XLVIIDI.

cam non ꝑticipent. Scd̓o modo ītelligitur ab Augꝭ.⁊ habetur in lr̄a vt ſcꝫ ſit diſtributio accōmoda ꝓ illisqui ſaluantur quoruꝫ nullus niſi ex diuina voluntateſaluatur. Tertio modo ītelligitur vt fiat diſtributio ꝓgeneribus ſinguloruꝫ. ⁊ non ꝓ ſingulis generum. quiade quolibet genere hominuꝫ vult aliquos ſaluos fieri.ſed non om̄es ⁊ hoc tangit̉ in gloſa. j. Timo. ij. Quartꝰeſt ītellectus Orig. qui dixit ꝙ ſimpliciter erant omnesſaluandi ex voluntate diuina. ſed hic ītellectus erat exroneus quilibet autē primoꝝ eſt verus. Ad primū ergo dicendū ꝙ p̄deſtinatio includit voluntateꝫ ſalutis.non ſolum antecedentē ſed etiaꝫ ꝯſequentem qd̓ patetex hoc ꝙ p̄deſtinatio eſt ꝓpoſitum cooꝑandi electis ī ſalutem. Ad ſcd̓m dicendū ꝙ ratio illa ꝓcedit de eo ꝙdeus ſimpliciter ⁊ abſolute vult ẜm ordinē ſue ſapiētioſine quo nihil cauſat Ad tertium dicendū ꝙ odiumillud dei non eſt ẜm id qd̓ eſt ex eo ſed ẜm ꝙ eſt ex ꝑte eorum qͦs odio hr̄e d̓r qui ſūt indigni bono quod deus p̄parat dilectis a ſe. vn̄ hoc odium nō̄ ꝯtrariat̉ voluntati antecedēti ſed ꝯſequēti.D tertium ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ mala fieri ſit bonum. bonum enī ē vt omnia ſint quead ꝑfectionem vniuerſi ꝑtinent ſed multa bona ꝑtinent ad perfectionem vniuerſi que noneſſent ſi mala non eſſent. ſicut patiētia ſine ꝑſecutionenon eēt. ergo malum fieri bonum eſt. PͣOmne iuſtūbonum eſt. ſed maluꝫ fieri iuſtum eſt. nam etiā culpe pene q̄dam ſunt vt patet Roma j. ꝓpterea tradididit eosdeus ⁊cͣ. nec poteſt eſſe pena niſi iuſta. ergo malum fierbonum eſt. Pͣ Uerum ⁊ bonum ꝯuertuntur. ſꝫ verūeſt mala fieri. ergo ⁊ bonum Sed ꝯtra. cuius generatio ē bona ip̄m quoqꝫ eſt bonuꝫ ẜm boe. ſi ergo fieri mala eſt bonuꝫ ip̄a mala ſūt bona qd̓ eſt impoſſibile. PͣFieri mala eſt ꝑ ſe effectus eius qd̓ ē facere mala. ſed facere mala eſt malum. ergo ⁊ fieri mala. ℟. dicendumꝙ dupliciter d̓ malo loqͥ poſſumus. Uno modo ẜm ſe.Alio modo ẜm ordineꝫ ad aliud. ⁊ hoc dupliciter Unomodo ẜm ordinē ꝑ ſe. Alio modo ẜm ordinē ꝑ accidēsBonitas ergo de malo ẜm ſe ꝯſiderato dici non poteſtnec de malo ẜm ordinē quo ꝑ ſe ad aliquid ordinatur.ſed in ordine quo malū ꝑ accidens ordinat̉ ad aliquidpoteſt aliqua ratio bonitatis īueniri inqͣꝫtum mala ſūtoccaſiones bonoꝝ. ⁊ ideo om̄es in hoc ꝯcordant ꝙ malum non eſt bonū. quia ꝑ hoc remouet̉ bonitas a maloabſolute. ſimiliter ⁊ in hoc cōcordant ꝙ facere mala nōeſt bonum. qꝛ ꝑ hoc deſignatur ordo mali ꝑ ſe ad ſuamcauſam. ſed in hoc ꝙ dicit̉ mala fieri vel eē imꝑtatur ordo maloꝝ ad alia cōmuniter ad ꝑ ſe ⁊ ꝑ accidēs. qꝛ cuꝫdicimꝰ mala fieri vel eē nihil aliud ſignificamꝰ qͣꝫ malainueniri inter res Sic ergo videt̉ dicendū ꝙ mala fieriꝑ ſe loquēdo eſt maluꝫ ſed ꝑ accidēs eſt bonū inqͣꝫtuꝫ exmalo aliqd̓ bonū occaſionat̉. ⁊ quia qd̓ ē ꝑ ſe verius d̓rqꝫ qd̓ eſt ꝑ accidens. id̓o verior eſt opinio que poſuit ꝙmala fieri eſt malum qͣꝫ que poſuit ꝙ mala fieri ē bonūAd primū ergo dicendū ꝙ illa bona q̄ ſūt de ꝑfectione vniuerſi non cōſecunt̉ ex malis niſiꝑ accidēs. vn̄ nōſeqͥtur ꝙ ꝑ ſe loquēdo malum fieri ſit bonū Ad ſcd̓mdicendum ꝙ culpa non dicit̉ pena eē niſi ꝑ accidens vl̓ratione antecedetis qd̓ eſt deſertio a deo vel rōne cōſequētis qd̓ eſt amiſſio bonoꝝ gratuitoruꝫ ⁊ vulnerationaturaliū vel rōne cōcomitātis qd̓ eſt aliqua paſſio affligens ſicut patꝫ in peccato ire vel inuidie ip̄a tamē pena non eſt etiā bona niſi ꝑ accidens ſcꝫ rōne ordinis iuſticie. Ad tertium dicendū ꝙ in ꝓceſſu illa eſt falſa accidentis. nā malū fieri non dicit̉ eē veꝝ niſi ẜm ordinēquē habet ad intellectum vel enūciatōem ꝓut ſignifica

