Druckschrift 
Scripta ad Hanibaldum episcopum super quattuor libros Sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

IILI.

ditas ſiue amor ẜm ꝙ noīat actū peccati nō ſunt radices. ſed ẜm ꝙ noīant paſſiones.D quartū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ incōuenienterſeptē capitalia vicia in lr̄a noīent̉. Capitaliaenim vicia principalia dicunt̉. principalia ꝟoſunt mortalia. cum ergo ml̓ta ſunt pctā mortalia que hic nō noīant̉ neqꝫ oīa que hic numerant̉ ſintmortalia videt̉ ꝙ incōueniēter. vij. capitalia vicia noīentur. Pͣ. Uitia capitalia dicunt̉ ex quibꝰ alia pctā oriuntur ſed ex quolibet pctō alia pctā oriunt̉. gͦ pctm̄ qd̓libet pōt dici capitale Pͣ Greg. dicit qd̓ ex ſuꝑbia oīaoriunt̉. ergo ip̄a ſola debet dici vitiū capitale. Pͣ. Inanis gloriā ex ſuꝑbia naſcit̉. ſed caput nō orit̉ ab alio. etgo inanis gloria nō debet dici capitale ⁊ ſic male numerant̉ hec ſeptē vitia capitalia. Sed cōtra vitiū ⁊ virtus opponunt̉ ſed ſeptē ſunt principales ꝟtutes .ſ. trestheologice ⁊. quattuor cardinales. ergo ſeptē debēt eſſevitia capitalia. ℟º. dd̓m ꝙ vitiū aliqd̓ dicit̉ capitaledupliciter. vno mō qꝛ eſt dignū pena capitali ⁊ ſic nō ſumitur hic. alio modo qꝛ eſt caput alioꝝ vitioꝝ ⁊ hͦ modo hic accipit̉. Dicit̉ aūt aliquod pctm̄ eſſe caput aliorūper modū quo pͥncipes dicunt̉ capita ppl̓oꝝ. Princepsautē ordinat ppl̓os ſibi ſubditos ad ꝓpriū finem. vn̄ illapctā capitalia dicunt̉ que habēt fines pͥncipales ad qͦsnata ſunt vt pl̓imū alia pctā ordīari ⁊ hic eſt vnus modus quo pctm̄ oritur ex pctō vt ſupra di. .xxxvj. dictū eſtfinis aūt ad quē nata ſunt pctā ordīari. aut eſt obiectuꝫcōcupiſcibilis. aut iraſcibilis. Concupiſcibilis aūt duplex. vnū eſt bonū adipiſcendū ⁊ hoc vel bonū exteriusreſpectu cuius eſt auaritia. vel bonū eſt qd̓ eſt delectabile carnis qd̓ eſt ordinatū. vel ad ꝯſeruationē indiuiduireſpectu cuius eſt gula vel ad ꝯuerſationē ſpeciei reſpectu cuiꝰ eſt luxuria. alid̓ obiectū eſt malū vitādū ⁊ dicomalū qd̓ reputat̉ boni ꝯcupiti impeditiuū. quod quidēimpedimentū vel eſt in ip̄o ꝯcupiſcente ⁊ ſic eſt accidiaque abhorret laborē ſpūalē inquantū impedit corꝑalēiocunditatē vel eſt in alio ⁊ ſic eſt inuidia que triſtat̉ debono alterius ꝓut eſtimat̉ īpeditiuū ꝓprij boni. iraſcibilis etiā obiectu eſt vel bonū arduū adipiſcendū reſpectu cuius eſt ſuꝑbia vel inanis gloria. aut eſt malū dep̄ſſum repellendū. ⁊ ſic eſt ira ex parte vero