quare nec neceſſario volitr ſunt Secus in cōicacione diuinarum perſonarum ad ītra que in ſua neceſſitote conſiſtit ſicut in ſua neceſſitate vult ſe deꝰqualis itaqꝫ reputanda eſſet diuinā perfectio. ſi exꝓductione creaturcrum dependeret quas in ſui cōporacione cōſtat eſſe quaſi nichilum et mane itaiut mirādū pociꝰ videat̉ īmēſam ꝑfectionem fuiſſedignatā res tāte imꝑfectioīs et cuiuiſdū vilitatisꝓduce̓ ac regere quas ſi repēte deſtrueret vel in v-nū confunderet quis ei dicere poſſet cur ita facis.Qu̓eciam theologia volens amplius captiuare ōnē intellectū. in obſequiū fidei. ꝓpoſuit in mēoriōdiuinoꝝ mirabilium eſcā quā dedit dn̄s timentibꝰſe in eukariſtie ſacramento. vbi relucet in compre-hēſibiliter ꝙ ſuꝑ ōnem ſenſum ſuꝑ ōnē nature cōmunis ordinē deus poteſt ſcit et vult cōtidie mira-biliter operari. ¶ Ad cōſolacionē igit̉ aduene noſtri pro recogitatis alioꝝ colamitatibꝰ ⁊ anguſtijstheologia ſumit iniciū a pͥmo et ſup̄ma cauſa quedeus eſt. in cuius dicione cuncta ſunt poſita. et nōeſt qui ſue poſſet reſiſtere voluntati. de hinc ad in-feriores effectus ſe deflectit. Philoſophia vero cōuerſum ut ſepius proceſſum retinet ab inferioribꝰet cognitis ad ſuꝑiores ⁊ latētes cauſas ductu racionis ſe ſubleuans. Occurrit autē pͥmitꝰ in hͦ ꝓ-ceſſu mirabilitas reꝝ infra lobenciū variobilitosſortis humane que numꝙͣ in eodē ſtatu permanet
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten