fugat aimcum ſuū ⁊ illud quodeſt pro ſe. ⁊ ideo eſt peruerſusvalde ⁊ maximꝰ inimicus. ⁊ aduerſariꝰ ſuūpſiꝰ ⁊ noces ſibiipſi.et nulli ꝓficies ⁊ ſic ē rep̄henſibilis ⁊ ab omni creatura merito cōdemnat̉. Et ideo ē ſtultiſſimꝰ ⁊ ſine ſenſu. Et iſtud eſt certiſſimūſignū ⁊ argumētum ꝙ ſi aliquiꝰbō ita faciat ⁊ nolit crede̓ ⁊ affirmare qd̓ meliꝰ eſt ꝓ ſe ꝙ ip̄e poſſidet̉ ab inimico ſuo morli qui dominat̉ intellectui ſuo ⁊ tenet ipſum ligatū ⁊ vinculatū ⁊ nō poſſit vti ip̄o intellcū nec officio eiꝰaffirmādo ⁊ credēdo ad ſuam vtilitatē ſed ad ſuū damnū ⁊ cōtraſeip̄m ⁊ ꝯtra totū ordine vniuerſi ⁊ oīm creaturaꝝ. Et talis hō ēſicut ille qui hꝫ ſtomachū corruptu plenū malis humoribꝰ. quinō poteſt reciꝑe alique cibum bonum ſed ſtatim euomit Sic̄ tal̓intellectꝰ ⁊ talis hoīs volūtas nōpoteſt reciꝑe illud qd̓ eſt bonumet meliꝰ credēdo qꝛ eſt corruptioin eis. Ecce igit̉ cōcluſio. ars. ⁊regula ac debitum affirmādi ⁊negādi in his̓ que pertinēt ad hominem inqͣꝫtum homo eſt cui cōcordet tota natura.Iſtnuli pno li¶ Sequit̉ modꝰ ⁊ practica vtēdi predicta arte ⁊ regula qua ꝓbat̉ ꝙ tota fides chriſtiana eſtaffirmanda ⁊ credēda. ⁊ ꝙ omnis homo de iure nature benet̉ credere ⁊ obligatur ea benere ⁊ affirmare.¶ Titulus. lxviij.A auteꝫ predicta magiseluceſcat declaremꝰ ꝑ practicā ⁊ per exēpla. Aodus autēexercendꝰ eſt iſte ꝙ ſi alicui ꝓponatur aliquid ad affirmandūvel negādum quod non poſſit intelligi per orationeꝫ ſtatim debetaccipere eiꝰ oppoſitum contradictorium ⁊ facere duas partes oppoſitas quas impoſſibile eſt ſiml̓eſſe veras nec falſas ſed de neceſſitate oportet ſolum vnam parteꝫeſſe veram ⁊ aliani falſam ⁊ tuncſi vult cognoſcere quam partemtenetur ⁊ debet affirmare ⁊ credere cum tantum poſſibile eſt vnāpartem eſſe veram debet cōparareambas partes inter ſe ⁊ poſteaad hominem. ⁊ ex iſta comparatiōe videbit que pars eſt magisamabilis. ⁊ deſiderabilis de ſe ⁊que pars magis cum eo ⁊ cummaiori eē. ⁊ maiori bono. Et ducomparabit ambas partes ad hominem videbit que illarum parcium eſt bonuꝫ hominis vel que eſtp̄uacio boni hominis vel que eritad maius bonum hominis ſcilicꝫad inaius gaudium cōſolacioneꝫet ſecuritatem. ⁊ ſic de alijs ⁊ ſicſtatim apparebit que parꝰ eſt ꝓhomine ⁊ que eſt cōtra hominemvel que eſt magis pro homine ⁊tūc facto iſto diſcurſuſtatim debet affirmae̓ ⁊ credere illam partem que eſt pro homine vel quemagis eſt pro homine. vel queeſt contra hominem. ⁊ que minꝰpro homine negare. ⁊ refutare.