LiberTriceſimus

oremia appetunt: et iuſticiam defendunt: ſeqꝫ innocentes eſtimant: ⁊ eſſe defenſores rectitudinis exultant.Sepe recta agimꝰ: nec p̄mia vel laudes ab hoībus expectamꝰ: ſed tn̄ mens in ſui fiducia erecta inde peiꝰ obciutur. vn̄ quaſi deuictis viciis nullis ſe appetitōnibusſubiacere gloriat̉ Sepe dū noſipſos plꝰ iuſto diſcutimꝰpe ipſo ſtudio diſcretōis indiſcretiꝰ erramꝰ: qꝛ ⁊ qͥ īportune ſolis radios aſpicit: tenebreſcit. qꝛ igitur ab īquiſitione nr̄a torpentes nos oīno neſcimꝰ. aut ſi ſubtili noſdiſcuſſione reqͥrimꝰ: plerūqꝫ int̓ vicia virtuteſqꝫ caligamus. Recte d̓r: etiā ſi ſimplex fuero. ⁊cͣ. ¶. CXII¶ De eodem.Rgo verebar inquit omnia oꝑa mea ſciens ꝙnō p̄cereſ delinquēti. ꝙͣ bona beatꝰ iob oꝑa exCercuit: ipſe ſacre hyſtorie textꝰ on̄dit. Quid ergo eſt: ꝙ ⁊ oꝑa mira faciēs hecipſa etiā veretur pauēsniſi ꝙ in eiꝰ actibꝰ verbiſqꝫ colligimꝰ vt ſi placere deoveraciter cupimꝰ: poſtꝙͣ ꝑuerſa ſubigimꝰ: ipſa in nobisetiā bn̄ geſta timeamꝰ. Duo quippe ſunt que in noſtriſoꝑibꝰ neceſſe eſt vt ſtudioſe formidētur deſidia videlicꝫ⁊ fraus. vn̄ et ꝑ ꝓphetaꝫ d̓r apud vetuſtā trāſlationemmaledictꝰ oīs qui facit opus dn̄i fraudulenter ⁊ deſidioſe. Sed ſciendū magnoꝑe eſt: qꝛ deſidia naſcit̉ ꝑ torporeꝫ. fraus ꝑ pͥuata dilectōem. Illam nāqꝫ minor deiamor exaggerat. hanc aūt male mentē poſſidenſ ꝓpriꝰamor creat. fraudem quippe in dei oꝑe ꝑpetrat qͥſquisſemetipſum inordinate diligens: ꝑ hoc qd̓ egerit rectead remuneratōis trāſitorie bona feſtinat. Sciendū qͣꝫeſt: ꝙ tribꝰ mōis fraus ipſa ꝯmittitur: qꝛ ꝑ hāc ꝓculdubio. aut tacida cordis hūani gr̄a: aut fauoris aura. autres quelibet exterior deſideratur. Quo ꝯͣ recte de iuſtoper ꝓphetā d̓r. Excutit ſuas manus ab omni munere.Solus ergo in dei oꝑe fraudem nō facit: qui cū ad ſtudia bone actōnis inuigilat: nec ad corꝑalis rei premia:nec ad laudis verba: nec ad humani iudicii gr̄am anhelat Ipſa ergo bona nr̄a qꝛ culpe inſidiātis euadere gladium nequeūt: niſi ſolicito quotidie timore muniaturPer ſanctū viruꝫ recte nunc d̓r: verebar oīa oꝑa meaac ſi hūili ꝯfeſſiōe diceretur: Que aperte egerim vid̓oſed quid in his latenter ꝑtulerim ignoro. ſepe nāqꝫ bona nr̄a latrocinātis fraude depereūt. qꝛ rectis ſe noſtriſactionibꝰ ꝯcupiſcētie terrene ſubiūgunt. Sepe deſidiainterueniente deficiunt: qꝛ a feruore quo cepta ſunt: frigeſcente amore tabefiūt. Deniqꝫ ſi lotꝰ inquit fuero qͣſi aquis niuis .i. lamentis hūilitatis: ⁊ fulſerint