iuſticie eſt ipſe ꝯtēptꝰ dei ⁊ gaudium ſiue delcātio cōtra deum. iōnccē erit ꝙ punitio correſpōdeatipſi ꝯtēptui dei ⁊ gaudio ſiue delectationi. ideo ncc̄e erit ꝙ quiaanima cōtempſit deum. ꝙ eciā ipſa ſūme ꝯtēnat̉. Et quia cōtempſit creatore creaturaꝝ oīm. ncceeſt ꝙ ipſa contēnat̉ ab omnibuˢcreaturis. Et ideo erit ncc̄e ꝙ ipſa ꝓijciat̉ in locum īfimū ⁊ maxime lōginquū a celo. ⁊ hoc erit inmedium terre. in quo erit infernꝰꝓfundiſſimꝰ. Et vt ꝑfectiſſimecōtemnat̉. ncc̄e erit ꝙ feces oīmreꝝ corꝑalium ibidem ꝓiciatur.in quibꝰ ipſa. aīa totalit̓ defigat̉vt ipſa que ſpūalis eſt. in ipſisfecibꝰ rerum corꝑaliū īmergat̉.et cōtra ſuam volūtatem ⁊ appetitum naturalem. vt ſic ab infimanatura patiat̉. Et ideo nccē eritꝙ oēs creature a ſuis fecibꝰ purgent̓. ⁊ omnes feces in dicto locō ponant̉. Et qm̄ delectatio dꝫpuniri ꝑ oppoſitū ſcꝫ ꝑ triſticiacōtraria ⁊ afflictione. ⁊ quia ignis inter omnes creaturas eſt magis afflictiuꝰ. id̓o nccē erit ꝙ ipſa maligna delcātio per ignē pumatur corꝑalē. qui cōburat ⁊ noncōſumat nec interimat. ⁊ nunqͣꝫin eternū extinguat̉. nec mutet̉nec creſcat. nec diminiuat̉. vt .ſ.ipſa anima ſit inſeꝑabilit̓ alligata igni corꝑali cōtra ſuam volūtatem. Sicut em̄ anima quāuis ſitſpūalis potuit delectari ⁊ cōplacere in rebꝰ corꝑalibꝰ mordinatecōtra deū ⁊ rationē. ita eciam poterit triſtari ⁊ puiiri ac affligi īeis ꝑ iuſticiā. Et ita ipſa diuinaiuſticia poterit facere talē ignemperpetuū in qͦ ipſa aīa eternaliterpuniat̉. Vn̄ ſicut aīa potuit alligari corꝑi ꝑ dei volūtatē ⁊ ordīatione vt homo fie̓t. ita poterit alligari igni corꝑali inſeꝑabiliterad ſuā iuſticiā exercēdam. nonvt anima influat vitā igni corporali. ſed vt recipiat penam in eo.Sicut em̄ deꝰ potuit aīam cōuinge̓ corꝑi. ⁊ ſibi dare inclinatōeꝫet appetitum vt amaret corpꝰ ⁊appeteret illud naturalit̓ ⁊ inclinaret̉ ad illud ⁊ ſentiret ī illo adꝑfectione natue̓. ita poterit ipſāalligae̓ igni corꝑali ⁊ dae īclinatione ſibi ⁊ appetitu contra illumet īmittere timorē ⁊ terrorem. vtſit alligata cōtra ſuam volūtatē.et vt ſenciat ipſū ignem ad ꝯplementū iuſticie ſue. Qn̄ ergo aīaſit puniēda ⁊ alligāda ꝑ iuſticiam exteriꝰ ⁊ hoc debet fieri ꝑ naturam corꝑalem. ⁊ cum aliqͣ rescorꝑalis non ſit tm̄ actiua tm̄ afflictiua ſicut ignis ꝯueniētiſſimūeſt vt anima puniat̉ eternaliterin igne. qui cōcremet vrat ⁊ noncōſumat nec interimat neqꝫ luceat. Quia enim oīs pena oīs punicio ſit rōne triſticie. vt vbi nullaeſt triſticia nulla ſit ⁊ pena. ⁊ onis triſticiā nihil aliud ē qͣꝫ facerecōtra volūtatē. iō erit nccē ꝙ oīspunitio fiat per illa ꝑ q̄ maior fittriſticia. ⁊ ꝑ illū modū per quem