꝫ ꝓpter corpꝰ ⁊ animā. ⁊ ꝓpter totum mūdum. ſediſta obligatio eſt ꝓpter bene eſſeet ꝓpter xp̄m. Prima obligatiofuit quia homo de nihilo a deo factus fuit. ſed iſta obligatio eſt.quia hō eſt iteꝝ factus de nihilo.Vnde duplex eſt nihil. ſcꝫ nihilnegatiuū de quo deꝰ fecit hominēprimo. ⁊ aliud eſt nihil pͥuatiuūqd̓ fecerat homo. qn̄ ꝑdidit beneeſſe. pͥuando ſeipſum a bn̄ eſſe. ⁊acquiſiuit male eſſe ſeu maliciaꝫet obliquitatē iniuſticiam ⁊ vicium turpitudinem ⁊ deformitatēque ſūt nihil. Et ſic hō qn̄ p̓uauitſeipſum de ſuo bene eſſe. cecidit innō eſſe. ſeu in nihil pͥuatiuū. ſicuthō qn̄ ꝑdit viſum cadit in cecitatēque eſt nihil p̓ulatiuū ⁊ deformatiuū. Et id̓o cum deꝰ extraxit hominē de iſto nihil. dādo ſibi beneeſſe. tūc fecit iterū hoīem de nihiloEt ſic deꝰ pͥmo fecit hoīem cū nōeſſꝫ. deinde fecit eum cū perierat.et id̓o homo obligat̉ pro ſe pͥmofacto. ⁊ eciam obligat̉ pro ſeipſo iteꝝ fcō. ſeu refecto ⁊ reſtaurato. ⁊ de quāto magis ē reſtaurare ⁊ reficere qͣꝫ primo facere. detanto magis obligatur pro ſe reſtaurato. qͣꝫ ꝓ ſeipſo fcō. Vndemaiorē amorē ⁊ bonitateꝫ on̄ditdeus ho ī. reſtaurādo ip̄m ⁊ reficiēdo qͣꝫ faciēdo ip̄m. qꝛ pͥmo anteqͣꝫeſſꝫ hō. nō meruerat vt fieri nō debe̓t. ⁊ ſic nihil repugͣbat vt nonfie̓t. ſꝫ poſtqͣꝫ hō fcūs fuit peccando ⁊ deū offendēdo. meruit vt illud ꝑde̓t qd̓ fcūs erat. ⁊ illd̓ ꝓpt̓qd̓ fcūs erat. ⁊ iō īfinita fuit iſtabb i