miſericordie ſpiritualibus xx

poteſtate cōditi. ⁊ eiꝰ ſanguīe redēpti. etidcirco frēs noſtros qͣntūlibet paupe̓s ⁊abiectos in nullo deſpicere debemꝰ. Ettalis cōpaſſio ē ſignū bonitatis in hoīe.Un̄ gregꝰ li. xxij. moral̓. Tāto qͥſqꝫ ꝑfectior ē: q̄nto ꝑfectiꝰ alienos doloe̓s ſentit. īmo naturale ē ꝙ vnū mēbꝝ compatitur alij membro. Apl̓s. i. Corinth̓. 12.Si quid patit̉ vnuꝫ mēbrū ⁊c̄. Ergo qͥnō cōpatit̉ ꝓximo eſt qͣſi membrum abſciſum a myſtico corpore chriſti. qꝛ chr̄seſt caput: ⁊ om̄es chriſtiani in gratia exiſtētes ſunt membra eiuſdeꝫ capitis. vn̄Gregoriꝰ. Non aliter redemptoris noſtri membra efficimur: niſi adherendo ⁊compatiendo ꝓxīo. Qꝭ aūt magnū ⁊ acceptū ſit corā deo comꝑati ꝓximo oſtendit Gregꝰ li. ij. moral̓. dicēs. Exterioranāqꝫ largiēs aliqͥd extra ſemetip̄ꝫ tribuit. Qui ꝟo fletū ac cōpaſſionem ꝓximop̄buit: aliqͥd ei ex ſemetip̄o dedit Itē cōpaſſio eſt crux ſpūalis: quā debemꝰ portare poſt ih̓m. Un̄ Gregꝰ. in omel̓. Siqͥs vult venire poſt me. ⁊c̄. Duobꝰ moīscrux xp̄i tollit̉ .ſ. cū ꝑ abſtinētiā corpꝰ affligit̉: aut ꝑ cōpaſſionem xp̄i animꝰ ꝯtribulat̉. N ¶ Quartū eſt indulgereoffenſoribꝰ noſtris toto corde ⁊ eos diligere. Math̓. 5. Diligite inimicos vr̄osbenefacite his qui vos oderunt. Augꝰin ẜmone de bto ſtephano. Per amorēhoīs inimici efficiaris amicus dei. Un̄qͥlibet libent̓ debet ignoſcere offenſoribus ſuis: vt deus ignoſcat ſibi offenſaꝫſuā. Un̄ Lu. 6. Dimittite ⁊ dimittemīAugꝰ. de verbis apl̓i Unuſquiſqꝫ talēindulgentiā accepturꝰ ē. qualē ip̄e deditꝓximo. Et tāta poſſit eſſe offenſa: ⁊ cuꝫtali feruore poſſes indulgere ꝓxīo ꝙ d̓sꝑ hoc indulgeret tibi oīa pcc̄a tua. Un̄Gregꝰ. in moral̓. Qui in ſe peccanti clement̓ indulſit: nullū pcc̄i veſtigiū in eiꝰaīa remanebit O ¶ Un̄ queriturcirca iā dicta pͥmo vtꝝ diligere inimicosſit de neceſſitate ſalutis Rn̄deo ẜꝫ tho.ch̓a ſcd̓e. q. 27. Dilectio īimicoꝝ tripl̓r

p̄t ꝯſiderari. Uno mō vt diligant̉ inimici inqͣntū inimici. Et hͦ eſt dilige̓ maluꝫalteriꝰ. Alio mō qͣntū ad naturā .ſ. ī vniuerſali: ⁊ ſic dilectio inimicoꝝ eſt d̓ neceſſitate ſalutis vt ſcꝫ aliquis diligēs deuꝫ⁊ ꝓximū ab illa generalitate inimico ſ n̄excludat. Tertio mō poteſt conſiderariin ſpeciali: vt ſcꝫ aliqͥs in ſpeciali moueatur motu dilectionis ad inimicos. Etiſtud nō eſt de neceſſitate ſalutis abſolute. qꝛ nec moueri motu dilectiōis in ſpeciali ad quoſlibet homīes ſingularit̓ eſtde neceſſitate cbaritatis abſolute: ſed ẜꝫp̄parationē animi. vt ſcꝫ homo habeatanimū p̄paratū ad hoc ꝙ ſingl̓ari amore inimicū diligeret ſi neceſſitas occurreret. Sed ꝙ abſqꝫ neceſſitatis articl̓o diligat pertinet ad charitatis ꝑfectionemP¶ Itē querit̉. vtrū ſit de neceſſitate charitatis. ꝙ aliqͥs ſigna vl̓ effectꝰdilectiōis inimico exhibeat. Reſpōdeoẜm btm̄ Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. 27. Sic̄ hōin cōmuni tenet̉ diligere inimicū ⁊ nō inſpēali: niſi ẜm p̄paratōeꝫ animi: vt nūcdictum eſt. ita ſigna ⁊ effectꝰ dilectionisque in communi cōſueuerunt ꝓximo exhiberi: tenet̉ etiā inimicis exhibere. puta: cū aliqͥs orat ꝓ omnibꝰ fidelibꝰ: vl̓ ꝓtoto mūdo: vel cū aliquis aliqd̓ bn̄ficiūimpendit toti cōmunitati: tunc etiam hͦinimicis exhibere eſt de neceſſitate p̄cepti. ⁊ cōtrafacere ꝑtineret ad liuoreꝫ vindicte. Specialia vero beneficia vel dilectionis ſigna que quis exhibet particulariter aliquibꝰ ꝑſonis: ꝙ inimicis exhibeat nō eſt de neceſſitate niſi ẜm p̄parationē animi. vt ſi inueniretur in arciculomortis. ẜm illud Prouer .xxv. Si eſurierit inimicus tuus: ciba illum. ⁊cͣ. Sedhoc facere preter neceſſitatis articuluꝫ ꝑtinet ad ꝑfectionem charitatis. ꝑ quamaliqͥs nō ſolum cauet vinci a malo: ſꝫ etiam vult vincere in bono malum. qꝛ ſcilꝫnon ſolum cauet ne ꝓpter iniuriam ſibiillatam ꝓtrahat̉ ad odium: ſꝫ etiā intendit inimicū ad ſuū amorem protrahere.

x