LiberTriceſimus

⁊ ꝑ hoc iuſte ſe pati arbitretur qd̓ ab illo iudicatur. cuius nunꝙͣ iniuſta ſunt iudicia. Qui flagella ſuſtinet. etꝯͣ deū murmurat. īiuſticiā iudicātiſ accuſat. qui vero ſeꝯgnoſcit a iuſto iudice̓ pati qd̓ ſuſtinet. etiā ſi ꝓ quo patitur ignorat. per hoc iam iuſtificat̉. ꝙ ⁊ ſeipſum accuſat: ⁊ dei iuſticiā laudat.¶ GLVI¶ Qualiter deus in ſanctis vim arcet temptationis. ¶ Idem in eodem.D magnā ſiquideꝫ vtilitatē diuino iudicio iuſti mens diuerſis paſſionū tēptationibꝰ agitat̉pro quibꝰ ſi deo gras egerit. ſueqꝫ culpe ꝙ adtalia dignus ſit reputauerit. hoc qd̓ ex paſſione toleratei ꝓ virtutibꝰ reputabitur. qꝛ et diuina agnoſcit iuſticiam ⁊ ſuam intelligit culpā. ¶ Grego. vbi sͣ. li. xxviii.quis aūt ꝯcluſit hoſtiis mare ⁊c. Quid ē mare niſi corur̄m furore turbidū. rixis amaꝝ. elatōe ſuꝑbie tumidūfraude malicie obſcuꝝ. Quod mare quantū ſeuiat. attēdit quiſqͥſ in ſe occultas cogitationū temptatōes intelligit. In iniquitate aūt ꝯcepti: ⁊ in delicto editi: ꝑ īſitecorruptōis moleſtias pugna nobiſcū huc deferimꝰ quācum labore vincamꝰ. Unde recte de hoc mari d̓r. Quādo erūpebat quaſi de vulua ꝓcedēs. Corruptōis nāqꝫmalū qd̓ quiuis nr̄m ab ortu deſiderioꝝ carnaliū ſumpſit: in ꝓuectu etatis ſe erexit Et niſi hoc citius diuineformidinis manꝰ reprimat: omne ꝯdite nature bonumrepente culpa in ꝓfundū vorat. Nemo ergo ſibi cogitationū ſuaꝝ victoriā tribuat: cuꝫ veritas dicat: quis cōcluſit hoſtiis mare qn̄ erūpebat quaſi de vulua ꝓcedēsqꝛ niſi ab ipſo cogitōnis pͥmordio cordis fluctꝰ gr̄a diuina retineret: temptationū ꝓcellis mare ſeuiens terrāꝓculdubio hūane mentis obruiſſet: vel falſis fluctibusꝑfuſa areſceret .i. ꝑnicioſis carnis voluptatibꝰ delectata deſiꝑet. hoc mare tumultuoſuꝫ videlꝫ cogitationibꝰcor nr̄m nube veſtitur: qꝛ ne internā quieteꝫ pure cōſpiciat: inquietudinis ſue cōfuſione tenebrat̉. hoc mare caligine quaſi infantie pannis obuoluit̉: qꝛ a ꝯtemplādisſublimibꝰ adhuc teneris ſenſibꝰ ſue infirmitatis ligat̉.Terminis enī ſuis dn̄s hoc mare circūdat: qꝛ cor nr̄madhuc corruptōnis ſue moleſtia ⁊ cura turbulentū ſubmenſura ꝯtemplatōnis humiliat. vt licet plus appetātvltra tn̄ ꝙ ſibi ꝯceditur nō aſcendat. Uel certe termīsſuis dn̄s hoc mare circūdat: qꝛ cor nr̄m temptatōibustumiduꝫ occultis bonoꝝ diſtributōnibꝰ mitigat. modoagens ne pͣua ſuggeſtio ad delectatōem veniat: mō nedelectatio vſqꝫ ad ꝯſenſum ꝓrūpat. Qui ergo ad illicitos motus cordis reſpicit: ⁊ in quibuſdaꝫ eos vſqꝫ adconſenſum venire ꝓhibet. In quibuſdā vero illos etiāa delectatōne reſtringit. nimiꝝ furenti mari terminosimponit. vt nequaꝙͣ in oꝑe exeat: ſed intra ſinū mentiſtemptationū ſubmurmurās ſe vnda collidat. que quiatunc valenter reſtringitur: cum ei dilectōne dei atqꝫ inſpiratis virtutibꝰ obuiatur. recte ſubiūgitur. Et poſuivectem ⁊ hoſtia: ⁊ dixi: hucuſqꝫ venies ⁊ non ꝓcedesampliꝰ: ⁊ hic ꝯfringes tumentes fluctꝰ tuos. Quid .n.moral̓r ꝑ hoſtia: niſi virtutes. Quid ꝑ vectē: niſi roburcharitatis accipimꝰ. Quia ergo dn̄s ꝑ inſpirate charitatis fortitudinem naſcentia in corde vicia repͥmit. inſurgentis maris impetū ꝑ obſerata clauſtra ꝯpeſcit.Ira fortaſſe in occulto exaſperat: ſed ne quies ſupernaperdatur: ꝑturbatōni mentis officiū lingue ſubtrahit̉:ne vſqꝫ ad vocem exeat quod in ſinu cordis tumultuoſum ſonat. luxuria in occultis cogitatōnibꝰ accēdit: ſedne ſuꝑnā mundiciā menſ amittat: ꝯcepte immūdicie eaq̄ famulari poterant menbra caſtigat ne vſqꝫ ad corruptionem corꝑis exalet fetor cordis. Auaricia ſtimulatſed ne celeſti regno mēſ careat. intra clauſtra ſe ꝑſymonie ꝯtenta ꝓpriis ligat. ne in paruo ſe opere dilatet. etvſqꝫ ad exteriores actus interne cōcupiſcentie eſtꝰ exu

