Quia poſtqͣꝫ vna ſola poſſit affirmari ⁊ credi ⁊ nō ſimul ambe debet illa affirmari ⁊ credi q̄ ē prohoīe. ⁊ non illa q̄ eſt cōtra hoīemVt verbi grā Illa ꝓponat̉ deus ēFiāt ſtatim due ꝑteſ oppoſite .ſ.deū eſſe. ⁊ deum nō eſſe. ⁊ cōꝑarent̓ iſte due ꝑtes int̓ ſe ⁊ videaꝰque cōueint cum eē ⁊ cum bonoet cum maiori eē. ⁊ que nō Iſtapars deum eē. que ponit infinitūeē. ⁊ infinitum bonū. quo maiuscogitari non p̄t. qꝛ deum eē ſignificat hoc. ⁊ alia oppoſita. ſcꝫ deum nō eſſe. pͥuat̉ infinito eē ⁊ infinito bono. Maxima ergo drā ēinter infinituꝫ eſſe ⁊ infinitum bonum. ⁊ inter infinitū malum. Vlterius videamꝰ que iſtaꝝ eſt adbonum hoīs. vel deum eſſe vel deum non eſſe. Nōne iſta ꝑs deumeſſe? Quia ex iſta ꝑte deum eſſe.ſequit̉ maximū bonū hoī. ſcilicetgaudium. ꝯſolatio. ſpes. ⁊ fiducia. Et ſic meliꝰ eſt hoī. deum eēqͣꝫ deum nō eē. qꝛ ex iſta ꝑte. deum nō eſſe. malum ⁊ nō bonumſequit̉ homini. Ergo hō tenet̉ deiure nature affirmae̓ ⁊ crede̓ iſtāpartē. deꝰ eſt. ⁊ reciꝑe in ſeipſotanqꝫ magis amabilē ⁊ deſiderabilē in ſe. ⁊ meliorē ⁊ vtiliorē ſibi. ⁊ non aliā ꝑtē nullo mō amabilē. nec deſiderabilē in ſe. nec bonam nec vtilē hoī. imo pͥuāteꝫ bonum ſuū. ideo odibilem Alit vteret̉ homo intellectu ſuo ad malūſuū ⁊ cōtra ſeip̄m. qd̓ non cōueītboī inqͣntū homo eſt. Quale eī bonum poterit ſibi dare iſta. deꝰ nōeſt? Qualis fructꝰ poteſt ſeqͥ exiſta? Et qͣre homo vult ſe iunge̓parti ſterili ⁊ ſine fructu. que puat ſuū bouum? Quare vult illidare locum in corde ſuo. ⁊ dare ſibi fidem? Nōne meliꝰ eſt ſe iungere ⁊ hre fidem cū ꝑte fructuoſa. q̄ ponit ſuū bonum? Nōne meliꝰ eſt ſibi dare locum ⁊ fidē ſuāSi em̄ homo ſociet ſe cum iſta ꝑte. deꝰ eſt. ⁊ recipit eā in intellcuſuo credēdo. affirmādo. ⁊ adheredo. vt plātet eā in ſe. ecce quātabona ſequūtur ex hoc. Nam inteltellectꝰ efficit̉ exaltatꝰ. ac nobilior. excellētior. ⁊ dignior. ⁊ recipit magnū incremētum ⁊ aſcēſum ꝑfectiore. ⁊ vadit de nō eēad eē. eo ꝙ cōiungit ſe cum ꝑtemagis amabili. ⁊ q̄ magis cōueint̓ cum eſſe ⁊ cū bono. ⁊ recipitinfluētiam ab eo. qꝛ intellectusefficit̉ illiꝰ nobilitatis ⁊ dignitatis ⁊ ꝑfectiōis. qͣle eſt illud qd̓credit. Ideo debet ſe totū dare ꝑti nobiliori ⁊ ꝑfectiori. Si autēſociet ſe cū parte oppoſita. q̄ eſt.deum nō eſſe. tūc intellectꝰ efficitur prauꝰ. ⁊ tendit ad nihil ⁊ adnon eē et ad mala infinita. Quare cōcludit̉ ꝙ hō de iure nature tenet̉ et obligat̉ affirmare iſtam ꝑtem. deꝰ eſt. et aliam ꝑtē ei oppoſitam negare et refutare. deꝰ nōeſt. Et hoc dicit oīs creatura hoī.ꝙ hoc debet facere. Sꝫ vlterius ſequit̉ ꝙ veru eſt. deum eē. qꝛ poſtqꝫ homo d̓ iure nature tenetur et