velutmundiſſime manꝰ .i. oꝑatōes mee: tn̄ ſordibꝰ intinguesme. Ubi notandū: ꝙ nō ait: ſi fulſerint mūdiſſime: ſꝫ velut mūdiſſime: qꝛ quouſqꝫ pena nr̄e corruptōis aſtringimur: quālibet rectis oꝑbꝰ verā mūdiciā nequaꝙͣ app̄hendimꝰ: ſed imitamur. Deus aūt nos intinguere ſordibus d̓r .i. intinctos ſordibꝰ demōſtrare: qꝛ quāto ad illum veriꝰ per bona opera ſurgimꝰ: tanto ſubtilius vitenr̄e ſordes cognoſcimꝰ: quibꝰ ab eius mundicia diſcordamus. Eſt ergo ſenſus ꝙͣuis ſuꝑne cōpunctōis lamētis infundar. ꝙͣuiſ per ſtudia recte oꝑationis exercear ītua tn̄ mūdicia video: qꝛ mūdus nō ſum. Intentā quippe deo animā ipſa adhuc corruptibilis caro diuerberateiuſqꝫ amoris pulcritudinē obſcenis ⁊ illicitis cogitationū mōtibus fedat. Unde ⁊ ſubditur Et abhominabūtur me veſtimēta mea .i. abhominabilē me faciet caro:qua tegitur aīma induta. neqꝫ enī viro qui ſil̓is mei eſtrn̄debo: nec qͥ mecū in iudicio ex equo poſſit audiri. Cūquolibet in iudicio ex equo ꝯtendimꝰ: ⁊ qͥd ꝯͣ nos dicat̉ꝯgnoſcimꝰ: ⁊ in his que dicimꝰ audimur: ⁊ quo obiectapatenter apprehendimꝰ. eo audenter ad ꝓpoſita rn̄domus. Si ergo inuiſibilis iudex que facimꝰ videt: quaſiaudit que dicimꝰ. ſed qꝛ id qd̓ ei diſplicꝫ nequaꝙͣ plenecognoſcimꝰ: qͣſi qͥd ipſe dicat ignoramꝰ. Uir ergo ſcūsveſtimentoꝝ ſuoꝝ abhominationem ꝯſiderans eo am

plius timet: quo audiri ex equo in iudicio non valet: qꝛquouſqꝫ corruptionis ſue pondere premit̉: hoc in penaſua gͣuiꝰ tolerat: ꝙ ⁊ ſenſum ſui rep̄henſoris ignorat.ac ſi aꝑte dicat: in hoc ex equo nō audior: qꝛ ⁊ patēt cūcta que facio: ⁊ tn̄ ipſe neſcio per quanta reprehendor.¶ Auguſtinꝰ in li. ꝯfeſ. Ue ergo etiaꝫ laudabili hoīmvite: ſi remota miſericordia diſcutias eam domine¶ CXIII.¶ De iudicio pn̄tis vltōis. ¶ Hugo de ſacramentis libro ſecundo.Odis autē duobus hoīem in hac vita iudicatdeus. Aut enī per mala pn̄tia iam irrogare tormenta ſequentiā incipit. aut ſequentia tormenta flagellis pn̄tibus extinguit ¶ Grego. in mora. li. iiiiNullum vero peccatū deus relaxat īnultū. aut enī noſillud inſeqͥmur flendo: aut ille vindicādo ¶ Idem in li.ix. Ualde quidē ſcrupuloſum cordi ſe obiicit: ꝙ beatuſiob poſtqͣꝫ dixerat: verebar oꝑa mea. ſubiūgit. ſciēs ꝙnon parceres delinquenti. Nam ſi delinquenti non ꝑcitur: qͥs ab eterna morte eripitur: cum a delicto mūdusnemo reperit̉. An penitenti ꝑcit: ⁊ delinquenti nō parcit. qꝛ cum delicta plangimꝰ: nequaꝙͣ iam delinquētesſumꝰ: ſed quid eſt cum petrus