tur eſſe qd̓ eſt vel nō eſſe qd̓ non eſt. ⁊ hoc eſt bonuꝫ ⁊ adeo nectamen ſequitur ꝙ per ſe loquēdo mala fieri ſitbonum.D quartum ſic ꝓceditur ⁊ videtur ꝙ deus velit̓ mala fieri. Om̄is enī volūtas ex charitateꝓcedens deo cōformatur. ſed aliquis ſanctꝰex charitate vult mala fieri. quia gloriatur intribulatiōibꝰ vt d̓r Ro. v. gͦ ⁊ deꝰ vult mala fieri.Sic̄ culpa opponit̉ gr̄e ita ⁊ pena nat̉e ſꝫ deꝰ ē actor gr̄e⁊ nat̉e. gͦ ſicut ꝯceditur ꝙ deus vult mala pene fieri itadebet cōcedi ꝙ vult mala culpe fieri. Pͣ Neceſſariuꝫeſt mala fieri vel non fieri. ſed deus non vult mala nonfieri alias nō fierēt. ergo deus vult mala fieri. Sꝫ cōtra volūtas dei eſt cauſa volitoꝝ. ſed voluntas dei noneſt cauſa ꝙ mala fiant. ergo deus non vult mala fieri.Pͣ Uolūtas non eſt niſi finis vel eorū que ſunt ad finem. ſed mala fieri eſt recedere a fine. ergo deus nō vultmala fieri. ℟. dicendū ꝙ voluntas dei non eſt niſi d̓bono. mala autē fieri non eſt ꝑ ſe bonum. ſed ꝑ accidēsvt dictum eſt non tamen poteſt dici ꝙ deus velit fierimala ꝑ accidens ⁊ non ꝑ ſe. nam cum voluntas ſequat̉cognitionem multa diſtinguūtur ẜm voluntatē q̄ nondiſtinguūtur ẜm rem eo ꝙ diſtinguūtur ẜm rōnem. vn̄voluntas que eſt de re aliqua nō oꝑtet ꝙ ſit de omnibꝰque cōcomitantur rem illam. ⁊ ideo de hoc ꝙ eſt malafieri qd̓ ẜm ſe ꝯſideratum malum eſt dei voluntas noneſt. ē tn̄ de eo qd̓ eſt ei anne xum vel ſicut p̄cedens vel ſicut cōſequens. p̄cedens qͥdeꝫ eſt potentia creature quap̄t deficere ⁊ nō defice̓ quā potētiā deꝰ eſſe vult. ⁊ ẜm hͦdicitur ꝑmittere mala. cōſequens eſt autē bonuꝫ qd̓ exmalo occaſionat̉ qd̓ deꝰ vult. ideo dicit̉ ordinare malaſiue velle mala fieri ẜm qͥd ⁊ cum determinatione ſcilꝫſcd̓m qd̓ iuſtū eſt Ad primum ergo dicendū ꝙ ſanctigloriantes in tribulationibꝰ nolūt peccata ꝑſecutoruꝫſed volūt qd̓ inde ſeqͥtur ⁊ ſimiliter deꝰ Ad ſcd̓ꝫ dicedum ꝙ pena in ſui rōne includit ordinem debitum adculpam. culpa vero non includit aliquē ordinem. ⁊ id̓onon eſt ſimile. Ad tertiuꝫ dicendū ꝙ qͣꝫuis neceſſe ſitmala fieri vel non fieri tamē deus neutrum vult loquēdo d̓ malis q̄ fiunt. ſed vult ꝑmittere ea fieri hoc enī bonū eſt nō enī neceſſariū eſt ꝙ voluntas etiā in alterā cōtradictionis ꝑtem feratur. Et ſi obijciatur deꝰ nō vultmala non fieri. dicendū ꝙ veruꝫ eſt nō tamē ꝓpter hocfactor maloꝝ eſt ſed p̄ter dei volūtateꝫ dicūtur fieri. qꝛꝑ negationem non ponitur nec affirmatur mala volūtas. ſed potius negatur vel remouetur cum ei negatiop̄mittatur.XLVIIDI.Oluntas quippe dei⁊cͣ. Hic q̄runt̉. iiij. Primo vtruꝫ dede neceſſitate velit qͥcqͥd vult. Secūdovtꝝ p̄ter volūtatē eiꝰ aliqͥd fiat. Tertio vtꝝ p̄ter deivolūtatē nihil fiat. Quarto vtrū volūtas dei rebusneceſſitatē imponat.D pͥmū ſic ꝓcedit̉ ⁊ videt̉ ꝙ deꝰ de neceſſitatevelit qͥcqͥd vult. om̄e enī eternū ē neceſſariumſꝫ qͥcqͥd deus vult ab eterno vult gͦ qͥcqͥd deusvult de neceſſitate vult Pͣ Quicqͥd deꝰ voluit vl̓ vultpoſtqͣꝫ vult illud vel voluit. non poteſt illud non vellevel non voluiſſe. quia voluntas eius eſt īmutabilis. ſꝫquicquid deus vult vel voluit nunqͣꝫ non voluit. quiaab eterno voluit quicquid voluit ⁊ vult. ergo deus nōpōt nō velle qd̓ vult. ⁊ ita de neceſſitate vult quicquidvult Pͣ Ex pͥncipijs neceſſarijs ſeqͥt̉ ꝯcluſio neceſſariaſed ẜm ph̓m finis ī appetibilibꝰ ē ſic̄ pͥnciᵐ cum gͦ deꝰ de