IIDI.
de ꝟgine carnē ſūpſit. ergo pater n̄ potuit carnē aſſumere. Pͣ. Miſſio filij vt in lr̄a d̓r ē ipſa īcarnatio. ſed pp̄t mitti vt dicit Augꝰ. in lib. de tri. gͦ nec īcarnari.Sed ꝯtra hūana natura n̄ magis diſtat a pr̄e qͣꝫ a filioſi. ergo potuit vniri filio ſil̓iter potuit vniri ⁊ patri.Pͣ. Eadē dignitas ē patris ⁊ filij. ſed poſſe aſſumerecarnē ad dignitatē filij ꝑtinet. ergo ⁊ patri competit.℟. dd̓m ꝙ dupl̓r d̓r deus aliqͥd poſſe. Uno mō de potētia abſoluta .ſ. ẜm ſe ꝯſiderata. ⁊ ſic p̄t oē illud qd̓ contradictionē n̄ īplicat ⁊ qd̓ n̄ ꝟgit in defectū potētie faciētis. qd̓ em̄ ꝯtradictione implicat fieri n̄ p̄t eo ꝙ ꝑ ſeipſūdeſtruit defectꝰ autē in dīnā potētiā nō cadit. Alio mōd̓r deus poſſe aliqͥd de potētia ordīata .i. ꝯſiderato ordine dīne ſapīe ⁊ ſic deus d̓r poſſe oē illud qd̓ ordinatū eſtꝑ ſuā ſapīam vel ordinari p̄t. qd̓ em̄ de ſe inordīationēdicit deo n̄ ē poſſibile. ſicut peccare eo ꝙ ordinatū n̄ p̄teē. Qd̓ ꝟo de ſe īordinationē n̄ dicit p̄t eē ordinatū. ⁊ iōa deo fieri p̄t. qͣꝫuis forte dīna ſapīa alit̓ ordinauerit. ſic̄n̄ ē īpoſſibile deo ſaluare aliquē qͣꝫuis n̄ ſit p̄deſtinatuspatrē aūt īcarnari neqꝫ ꝯtradictionē īplicat neqꝫ in defectū aliquē patris ſonat. vn̄ ē poſſibile de potētia abſoluta. ſil̓r etiā n̄ īportat de ſe aliquā īordinationē qͣꝫuis nōſit ordinatū a dīna ſapīa vt ita fiat. ⁊ iō etiā de potentiaordinata ē poſſibile patrē īcarnari. n̄ qꝛ ita ordinatū ſiſed qꝛ ita ꝑ dīnā ſapīam ordinatū eē p̄t. ⁊ eadē rō ē d̓ ſpūſctō. Rōnes ꝟo qͣre magis cōgruū fuit filiū īcarnari inlr̄a tāgunt̉. Ad pͥmū ergo dd̓m ꝙ eē duos filios in trinitate ab et̓no ē de ſe incōueniēs ⁊ ſimpl̓r īpoſſibile. ꝟgꝭret em̄ in ꝯfuſionē ꝑſonaꝝ. ſed eē in trinitaie vnū filiuꝫab eterno ī deitate ⁊ aliū ex tꝑe in hūanitate n̄ eēt incōueniēs ſi ita fuiſſet ꝑ dīnā ſapīam ordīauit ⁊ p̄t̓ea patepotuiſſet carnē aſſumere ſine hoc qd̓ filiꝰ eēt ſicut adamcarnē habuit. ⁊ filius n̄ fuit. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ īnaſcibilitas pr̄is opponit̉ natiuitati et̓ne n̄ aūt natiuitati tēporali qͥ ē reſpectu alteriꝰ nature ⁊ p̄t̓ea ſine natiuitatepoſſet carnē aſſumere vt dictū ē. Ad tertiū dd̓m. ꝙ incarnatio filij d̓r miſſio. qꝛ ip̄e ē ab alio. pr̄is aūt incarnatio ſi foret miſſio n̄ eēt. qꝛ ip̄e pater ab alio n̄ eſt.D quintū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videtur ꝙ tres perſonenō poſſint