negat reſpicitur: ⁊ redemptoris negati reſpectu ad lacrimas vocatur. Quid ꝙpaulus cum redemptoris nomen in terra conaretur extinguere: eius verba de celo meruit audire: ſed cuꝫ culpa in vtroqꝫ punita eſt: qꝛ de petro. teſte euangelio ſcriptum eſt: Recordatꝰ eſt petrus verbi iheſu: ⁊ egreſſusforas fleuit amare. De paulo hec eadem que hunc vocauit veritas dixit. Ego on̄dam illi qͣnta eū oporteat ꝓno īe meo pati. Delinquenti ergo dn̄s nequaꝙͣ parcit.qꝛ delictū ſine vltōne nō deſerit Aut enī ipſe hoc hō inſe penitens punit. Aut hoc deus cum hoīe vindicās ꝑcutit Nequaꝙͣ ergo peccato parcitur: qꝛ nullatenꝰ ſinevindicta laxatur. ſic de iuda dauid audire poſt cōfeſſionem meruit. dn̄s tranſtulit peccatū tuū: ⁊ tn̄ multis pꝰcruciatibꝰ afflictꝰ ac fugiens reatū culpe q̄m ꝑpetrauerat exoluit. Sic nos ſalutis vnda a culpa pͥmi parētisexoluimur: ſed tn̄ reatū eiuſdeꝫ culpe diluentes abſoluti quoqꝫ adhuc carnaliter obimꝰ. Bene ergo d̓r. ſciensꝙ nō parceres delinquēti: qꝛ delicta nr̄a ſiue ꝑ nos ſeuper ſemetipſum reſecat. etiā cuꝫ relaxat. Ab electis .n.ſuis iniquitatū maculas ſtudet temporali afflictōe tergere: quas in eis in perpetuum non vult videre.¶ CLXIIII.¶ De iudicio ſecretiſſime aīaduerſionis.Auguſtinus ſuper geneſim.Abent etiā male volūtates interiorē penā ſuāeandem ipſam videlꝫ iniquitatē ſuam. ¶ Ideꝫin encheridion li. i. Ad iram itaqꝫ vel vltioneꝫdei iuſtaꝫ pertinet. vt dictū eſt sͣ. qͥcqͥd ceca ⁊ indomitacōcupiſcentia libenter faciunt mali: ⁊ qͥcqͥd manifeſtisaꝑtiſqꝫ penis patiūtur inuiti. ¶ Idem in li. de vera religione. Omnis quidem creatura corꝑea que poſſideturab anima diligente deum: bonū eſt infimū. Si vero diligatur ab anīa q̄ negligit deuꝫ: nec ſic quidem ipſa fitmalum: ſed qꝛ peccatū eſt maluꝫ quo ita diligitur: dilectori enī ſuo penalis efficitur. eūqꝫ implicat erumnis:⁊ paſcit fallacibꝰ voluptatibꝰ: qꝛ neqꝫ ꝑmanēt: neqꝫ ſaciant: ⁊ tn̄ torquent doloribꝰ. Nam cum ordinē ſuū ꝑagit pulcra mutabilitas tempoꝝ: deſerit amantē ſpecieſconcupita: ⁊ ꝑ cruciatū ſentientis diſcedit a ſenſibꝰ: eterroribꝰ agitat. vt hāc eſſe primā ſpecieꝫ putet: que omnium infima eſt. Deniqꝫ ſi vanitates detrahas: qͥbustanꝙͣ pͥma ſectātur extrema: nō erit corpus vanitas: ſꝫin genere ſuo: ꝙͣuis extremaꝫ pulcritudinē ſine vllo erfore monſtrabit. Temporaliuꝫ enī ſpecieꝝ multiformitas ab vnitate dei hoīem lapſum per carnales ſenſusdiuerberauit: ⁊ mutabili varietate multiplicauit eius