De peccato
nō curant dei iniuriam qui in domibusſuis ꝑmitttunt deum omnipotētē blaſphemare: ⁊ luſores ludere. ⁊ potatoresinebriari. ⁊ fornicatores luxuriari. ⁊ īſuper chorizantes ꝑmittunt chorizare ⁊ ſicde alijs. Et hoc ideo ꝑmittunt. quia lucrum tꝑale inde acquirunt. ⁊ tale lucruꝫdeo ⁊ ꝓprie ſaluti p̄ponunt. ergo tales īhoc oſtendunt ſe eſſe filios diaboli. ⁊ nōdei. Quis em̄ fidelis filius poſſet ſuſtīere equanimiter iniuriam ſui dilecti pr̄isquin hoc ꝯtradiceret ⁊ impediret quantum poſſet. ſic ſimilit̓ eſt de deo et filijsdei. ergo iraſci ſuper ꝓpria peccata ⁊ aliena peccata. ⁊ vindicare iniuriā dei. ⁊ ꝙip̄e hō non ꝓficit in bona vita ſicut ceteri homīes. talis ira eſt bona ⁊ laudabil̓⁊ nullum peccatū. Dicit em̄ Bonauentura de ordine fratrum minoruꝫ. ꝙ affectus ire datus eſt homini: vt iraſcat̉ vicijs ⁊ malis ſuggeſtionibus. ſic ꝙ nō patiatur ſe trahi in conſenſu peccati. et vtvlciſcatur dei iniurias ⁊ trāſgreſſiōes iuſticie. Sic legimus chr̄m iratum fuiſſephariſeis ⁊ alijs non recte agentibꝰ Etſimiliter hoc idem legitur de alijs pluribus ſanctis. ⁊ ſic hec ira vocatur zelꝰ iuſticie. Scd̓o eſt quedam ira ſubita. ⁊ ſine ratione deliberationis que venialis ēqꝛ ī aliqͥbꝰ hoībꝰ ignis ire cito accēdit̉ etcito remittit̉. ⁊ in aliqͥbꝰ tardius accēditur ⁊ tardius extinguit̉ ⁊ illi peiores ſtꝭpeioribus. vnde Augꝰ. Melior eſt qͥqͣꝫuis ira ſepe tēptetur tamen feſtinat ꝙſibi remittat ille: cui ſe feciſſe cognoſcit iniuriam: qͣꝫ qui tardius iraſcitur. ⁊ ad veniaꝫ petendam tardius inclinatur. Un̄etiam Hiero. ſuꝑ epl̓am ad tituꝫ Neqꝫvero qui aliqn̄ iraſcitur iracundus eſt: ſꝫille dicit̉ iracundus qui crebro hac paſſione ſuꝑatur: Ergo ſi quis ex ſurreptione cōmouebitur. ⁊ qͣꝫ cito ratio hoc aduertit: tūc hoc expellat. ⁊ ſic ſolū peccatvenialiter. Tertio cum quis iraſcitur: ⁊in modico ſe vult vindicare qͣꝫuis etiam
poſſunt ſuſtinere iniuriam dei. Sed illi bene poſſꝫ ſe in magno vindicare tn̄ nollet facere: tunc talis ira ⁊ cōmotio ꝓpt̓ pͣuitatem vindicte poteſt ſolū eſſe peccatūveniale: ſicut trahere pueꝝ per crines. etſic de alijs. ¶ Quarto cum quis iraſcit̉in ſeip̄o ⁊ impatiens efficit̉: ⁊ tamē ī nl̓lo vult illam iracundiā vindicare: nec ꝟbo nec facto. Et hoc idem quādoqꝫ cōtingit ex naturali cōmotione ꝙ homo īſeip̄o cōmotus eſt. ⁊ tamen illam irā n̄vult ꝓducere ad effectum. ⁊ ſic talis iraetiam poteſt eſſe pcc̄m veniale. Itē Caſſiodorus. Uenialis ira eſt que non duc̄ad effectum. ¶ Quinto cuꝫ quis iraſcitur cum deliberatione ⁊ cum cōſenſu rationis: ⁊ in animo cogitat qūo ſe poſſetvindicare: licet hoc non oſtendat. ⁊ tal̓ira deliberata eſt peccatum mortale Ettalis ſic iraſcens: reus erit iudicio Und̓Matthei. 5. Om̄is qui iraſcitur fratriſuo reus erit iudicio. Talis enim ad iudicium dei citabatur: ⁊ qualiter illud p̄ceptum. Diliges ꝓximum tuū ſicut teipſum ẜuauerit: requiretur. O qūo tuncreſpondebit iracūdus homo qui ſepius⁊ frequēter mala cogitauit aduerſus ꝓximum. ⁊ deliberato animo affectauitvindictam ſuper ꝓximo. Et talis qͣꝫdiuſic ſtat in tali ira ⁊ rancore quaꝫ gerit incorde contra ꝓximum: tunc ſemꝑ eſt inſtatu damnationis. Unde ꝓpheta. Intꝑe vindicte diſperdet te. Item alibi legitur ꝑ ꝓph̓am. Ecc̄i. 28. Qui vindicari vult. a deo inueniet vindictam. C¶ Sexto quādo ira non ſoluꝫ in corderetinet̉: ſed etiam per ſigna exteriora on̄ditur. Signa autem huiuſmodi ſunt illa. ſcꝫ nō loqui: facieꝫ auertere a ꝓximovel eū toruo vultū reſpicere: ⁊ qn̄ ei obuiare debet: tūc ad aliā plateam vadit veloculos inclinat: ne eū reſpiciat ⁊ ſic d̓ aliis: talis reus erit conſilio. Ergo diciturMath̓. .5. Qui aūt dixerit fratri ſuo racha. Racha ẜm Remigium eſt interiectio indignantis. vt cū diceretur a dolēte heu. ⁊ a cadēte hey Cōſiliū āt trinita