De peccatis mortalibus
norātia excuſat pcc̄m Qꝛ qͥcqͥd faciunttaleſ excuſāt̉ Qꝛ nullꝰ p̄t face̓ pctm̄ mortale qͥ n̄ hꝫ viū rōis. Sꝫ ſciēdū ē qͥ ꝓpteraliqd̓ illicitū qd̓ ꝑ ſe ē pcc̄m mortale īciderit ī amētiā. puta ꝓpt̓ amorē īordinatū: vl̓ ꝓpt̓ nimiā īordīatā triſtitiā d̓ tꝑalibꝰ vl̓ hmōi. Uel etiaꝫ alias exn̄s in qͦcūqꝫ pcc̄o mortaliſi ex ꝑmiſſiōe diuīa īciderit in amētiaꝫ metis. ⁊ ſic morit̉ ī tali ſtatu dānabit̉. qꝛ nullū pcc̄m mortaledimittit̉ ſine cōtritōe. quā ille carēs vſurōnis non hꝫ. nec habere p̄t. Queriturde illis qͥ in extrema neceſſitate perduntrōem. Rn̄det̉ ꝙ ſi talis eſt ī gratia ꝯſtitutꝰ: ⁊ ſic ꝑdit rōem. ⁊ ſi ſic morit̉: ſaluat̉rgo qn̄qꝫ ꝑmittit hoc deꝰ euenire illisbonis hoībꝰ qͥ ſūt puſillanimes ne in excremis a demōibꝰ decipiant̉: qꝛ tūc maxime tēptatōes occurr̄t hoī. Si āt eſt īpeccato mortali ꝯſtitutꝰ: ⁊ ſic ꝑdit rōeꝫk ſi ſic morit̉ damnat̉. Ergo etꝭ qn̄qꝫ ꝑmittit hͦ deꝰ euenire mal̓ hoībꝰ. qͥ deū invita ſua nō q̄ſierūt: ſꝫ eū peccādo ſepiusꝯtepſerūt. Qui etꝭ ī morte nō poter̄t eūqͥrere ⁊ inuenire. Augꝰ. in qͦdaꝫ ẜmonePercutit̉ hac animaduerſiōe pcc̄or vtmoriēs obliuiſcat̉ ſui: qͥ dū vixit: oblitꝰ ēd̓i. C ¶ Scd̓a ignorātia cū q̄ dānat̉qͥs dicit̉ ignorantia neglecta. ⁊ ē cū ſcie̓pn̄t q̄ p̄cepit vel ꝓhibuit d̓s: ⁊ q̄ ad ſalutem ꝑtinēt. ſꝫ occupatiōibꝰ exte̓ioribꝰ ſe ītm̄ implicant. ꝙ d̓ ill̓ nō curant. dicūt eīꝙ ſufficiat eis ꝙ ſciūt ſe bonū debere facere: ⁊ malū dimittere Et ītm̄ ē dictū acſi qͥs q̄reret qūo ditabor. Et aliꝰ rn̄derꝫei: Eme ꝯtinue in qͦ lucrari poſſis. ⁊ nuqꝫ ꝑdere. Nō ſufficit: ſꝫoꝑtet ſcire q̄ ſūtp̄cepta vl̓ ꝓhibita a deo. Et q̄ ſūt de neceſſitate ſalutis. ergo tal̓ ignorantia nōexcuſat. Querit̉ quo qͥlibet adultus habens vſum rationis tenetur ſcire decemprecepta? Reſpondeo ꝙ ſcire preceptadei poteſt capi duplicit̓. Primo ſcire explicite: hoc eſt ſcire precepta dei ẜm ordinem enumerare quod eorum ſit pͥmūet quod ſit ſecūdum ⁊ quod tertium. et
ſic de alijs. Scd̓o modo ſcire implicitehoc eſt ſcire quod eſt ꝓhibitū in ꝑ̄ceptꝭdei non concupiſcere rem ꝓximi Nō falſum teſtimoniū ꝓferre. nō aſſumere nomē dei inuanū. ⁊ ſic de alijs. ſꝫ qd̓ ſit p̄ceptū octauū vel qd̓ ſit ſextū ⁊c̄. hoc nōſcit nec tenet̉ ex ncc̄itate ſcire. ſꝫ tenet̉ ſcire implicite: ꝙ hoc eſt vnū de p̄ceptꝭ decalogi. Non falſum teſtimoniū dices. ſꝫvtrū ſit quartum vel octauū: hoc laicusde ncc̄itate non tenet̉ ſcire. ⁊ ſic de alijs.Scire tn̄ p̄cepta dei ad minus implicite eſt ſcīa dei: quā quilibꝫ chriſtianꝰ habere debet. Un̄ Ambro. ſuꝑ epl̓am adChor̄. Qui ſcīam dei nō habet: reꝰ eritignorātie maxime eoꝝ q̄ ꝑtinent ad ſalutem. Item ſunt aliqͥ: qui licet non ſintnegligētes ad diſcendū: tamē ſtudēt audire ⁊ nō diſcere curioſa: q̄ non ſunt multū ncc̄aria. ⁊ hoc magna deceptio diaboli eſt Un̄ Bern̄. de duodecim gradibus humilitatis. Curioſitas eſt ſtudiūꝑſcrutandi ea que ſcire eſt nulla vtilitasvn̄ Salomon. Altiora te ne queſieris.ſꝫ que precipit deus: illa cogita ſemperUn̄ apl̓s ad Rhoma. xij. Nō plus ſapere qͣꝫ oportet ſaꝑe. ſed ſaꝑe ad ſobrietatem. Un̄ ſtudium noſtrū ad diſcēdūdebet verſari circa noſip̄os. ⁊ circa nraꝫſalutē. Ambroſiꝰ. Multo melior ⁊ laudabilior es ſi te cognoſcis: qͣꝫ ſi te neglecto curſum ſiderū: vires herbarū. cōplexiones hominū: naturas aīalium cognoſceres. ⁊ ſcīam omniū celeſtium ⁊ terreſtrium haberes. Qualiter aūt debeamus noſmetipſos ⁊ vitam noſtrā ꝯgnoſcere oſtendit idem ambroſius dicens.Uitam tuā quotidiana diſcuſſione exmina. Attēde diligenter quātum ꝓfidas: quātum deficias. qualis ſis in morebus: qualis in affectōibus. qͣꝫ ſil̓is deoqͣꝫ diſſimil̓. qͣꝫ ꝓpe. qͣꝫ longe. Un̄ Chirſuꝑ Matheū. Nō minima ꝑs philoſphie eſt cognitio ſui. Tertia ignorantūdicitur ignorantia affectata cum q̄ nonſolum damnat̉ homo. ſed etiam giuuſſi