rōnis nō accipitur vitiū capitale qꝛ bonū rōnis nō mouet ad pctāſed magis ad actus virtutū. nec in rōne eſt pctm̄ niſiviam defectꝰ qui nō habet rōnem finis mouentis. vnd̓infidelitas n̄ ponit̉ pctm̄ capitale. nec alia hmōi. Adprimū ergo dd̓m ꝙ pctā capitalia dicunt̉ principalia inquantū ſunt principia alioꝝ. non qꝛ ſint alijs grauioraꝓut pctā mortalia principalia poſſunt dici. vn̄ nō oportet omnia pctā mortalia dici capitalia. nec etiā omniapctā capitalia in omnē euentū eſſe mortalia. Ad ſcd̓ꝫdd̓m ꝙ in mortalibꝰ ꝯſiderat̉ illud qd̓ frequēter accidilꝫ aūt ex quibuſlibꝫ pctīs quelibet oriri poſſint modo p̄dicto frequentiꝰ tamen aliqua exaliquibꝰoriunt̉ et ẜmhoc quedaꝫ pctā ponunt̉ ſpecialiter quorundā capita.Ad tertiū dicendū ꝙ licet ex ſuꝑbiora om̄ia vitia orri poſſint frequentiꝰ tamen ex ea ⁊ ꝓximus aliqua ſpecialia oriunt̉ ⁊ quedā alia ex alijs ſed tamen Gregorihac ratōne non ponit ſuꝑbiam inter vitia capitalia. ſedomnium capitaliū caput loco aūt eius ponit inanemgloriā. que eſt ꝓxima filia ſuꝑbie. ⁊ ex hoc ptꝫ ſolutio adquartum.DI.XLIIISt p̄terea quoddaꝫgenus pctī ⁊cͣ. Hic querunt̉ quatuorPrimo vtrū pctm̄ in ſpm̄ ſct̄m̄ ſit ſpe

ciale peccatū. Scd̓o de ſpeciebꝰ eius. Tertio vtrūſit irremiſſibile. Quarto quibꝰ conueniat in ſpiritūſanctū peccare.D primū ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ pctm̄ in ſpiritūſanctū nō ſit ſpeciale pcm̄. peccare enī in ſpm̄ſanctū eſt ex certa malicia peccare. ſꝫ ẜm qd̓ libet genus pctī pōt aliqͥs ex certa malicia peccare. ergo pctm̄ in ſpi. ſan. nō eſt aliqd̓ ſpeciale peccatū.P. Pctm̄ in ſpi. ſanc. diuidit̉ cōtra pctm̄ ex ignorantia. ⁊ ex infirmitate. ſed peccare ex ignorātia vel infirmitate nō nomīat ſpeciale genus pctī. ergo nec pctm̄ in ſſ.Pͣ. Malū ſcd̓m dioni. eſt preter voluntatē nullꝰ aūtappetit malū niſi ꝓut eſt apparēs bonū. ergo nullū pcm̄eſt ex certa malicia ſed ignorātia. ⁊ ſic nullū genus pctreſt in ſpi. ſanc. Sed cōtra peccatū in ſſ. diſtinguit̉ abalijs pctīs. vt pꝫ Math̓. xij. ergo eſt ſpeciale genus pctīPͣ. Grauitas pctī ſequit̉ ſpeciē eius. ſed pctm̄ in ſſ.grauitate diſtinguit̉ ab alijs pctīs. ergo eſt ſpeciale genꝰpctī. ℟º dd̓m ꝙ pctm̄ in ſpm̄ ſctm̄ dicit̉ dupl̓r. Unomodo qn̄ quis peccat ſpāliter cōtra ꝑſonā ſpi. ſan. ſicutmachedo. qui dixit .ſſ. eſſe creaturā. ⁊ ſic non accipit̉ hic.Alio mō dicit̉ pctm̄ in .ſſ. qd̓ eſt cōtra attributū ſſ. et ſicaccipit̉ hic. attribuit̉ aūt .