nullus homo aliquid precipiat. niſi illud de qͦpoteſt ꝯgnoſcere iudicialiter ſecundum modūſuum in foro oſu. . Idcirco finis et intēcio legiſlatorum non cadunt ſub obligacōe ſubditorum. ſed tantummodo operaciones exteriorespreceptorum. Et ita dicens horas aut ieiunans in peccato mortali aut intēcōne ſiniſtravel abſqꝫ intēcōne. abſoluit ſe a precepto eccleſie. ſed non apud deum? De negligencia autem peruerſaqꝫ intencōe ſepius excuſat̉. Tercia concluſio diſpenſacō prelatorum. que eſt iuris cōmunis quedam relaxacō. ſeu mitigacio locum habet precipue circa ꝑticulares caſus et ꝑſonas ſingulares. quoniam aliqua ſtatuta ſūtpro communitate q̄ huic ꝑſone vel illi. et in ilto caſu vel in illo non ita congruere dinoſcunt̉. Quarta concluſio Conſencire cenſendi ſūtſuperiores. ſaltem̄ interpretatiue ī abolicionēlegū ſuarum poſitiuarum. quādo paſſim easdiu non obſeruari ſcire poſſūt. ⁊ nec verbo necfacto reclamāt. ¶ Quinta concluſio. lex nō inſtituitur niſi dum ꝓmulgaturꝰ neqꝫ vigorē habet niſi cum moribꝰ vtencium approbatur; ethoc ſi ſit lex pure poſitiua ad populi regimen;ſecus de diuina atqꝫ naturali dicet̉; contra qͣsnon eſt preſcripcio vel ad oppoſitū conſuetudo

1