nec ex immutobilitate dei vel p̄nūciacionis ſue de-peracioni locus datur. ¶ Eluceſcit amplius nō eſſeſeruiendū deo ꝓ ſola ꝓſperitatis adep̄cionē vel aduerſitatis euitacione tēꝑali. q̄ veritas in euangelio manifeſtius tradito ē. ꝙͣ lex antiqua tēporaliocōmoda vel incōmoda vememorans exponeret; eſtequidē premiū p̄ſtancius merito nichil autē tēꝑo-le p̄ſtantius eſt virtute. Sed neqꝫ cū ſtoycis ē ſatis dicere virtutē eſſe prennū ſui. ſicut vicium ſeipſum penam hebet. Alliciendi fuerūt homines adloborioſa virtutum operei et a ſuis voluptatibusvicioſis arcendi ꝑ ſeporatū aliquod maiuis tā premmiū ꝙͣ ſuppliciū. Ad qd̓ ph̓ia qꝛ pertinge̓ non potūit hic deficit cū ſuo cōſolacione; deficiunt et illi quivolētes ſuis exhorcōibꝰ vel p̄dicacōibꝰ bn̄ inſtitue̓ad am̄orem dei ꝓmittūt ꝓ illo qͣſi cōmutacōnē qͣndā boͣ tēꝑalio ut diuicias ut ſanitatē ut ꝓlē egregiū q aliqd̓ ſimiliū. ſic em̄ et cortex lre veteris p̄tēdebat ꝙͣuis intꝰ ꝓphetici et eleuati viri ſpūalia ſubhijs tēporalibus ꝓmiſſionibꝰ obumbrata cōcipe-rent et guſtarent. ſed de hoc lacius infra. ¶ Cluceſcit poſtremo ex hac diuine volūtatis ad vtrumlibet actione extra ſe liberrima que ſolo iuitu tēꝑatorbem ꝙ oraiciones ſpesqꝫ noſtre diriguntur noninciniter ad deum ꝙͣuis immuitabilem. qꝛ ceteraomnici mutare ſcit et poteſt dū vult. et hic ē gn̓al̓motus inſitꝰ omni creature. quem obediencialem
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten