cordis de fallacibꝰ iudicijs anime perſcrutuicio. ſecūdū quam meminiſſe debet homo fragilitatis etinperfectionis ſue. nam qualiter inuenietur aliqͥsqui pretectis incommodis vel in aliquo non ſit obnoxius. Sed quemādmodum de vicijs oraicius dicit. optimus ille eſt qui mīmis vrgetur. ita liberille dicendus eſt qui non vltra cōmunē hominūmodū melancolicis fantoſijs irritet̉. Redeat veroſermo noſter vnde ſūpſit exordiū. ut cōſonus ſibifiat. ¶ VHolucer. ¶ Redeat volo. p̄miſimꝰ quidē īueſtigūdo cōſolaconē aduene nr̄i ſuꝑ cōtricōe gētis ſue ꝙ eum theologia ad conformandū voluntatemſuam diuine volūtuti pͥmitus anhelat. ito em̄ hobiturus erat cor rectū ac perinde letū pacificū et tn̄quillū. ſꝫ qm̄ de qua voluntute ſermo fieret ignorari poterat diſtīctio trimēbris de voluntate ſubiūctaeſt. Reddica ꝓinde racio cur in volūtate p̄pediturlibertas arbitrij quo facilius apporeret qualiteradiuatur. ¶ Progredientes igit̉ dicamꝰ ꝙ intellectus poſtꝙͣ inſpexerit fantaſmato poteſt inde ſpecies intelligibiles elicere denudando quodāmodoeas a materioli cōdicione et in eis effodiens agalmu ſpirituale hoc eſt ſimulaichrū vel cōceptum nūcvniu̓ſalē nūc ſpecificū. Quo facto intellectus tolit̓actuatus iā poteſt rōcinari nō inſpecto fantaſmote. iā ſilogizat diſcurrit regulas arciū ſibi formatgenerales et infallibiles ad exēplor artis prime