LI.
luntate. ergo ex affectu volūtatis diſponit̉. aliqͣliter rōcirca ꝑceptionē veri. ⁊ ſic diſſenſio voluntatis p̄t cauſare opinionū diſcordiaꝫ. ℟º dd̓m ꝙ hoc modo diſſenſio opinionū poteſt ſequi ex diſcordia voluntatis quoratio ſequit̉ volūtatē. qd̓ qͥdem ꝯtingit indirecte. ⁊ hoctripliciter. Uno modo ī oꝑatibilibus. ex hoc enī ip̄o ꝙvolūtas tēdit in aliquid illud habet quādā apparētiaꝫboni. ⁊ ſic a rōne bonū eſſe determinat̉. nam ſatiſfacerevolūtati eſt quoddā apparēs bonū. ⁊ ideo ẜm ꝙ diuerſa homīes volūt diuerſas ſnīas habent de bono. Aliomō ī ſpecl̓abilibꝰ ex ꝑte illa qͣ volūtas imꝑat rōni vt incredēdo ꝯtingit. nam nemo credit niſi volēs. vn̄ ẜm diuerſas volūtates diuerſa homīes credūt. ⁊ hoc p̄cipueī illis ī quibus nō patēt rōnes cogentes. Tertio modoex ꝑte eoꝝ que mouēt rōneꝫ ꝑ modū obiecti. nā quādohomini cōplacet vna opinio diligēt̓ inqͥrit illa que ſūtꝓ illa opinione ⁊ negligēter ea que ſūt cōtra. Ex qͦ contingit ꝙ diuerſi ẜm diuerſas volūtates ī diuerſas opiniones incidāt Ad primū ergo dd̓m ꝙ rō quodāmodo eſt prior volūtate inqͣꝫtum ꝓponit ei ſuū obiectum.ſed volūtas alio modo eſt prior rōne inqͣꝫtum applicateam ad actū. ⁊ ideo vtriuſqꝫ diſcordia īterdū eſt cauſadiſcordie alterius. quādoqꝫ ſcꝫ rō volūtatꝭ. ⁊ quādoqꝫecōuerſo. Ad ſcd̓m dd̓m ꝙ diuerſitas opinionuꝫ ⁊ ſialiqn̄ n̄ tn̄ ſꝑ cauſat̉ ex repugnātia volūtatū inqͣꝫtū cauſat̉ ꝯtraria eſt amicicie nō autē aliter. Ad tertiū dd̓mꝙ qͣꝫuis opinio non poſſit eſſe eorum que eſtimant̉ impoſſibilia poteſt tamē voluntas hoc facere vt poſſibileiudicet̉ qd̓ alias impoſſibile iudicaret̉.DI.Eteris ac noue leg. ⁊c̄Hic q̄runtur qͣttuor. Primo cuiꝰ ſitfrui. Scd̓o cuiꝰ ſit vti Tertio quo ſitfruendū. Quarto quo ſit vtēdum.D primū ſic ꝓceditur. videtur ꝙ frui non ſitactus volūtatis. volūtas enī nō īuenitur ininſenſibilibꝰ ⁊ brutis q̄ tamē fruūtur vt videtur. inſenſibilia enī quietantur ī fine. bruta etiā fine habito delectant̉ qd̓ nomē fruitionis imꝑtare videt̉. ergofrui non ē actus volūtatis. Pͣ Peccator ẜm volūtatem intēdit in finē vltimū. appetit enī beatitudinem. ⁊ꝓpter eam vult quicquid vult. vt dicit Augꝰ. x. ꝯfe. ſi.fruitio eſt actꝰ volūtatis peccator ī peccando deo fruit̉.cuiꝰ ꝯtrarium in lr̄a dicit̉. ergo nō eſt actus voluntatisPͣ Fruitio ꝯſecutionē finis imꝑtat. vt d̓r in lr̄a qd̓ ēcum gaudio vti nō iam ſpei ſed rei. ſꝫ ꝯſecutio finis nōeſt ꝑ hoc ꝙ volumus fine. qꝛ ſic a pͥncipio finem ꝯſecutieſſemus. ergo fruitio non eſt actꝰ volūtatis. P Fidein deum tēdimus non autem vtendo. quia ſic ad aliuddeū referemꝰ. ergo ꝑ fidem fruimur. fides aūt eſt ī intellectu. ergo frui non eſt tm̄ actus volūtatis ſed ītellectꝰPͣ Quelibet potētia delectat̉ naturaliter ī obiecti cōueniētis ꝯſecutione. hoc autē nomē fruitionis imꝑtatgͦ fruitio nō ē magis actꝰ volūtatꝭ qͣꝫ ceteraꝝ viriū Cōtra Augꝰ dicit. frui eſt amore inherere alicui rei ꝓpter ſeip̄am. ſed amor ē actus volūtatis. gͦ ⁊ frui Pͣ In aliadiffinitione d̓r ꝙ fruimur cognitis ī quibus voluntasdelectata ꝯquieſcit. ex quo apparet ꝙ fruitio eſt q̄dā volūtatis quietatio. ſed quies volūtatis ad ſolā voluntatem ꝑtinet. gͦ ⁊ fruitio. ℟º frui ī ſpūalibꝰ eſt aliqͥd ꝓ fine habere. ⁊ ī illo fine delectari. qꝛ fructus in corporalibus vnde nomē fruitiōis trāſumit̉ ad ſpūalia ē vltimūqd̓ ex arbore expectat̉ ⁊ quandā dulcedinē habet. Delectari aūt in fine ꝯtingit dupliciter. Uno modo ex ſpe finis ꝯſequēdi. ⁊ hec ē delectatio imꝑfecta. Delectari aūt
in fine eſt ſolū cognoſcētꝭ finē. Alio modo ex ip̄a finisꝯſecutiōe. ⁊ hec eſt delectatio ꝑfecta. Delectari aūt in fine eſt ſolū cognoſcētis finem. ſed habere aliqͥd ꝓ fine eſtcognoſcētis finē ⁊ rōnem eius. ⁊ ideo inſenſibilia qꝛ penitus carēt cognitōe nullo modo dicunt̉ frui. bruta vero q̄ cognoſcūt finem ſꝫ non rōnem finis dicuntur fruiſed improprie. peccatores vero aliqͥd habēt ꝓ fine ī quodelectatur ſed indebituꝫ. ⁊ ideo fruūtur ſꝫ ꝑuerſe. Iuſtivero viatores habēt ꝓ fine id qd̓ eſt debitus finis. ⁊ ī eodelectātur ſed ſolum ī ſpe. ⁊ ideo fruūtur ſed imꝑfecte.Beati autē delectātur ī cōſecutione illius debiti finis.⁊ ideo ꝑfecte fruūtur. Delectari aūt ī fine eſt volūtatis:cuius obiectū eſt bonū qd̓ habet rōnem finis. ⁊ id̓o fruieſt actus volūtatis. Ad primum dd̓m ꝙ inſenſibiliaqͣꝫuis qͥetentur ī fine nō tamē finē cognoſcūt. ⁊ ſic nec īfine delectātur. vn̄ nec fruūtur. bruta vero ſi delectēturnō tamē ſic vt rōnem finis cognoſcāt. vn̄ non poſſunthabere aliqͥd ꝓ fine vltimo. ⁊ ſic nō dicunt̉ frui niſi imꝓprie. Ad ſcd̓m de peccatore dd̓m ꝙ qͣꝫuis deſideretbeatitudinē que vltimū finē nomīat. nō tamen queriteam vbi eſt. ſed vbi nō eſt. ⁊ ideo fruitur ſꝫ ꝑuerſe Actertiū dd̓m ꝙ qͣꝫuis alia potētia ꝯſequatur finē qͣꝫ volūtas. tamē volūtatis eſt ī