tūc nō quieſcet nec poterit ceſſae̓a cogitatione. ſed ſemꝑ erit in cōtinua cogitatione ſemper erit inactu ſicut ignis. ⁊ ſemꝑ ꝯtinueintellectꝰ oꝑabit̉ ⁊ memoria ⁊volūtas ⁊ ſubito. ideo tūc aīa cogitabit oēs oꝑationes ſuaſ qͣs fecit. onima veniēt ad memoriamet videbit eo ꝙ porbit ſecū ſil̓itudies oīm ſuoꝝ opeꝝ ī ſeipſa. Etquia omnia oꝑa ſua fuerūt cōtradeum. extra deum. cōtra naturā.cōtra racionem. cōtra veritatem.cōtra ordinationem rectam. ideoerāt inordīata. turpia. deformia.horribiliſſima d̓ natura ſua ⁊ odibiliſſima. falſiſſima cōtra ſe ipſanicōtra ſuam ꝓpriam naturam. Etipſa aīa neceſſario habebit odioomnia illa oꝑa ⁊ cognoſcet turpitudinē ⁊ deformitateꝫ ⁊ horribilitatem ⁊ ꝯfuſionem illoꝝ operum. ⁊ quāto magis cognoſcettanto magis habebit odio. ⁊ tame ſemꝑ erūt ſibi p̄ſentia in memoria in eternum. ⁊ in eternū nōdelebunt̉ de memoria. ſed ſemꝑviuēt in memoria. Si tamē ipſaanima ea videre nec cogitare vellet neqꝫ recordari. ſed ſemꝑ vellet obliuiſci ⁊ nō poterit. Et ſicerit in anima cōtinua triſticia ⁊ſūma quia ꝯtinue habebit in ſe ⁊videbit ī ſe qd̓ ſūme hꝫ odio. qd̓nollet videre. cōtinue recordabit̉de illis de quibꝰ nollet. Et ſic omnes ſue cogitationes. omnes ſuiactus omnis memoria. omnis cogitatio. omnis viſio. omnis recordatio. omne velle ſuū. omne ſuūnolle. omne deſideriū. ⁊ quicqͥdin anima poteſt eſſe. erūt ſummeaſpera. ⁊ ſūme amara ipſi animeet ſūme cōtraria ⁊ erūt in ꝯtinuūtormētum ⁊ eternā triſticiam. ⁊penam ipſius anime ſine fine. eoquia anima ſemꝑ viuet. ſempererit ſemꝑ durabit. ⁊ in eternumnullam ſentiet. neqꝫ ꝑcipiet dulcedinē neqꝫ ſuauitatē. quia continue erit in triſticia ⁊ odio ꝑ puram amaritudinē ⁊ aſperitatemcōtra naturam ſuam que ſemperappetit dulcedinē ⁊ ſuauitatē. ⁊gaudium ⁊ delectationē. Et ſicpoſſumꝰ ꝯcludere ꝙ anima dumviuit extra deum ⁊ cōtra deum. ⁊amat cōtra deum. ⁊ facit ſua opera cōtra deum. ipſa ſemꝑ multiplicat ⁊ cōgregat. acqͥrit ⁊ theſauriſat oīa illa vnde ſibi oriat̉ poſteaeterna miſeria ⁊ triſticia. ⁊ itaipſamet aīa facit ſibijpſi ſuam penam. ſuā triſticiā. ⁊ ſuū tormentū. Quanta autē pena ē quātusdolor quātū tormentū bre talemtriſticiā ꝯtinuā intra ſeipſam. cūoīa ſūt ꝓpinquiſſima ipſi aīe. Qꝛipſamet ē ſibi p̄ſentiſſima. ⁊ oīaoꝑa ſua ⁊ omnes cogitatōes ſueNō ē intellcus nō ē meōriā. nō ēcor hoīs qd̓ poſſit hoc cogitare cūtota triſticia illa ſit ītellcūalis ⁊ſpūalis. ⁊ iō excedit oēm triſticiā corꝑalē ſine ꝯꝑatōe Et ſic manifeſtiſſime declaratuꝫ ē ꝙ triſticia pura q̄ finē nō hꝫ ē finalis fructus q̄ naſcitur ex amore ꝓpō ⁊