aſſumere vnā naturam. Si enimtres ꝑſone aſſumūt vnā naturā humanā autin vnitate que teneat ſe ex ꝑte ſumētis vl̓ aſſūpti. ſed n̄ p̄t eē in vnitate aſſumptis. qꝛ illa vnitas vel ēnature vel ꝑſone. n̄ p̄t eē vnitas nature inqͣꝫtū ꝯueniūtꝑſone. qꝛ ſic trāſiret natura ī naturā. nec vnitas ꝑſone:qꝛ ſic tres ꝑſone eēt vna ꝑſona. nec p̄t eē ex ꝑte aſſūptiqꝛ aſſumere ē ad ſe ſumere. oportet igit̉ ꝙ aſſumat̉ in alterius vnitatē. cū ergo n̄ ſit aliqua vnitas in qua poſſitvna natura a tribꝰ ꝑſonis aſſumi tres ꝑſone n̄ poſſuntvnā naturā aſſumere. ⁊ hoc ē qd̓ Anſel. dicit in li. de cōcep. ꝟ̓gi. Plures ꝑſone n̄ pn̄t aſſumere vnū eundē hoīeꝫPͣ. Uniēs ⁊ vnitū cōicant ſibi in idcomate. vt dicitDamaſ. ergo ſi tres ꝑſone aſſumūt vnā naturam humanā vnus hō erit pr̄ ⁊ filius ⁊ ſpūſ .ſ. gͦ pr̄ eēt filius ⁊ ſpūſſctūs. ⁊ ecōuerſo qd̓ ē īpoſſibile. qꝛ ſi ſic eſſet ꝯfuſio ideomatū. gͦ īpoſſibile ē ꝙ vna natura ſumat̉ a tribus.Si tres ꝑſone aſſumerēt vnum eūdē hoīem aut vnicaaut pluribꝰ vniōibꝰ. ſed n̄ vnica. qꝛ ſic in vna natura cōueniūt dīna in qͣ n̄ ē facta vnio. nec pluribꝰ qꝛ ſic eſſentpl̓es īcarnatiōes. ergo poſſibile ē ꝙ vna nat̉a ꝑſōis pluribꝰ vniat̉. Cōtra. Gratia imitat̉ naturā. ſed naturaliter tres ꝑſone ꝯueniūt in vna dīna natura. ergo ꝑ gretiam vniōis poterunt ī natura vna hūana ꝯuenire.P. Humana natura hꝫ ꝙ ſit aſſūptibilis ex eo ꝙ eſtad imaginē. ſed ſil̓ ē triū ꝑſonaꝝ vna imago. ergo ſil̓ p̄ta tribus aſſumi. Ad hoc dd̓m ꝙ aſſumere eſt aliquid
ad ſe ſumere ſicut dictū ē. ergo ſi tres ꝑſone aſſumerentnaturā humanā oporteret ꝙ ī ſuā vnitatem aſſumeretiſta aūt vnitas n̄ p̄t eē niſi vel vnitas nature coīs hoc ēdīne. ⁊ hoc ē īpoſſibile. qꝛ ſic natura trāſiret ī naturam.aut vnitas ꝓpria vniuſcuiuſqꝫ q̄ ē vnitas ꝑſonalis ⁊ ſicī ꝓpriā vnitatē vniuſcuiuſqꝫ ꝑſone poſſet ip̄am quelibꝫꝑſona aſſumere loquēdo de potētia abſoluta. qꝛ n̄ ē maioris potētie filius qͣꝫ pater vel ſpūſſctūs. ſed n̄ ē de potetia ordīata qua aliqͥd ordinatū ē cū vnius ꝑſone incarnatio ad reꝑatōꝫ mille mūdoꝝ ſufficeret ẜm ordīeꝫ diuine ſapīe .