ſſ. bonitas ꝑ appropriatōꝫ qͣndam ſicut pr̄i potētia. ⁊ filio ſapīa. vn̄ ſicut pcm̄ qd̓ fit exinfirmitate eſt cōtra pr̄em. qd̓ eſt ex ignorātia ꝯtra filiūita ex certa malicia ꝯtra .ſſ. ex certa āt malicia aliqͥs peccat. qn̄ exiſtēs certus de pctī malicia ex electiōe id oꝑat̉.et nō ex paſſione que ꝑtinet ad infirmitatē. qd̓ quidē cōtingit dupl̓r. vno mō ex inclinatōe habitꝰ. habēs enimhabitū luxurie ꝓprio iudicio nō ex paſſione incitatꝰ ꝓrumpit in actu luxurie. ⁊ ſic peccare ex certa malicia nōdicit ſpeciale genꝰ pctī. necꝓprie eſt peccare in .ſſ. alio mōꝯtingit ex hoc qd̓ aliqͥs abijcit ea ꝑ q̄ a pctō retraheret̉ ⁊p̄cipue que ꝑtinent ad bonitatē diuinā ſicut mīa. quaꝫrepellit deſꝑatō. ⁊ ſic ꝓprie eſt pctm̄ in .ſſ. ⁊ eſt ſpāle genꝰpctī cū hēant ſpecialē materia .ſ. retrahēs a pctō inquātum repulſum. Ad primū gͦ dd̓m ꝙ in pctō in ſſ. coniungunt̉ duo pctā. vnū .ſ. qd̓ ꝓprie eſt pcm̄ in ſſ. vt repellere mīam ꝑ deſꝑationē vel iuſticiā ꝑ p̄ſumptōꝫ. aliud ēactus pctī. qͥ ex hoc ſequit̉ vt fornicatio vel qd̓cūqꝫ alid̓ſic ergo quātū ad ſcd̓m actū qͥ fit ex certa malicia nō eſtſpāle pctm̄. ſed quantū ad primū qui eſt ip̄a certa malicia. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ infirmitas vel ignorātia ꝑtinētad excuſatōꝫ pctī. vn̄ nō addūt ſpālem rōem pctī. ſꝫ malicia pctm̄ aggrauat. ⁊ ideo nō eſt ſil̓e. Ad tertiū dd̓ꝫꝙ aliqͥs nō dicit̉ ex certa malicia peccare. qꝛ ip̄m maluꝫei placeat rōne mali. ſed illud qd̓ certū eſt ei eſſe maluꝫ.ſed in eligēdo errat ꝑuerſo iudicio rōnis eligēdo qd̓ nōeſt eligendū. qui quidē error ad ignorantiā non ꝑtinetſed ad maliciam.D ſcd̓m ſic ꝓcedit̉. ⁊ videt̉ ꝙ ſpēs pctī que ſūtin ſpiritū ſctm̄ incōuenienter in lr̄a ponant̉. fides enim p̄cedit ſpem ⁊ charitatē. ſed deſperatio que opponit̉ ſpei ponit̉ pctm̄ in ſpirituſanctum. ergo ⁊ infidelitas que opponitur fidei ſpēs pctī inſpiritūſanctū deberet poni. Pͣ. Illud qd̓ pōt eſſe accidens cuiuſlibet pctī nō debet poni ſpēs alicuiꝰ pctī.ſed impnīa pōt eſſe accidēs cuiuſcūqꝫ pctī ergo nō debꝫponi ſpēs pctī in ſpiritūſāctū. Pͣ Miſcd̓ia dei eſt infinita. ſpes aūt homīs eſt finita gͦ nunqͣꝫ ſuꝑflue pōt hōde deo ſperare. gͦ p̄ſūptio que ad ſuꝑfluitatē ſpei pertinet non debet poni pctm̄ in ſpiritūſanctū. Pͣ. Nullūpctm̄ qd̓ cōmittit̉ ex infirmitate vel ignorātia eſt pctm̄in ſpi. ſan. ſed p̄ſūptio ⁊ deſꝑatio ⁊ alia q̄ hic tangūt̉ poſſunt ex ignorantia cōmitti vel ex infirmitate gͦ nō ſunt