fine ꝯſecuto delectari. ſic̄ etiaꝫeius eſt finē appetere ꝯſequēdū ⁊ hoc nomen fruitionisimꝑtat. Ad qͣrtū de fide dd̓m ꝙ fide nō tēdimꝰ ī deūvt habet rōnem boni ꝯſequēdi. ſed vt hꝫ rōnem veri cognoſcēdi. ⁊ ideo cum frui bonū ꝯſecutum vel ꝯſequendum reſpiciat ꝓprie fide non fruimur ſed charitate cuiꝰobiectum ē bonū. Ad qͥntū dd̓m ꝙ delectāt̉ delectatione naturali ī ꝯſecutōe obiectoꝝ ſuoꝝ nō delectatōeaīali. ſcd̓a aūt ad fruitionē exigitur. non prima. ⁊ ideonon fruūtur.D ſcd̓m ſic ꝓceditur. videt̉ ꝙ vti non ſit actꝰvolūtatis. vti enī ē referre aliquid ad obtinēdum hoc de quo fruēdum ē referre hoc in illud eſt rōnis cuius eſt ordinare. ergo vti magis eſt rōnis qͣꝫ volūtatis. Pͣ Uſus frequētiā quādāimꝑtat vn̄ dicit victorinus ꝙ vſus eſt actus frequēterde potētia elicitus. ſed frequētia poteſt eē circa actꝰ cuiuſlibet potētie. ergo vſus nō eſt magis actus volūtatꝭqͣꝫ cuiuſlibet potētie PͣBruta cibis vtunt̉ ſicut ⁊ homines. ſed bruta nō habēt volūtatem. gͦ vti nō eſt actꝰvolūtatis. Cōtra Augꝰ dicit vti eſt aſſumere aliqͥd īfacultatem volūtatis. ⁊ ideo vti eſt actus voluntatis.Pͣ Per ſe ⁊ ꝑ aliud potētias non diſtinguūt vt patꝫin viſibili ꝑ ſe ⁊ ꝑ accidens. ſed frui ⁊ vti diſtinguūtur ſicut ꝓpter ſe ⁊ ꝓpter aliud. ergo cum frui ſit actus voluntatis ⁊ vti. ℟º bonum eſt obiectum volūtatis. vndeoīs actꝰ qͥ eſt ī bono ẜm ꝙ bonū eſt actus volūtatis Eſtaūt duplex bonū ſcꝫ finis. ⁊ qd̓ eſt ad finē. ⁊ ſic̄ finis habet rōnem vtibilis ⁊ fructꝰ ita bonuꝫ qd̓ eſt ad finē cōmuniter hꝫ rōnem vtibilis. ⁊ ſic vtibile imꝑtat rōnemboni. vn̄ cū ꝓpriū obiectū vti ſit vtibile. ptꝫ ꝙ vti ē actꝰvolūtatis. ſed actꝰ aliquis p̄t attribui volūtati tripliciter. Uno modo ſicut elicitꝰ a volūtate ꝑ ſeip̄m abſolutevt velle vel diligere. Alio modo ſicut elicitꝰ a volūtate:ſꝫ ī ordine ad rōneꝫ dirigētē qd̓ ꝯtingit in oībus actibꝰvolūtatis in qͥbus īuenit̉ id qd̓ eſt ꝓpriū rōnis ſcꝫ ordinare. ⁊ ſic eligere vel intēdere ē actꝰ volūtatis. Tertiomodo ſicut eductꝰ a volūtate mediāte aliqͣ inferiori potētia quā volūtas mouet ad actū ſicut ambulare vel loqui qͥ ſūt actus a volūtate imꝑati. Utī aūt ē actꝰ volūtatis his duobus vltimis modis. vti enī ordinatiōemquādā imꝑtat. ⁊ ſic eſt actꝰ volūtatis ī ordine ad rōneꝫItē volūtas qͥbuſdā vtit̉ ꝑ ſeip̄am ea amādo vel odiendo. quibuſdā vero ꝑ ſubiectas potētias ſicut cibis ꝑ gu
fruendū.