ſ. qua aliqͥd ordīari potuit. qͣꝫuis alij ꝯtrariāopionem teneāt ꝓpter rōnem pͥmo poſitā. Ad primūdd̓m ē ꝙ ſi aſſumerēt vnā naturā tres ꝑſone in vnitatēꝑſone n̄ oporteret ꝙ eēt vna ꝑſōa qꝛ aſſūerēt īpropriāꝑſone vnitatē ẜm quā q̄libet ē vna etiā ab alia diſtincta⁊ qd̓ dicit Anſel. ꝙ n̄ pn̄t aſſumere vnum hominem: intelligendum eſt vnum homineꝫ .i. vnā ꝑſonā humanā⁊ n̄ vnā naturā. Ad ſcd̓m dicēdū ꝙ coīcatio ideōatūītelligit̉ reſpectu nature alt̓utriꝰ vn̄ pdcā pōne facta hichō n̄ coīcaret filio ī ideomate patris ſed ſolū ī ideomatehūane nature. Ad tertiū dd̓m ꝙ vnio ẜm rē ꝓut relatio ē eēt vna ex ꝑte hūane nature. qꝛ accn̄tia eiuſdemſpeciei impoſſibile ē in eodē multiplicari ẜm naturamſediẜm rōnem ītelligētem tres ꝑſonas hac relatōe referri ẜm pl̓alitatē ꝑſonaꝝ eēt pl̓es ex ꝑte ipſaꝝ ꝑſonarū.Lenitudo temporisSciēdū ꝙ tp̄s īcarnatiōis d̓r plenitudotꝑis lr̄al̓r ītelligēdo qꝛ tp̄s p̄finitū a deode īcarnatiōe īpletū ē. Factū ē de muliere ⁊cͣ. xp̄s d̓r factus de muliere nō ẜmdiuinā naturā ſed ẜm hūanā ẜm quā ē natus de muliere ⁊ mulier n̄ īportat hic corruptionē ſed ſexus deſignationē. Factū ſub lege ⁊cͣ. Sciēdū ꝙ xp̄s n̄ d̓r eſſe ſub lege quātū ad metū legis vel quātū ad cāꝫ. qꝛ ſic oēs ī pecato nati ſūt ſub lege. ſed qͣꝫtū ad obẜuātiā legis. Uteos qui ſub lege erat redimeret ⁊cͣ. xp̄s d̓r eos qͥ ſub legeerāt redimere. qꝛ eis p̄dicauit n̄ qͥn venerit ad alios redimēdum. hec ē mulier euāgelica de qͣ Luc̄. xv. Sciendū ꝙ dīna ſapīa mulier dr̄n̄ ꝓpter fragilitateꝫ ſed ꝓpterfecūditatē. Eccle. xxiiij. A gn̄atiōibꝰ meis īplemini. neceādem trinitatē in ſpe colube ⁊cͣ. Sciendū ꝙ columbailla p̄t dupl̓r ꝯſiderari. vel inqͣꝫtū res ē quedā ⁊ ſic pertinet ad totā trinitatē vt eiꝰ effectꝰ. vel ẜm qd̓ ē ſignum ⁊hoc modo tm̄ ad ſpiritūſanctū pertinet. cuiꝰ īuiſibilismiſſio deſignatur per aduentū columbe.DIIITquia in homine tota hūana natura ⁊cͣ. Poſtqͣꝫ determinauit mgr̄ de īcarnatiōe ex ꝑte aſſumentis. hic intēdit determinare de ea ex ꝑteaſſūpti. ⁊ diuidit̉ in ꝑtes tres. ī pͥma oſtēdit qͥd ſit aſſūptū. in ſecūda qͣle fuerit qd̓ fuit aſſumptūin tertia oſtēdit quo agēte aſſumptū formatū ſit. quarta di. ibi Cū ꝟo incarnatio ꝟbi ⁊c̄. pͥma in duas. qꝛ primo on̄dit qͥd ſit aſſumptū. quia hūana natura integraex ſuis partibꝰ ꝯſtat. in ſcd̓a determinat ordinē aſſūptionis. ibi. aſſūpſit filius dei aīam ⁊ carnē ⁊cͣ. pͥma in duas. in pͥma on̄dit humanā naturā integrā ex ſuis partbus eſſe aſſūptam. in ſcd̓a excludit errorē. ibi. errāt igit̉⁊cͣ. aſſūpſit dei filius aīam ⁊ carnē. diuidit̉ hec ꝑs in duas. in pͥma oſtendit ordinē nature. in ſecūda ordinē tēporis. ibi. ſi autem queritur.Ic queritur pͥmo. vtꝝ humana natura fueritp alijs aſſumptibilis. ⁊ videtur ꝙ nō. qꝛ deo
ꝝ 2