det. Suꝑbia inflat: ſed ne veram celſitudinem amittatconſiderādo quiſqꝫ qꝛ puluis eſt ab altitudine ſe concepte elatōnis humiliat. certans nimiꝝ ne qd̓ in ſuggeſtione cogitatōnis tolerat: in exercitatōem oꝑis eruꝑat.Bene ergo d̓r. Poſui vectē. ⁊c. Quia dum electꝰ quiſtemptatur viciis: ⁊ tn̄ facere male ſuggeſta renititur qͣſi mare clauſum tenetur. Ꝙ ⁊ ſi intꝰ tumultuoſis cogitationū fluctibꝰ mentē percutit: ſtatuta hn̄ viuendi littora nō excedit. qd̓ mare quidem in tumoreꝫ ſe erigit: ſeddum fixe deliberatōni cordis illiditur fractū redit.j. CXLVII.Unc aūt vere bona nr̄a cognoſcimꝰ vn̄ ſint: qn̄hec quaſi amittendo ſentimus ꝙ a nobis ſeruari non poſſint. vnde pia cōditoris diſpenſatōneagitur: vt de ſe confidens anīa deſꝑatoria temptatōnepulſetur: qͣtinꝰ infirmata quid ſit inueniat: ⁊ p̄ſumptionis ꝓprie faſtuꝫ deponat. ¶ Idem in libro. xix. Recteergo de deo dicit ſcriptura: ꝙ ipſe qui fecit ventis pondus ⁊ aquas appendit in menſura: velocitate ſiquideꝫac ſubtilitate ventoꝝ anīe deſignātur: ſicut per pͣs d̓r.Qui ambulat ſuꝑ pennas ventoꝝ .i. tranſgreditur virtutes animaꝝ. Fecit ergo ventis pondus: qꝛ dum ſuꝑna ſapīa replet anīas. eas inclita ſoliditate gͣues redditvel certe ventis pondus facere eſt cōceſſam hic electisde virtutibꝰ gloriā ꝑmixta infirmitate temperare. vnd̓⁊ aquas appendit menſura: qꝛ ſancti ipſi qui ſubleuante ſpū ad ſumma rapiūtur. ꝙͣdiu in hac vita ſunt ne aliqua elatione ſuꝑbiat: quibuſdā temptatōnibꝰ reprimūtur: vt nequaqͣꝫ tm̄ proficere valeant: quantū volunt.ſed ne extollātur ſuꝑbia: fit in eis ipſaꝝ quedaꝫ menſura virtutū. hinc eſt enī ꝙ Helyas dum tot virtutibꝰ inalta ꝓfeciſſet: quadam menſura ſuſpenſus eſt: dum iezabel ꝙuis reginā tn̄ mulierculā fugit. perpende quippehunc mire virtutis virū ignem de celo trahere: ⁊ ſecundo quinqͣgenarios viros cum ſuis omībꝰ petitōne ſubita concremare. verbo celos pluuiis claudere. verbo celos ad pluuias aperire. ſuſcitantē mortuos. ventura q̄qꝫ p̄uidentem. Et ecce rurſus anīo occurrit. quo pauore ante vnam mulierculā fugerit Conſidero virū timore percuſſuꝫ de manu dei mortē petere nō acciꝑe. d̓ manū mulieris mortem fugiendo vitare. Querebat enimmortem dum fugeret dicens. Sufficit michi dn̄e: tolleanima meā. neqꝫ enim melior ſum ꝙͣ patres mei. vndeergo ſic potēs vt illas virtutes faciat. vnde ſic infirmꝰeſt: vt ita feminā pertimeſcat: niſi qꝛ aque appendūturmenſura. vt ipſi ſancti dei homīes ⁊ multū valeāt ꝑ potentiā dei: ⁊ rurſum quadā menſura moderati ſint ꝑ infirmitatem ſuā. In illis virtutibꝰ Helyas quid de deoacceperat. in iſtis infirmitatibꝰ quid de ſe poterat eſſeagnoſcebat. Illa potentia virtꝰ fuit. iſta infirmitas cuſtos virtutis. In illis virtutibꝰ on̄debat qd̓ acceperat.In iſtis infirmitatibꝰ hoc qd̓ acceperat cuſtodiebat.In miraculis monſtrabat̉ helyas. in infirmitatibꝰ ſeruabatur. Sic paulū video fluminū ⁊ latronū ciuitatis⁊ ſolitudinis maris ac terre pericula ſuſtinenteꝫ. frenatem ieiuniis ⁊ vigiliis corpꝰ. ſuſtinentem frigoris ⁊ nuditatis erumnā. eccleſiaꝝ cuſtodiā vigilanter ſe ac paſtoraliter exercētem. ad terciū celum raptū. rurſum eūin paradiſo raptum: ⁊ audiſſe archana verba que licethomī loqui: ⁊ cū ſathane angelo ad temptandū conceditur: orat vt debeat eximi: ⁊ non exauditur. Cuiꝰ cū ip̄ainicia conuerſionis aſpitio perpendo: ꝙ ei ſuperna pietas celos aperuit. ſeſeqꝫ illiqꝫ Iheſus de ſublimibusoſtendit Qui lumen corporis ad tempus perdidit. lumcordis in perpetuū accepit. Ad ananiaꝫ mittitur. vaselectionis vocatur. Et cum de ciuitate eadem qua poſt