LiberTriceſimus

ſubditur. ſiue in vna tribu. ſiue in terra ſua. ſiue quocūqꝫ loco miſcd̓ie ſue eas iuſſerit inueniri. ¶ Idem in li.xxix. Hec quoqꝫ gr̄a ꝯditoris altiꝰ alibi ꝯmendat̉. vbidr. Quis eſt pluuie pater. vel quis genuit ſtillas rorisHec eſt pluuia de qua dicit pͣs. Pluuiā volūtariā. ⁊cͣ.voluntariā enī pluuiaꝫ hereditati ſue dn̄s ſegregat. qꝛnon eam nobis ꝓ meritis nr̄is: ſed ꝓ benignitatis ſuemūere p̄ſtat. Et idcirco hic pater pluuie d̓r: qꝛ ſupernap̄dicatio de ipſius nobis gr̄a generat̉. Nam ſtille rorisſunt predicatores ſancti: de quibꝰ dictuꝫ eſt iudee cōtumaci. ꝓpterea ꝓhibite ſunt ſtille pluuiaꝝ ⁊ ſerotinꝰ imber non fuit..CLI.Ꝙ humilibus gratiam tribuēs ſuperbisreſiſtit. ¶ Idem in libro. xxxij.I habes inquit brachiū ſicut deus. ⁊c. Reſpixiens omnē arrogātem humilia. Duobꝰ modisa dn̄o peccator reſpicit̉. cū aūt a peccato ꝯuertitur. aut ex peccato punitur. De reſpectu aūt ꝯuerſionis d̓r. Quia reſpexit dn̄s petrū: ⁊ recordatus petrus:fleuit amare. De reſpectu rurſus vltionis d̓r. Uultusaūt dn̄i ſuꝑ facientes mala: vt ꝑdat de terra memoriaꝫeoꝝ. Utriſqꝫ aūt modis in hūilitate arrogans ſternit̉:qꝛ aut penitendo cognoſcit culpā: aut ꝑeundo percipitpenā. Recte aūt ſequit̉. Reſpice cunctos ſuꝑbos. ⁊ cōfunde eos: ⁊ ꝯtere impios in loco ſuo. Suꝑbi enī ex reſpectu dn̄i ꝯfundunt̉. aut hic de ip̄iꝰ pietate crimīa cognoſcentes atqꝫ damnātes. aut illic ſupplicia de iniuſticia capienteſ. Impiꝰ aūt in loco ſuo conterit̉. quoniamipſa ſuꝑbia qua eleuat̉ oppͥmit̉. Cunqꝫ efferendo ſe incogitatōnibꝰ erigit. lumen ſibi iuſticie qd̓ inuenire debuiſſet abſcondit. Sepe aūt dum ꝯͣ deuꝫ ſalſa gloria exterius proficit. vera miſeria interiꝰ inaneſcit. vn̄ ꝓpheta ait. Deieciſti eos dum alleuarent̉. Ordināte ſiqͥdemdiuino iudicio non eis ē hic aliud culpa ⁊ aliud pena: ſꝫſua illis in penā vertitur culpa. vt elatis ſuperbie faſtuhoc ipſum ſit vere intus cadere: quod foris oſtenditurꝓfeciſſe. Recteqꝫ poſtea ſubdit̉. Abſconde eos in puluere ſimul ⁊ facies eoꝝ demerge in foueam. Superbos enī iuſto iudicio in puluere dn̄s abſcondit: qꝛ eoꝝcorda ipſis qui deſpecto amore creatoris eligunt terrenis opprimi negociis ꝑmittit. vnde ⁊ illoꝝ vitaꝫ cū iudicio extremo diſcutit. tanꝙͣ ſibi abſconditā non cognoſcit. dicens. Qui eſtiſ Hiero. ad biguū hiſpanū. Quāꝙͣ mihi multoꝝ ſim ꝯſcius peccatoꝝ: ⁊ quotidie flexisgenibꝰ in or̄one loquar. Delicta iuuētutiſ mee. ⁊c̄. Sciens tn̄ ſcpͥtū eſſe. Deus ſuꝑbis reſiſtit: humilibꝰ auteꝫdat gr̄am. Nichil a puericia tam vitare conatꝰ ſum: ꝙͣanimū tumentē ⁊ erectā ceruicem dei ꝯͣ ſe odia ꝓuocatem. ¶ Item ſuꝑ pſal. xxxv. De celo ſiquidem expulſiſunt demones: nec potuerunt ſtare: qꝛ celuꝫ non potuiteos tenere: eo ꝙ iam corruerant in pedem ſuꝑbie.¶ Bernhardus ſuper cantica. omel̓. liiii. Sponſus ergo qui ſalit in montibꝰ: nō ſalit in demonibꝰ. Sed eostranſilit iuxͣ interp̄tatōnem Dauid dicentis. Omnesmontes qui eſtis in circumitu eius viſiter dn̄s: a gelboeaūt tranſeat. Dy abolo nanqꝫ qui per gelboe ſignificat̉hincinde ſunt montes quos viſitat dn̄s. ſupͣ angeli. infra hoīes. in penā ſiquidē ſuam locuꝫ in aere iſto medium inter celum ⁊ terraꝫ de celo cadens dyabolus ſortitus eſt: vt videat ⁊ inuideat: ⁊ ip̄a inuidia torqueatur.Quid ergo ſuꝑbis terra ⁊ cinis. repudiatio angelorū:fiat ꝯmendatio hoīm. ſcripta eſt enī ad correctionē ip̄orum. Cooꝑetur michi bonū: ⁊ dyabolo maluꝫ: ⁊ lauemmanus meas in ſanguīe peccatoris. Montes inquit qͥin circūitu eius ſunt: viſiter dn̄s. A gelboe aūt trāſeatSi ſic actū eſt cum angelo: quid de me fiet terra ⁊ cinere. Ille intumuit in celo: ego in ſterquilinio. Quis nontolerabiliorē in diuite ſuꝑbiā ꝙͣ in pauꝑe ducat. ve mi

chi ſi tā dure in illo potente anīaduerſuꝫ ē: nec ei ꝓfuitꝙ cognata potentibꝰ ſuꝑbia eſſe cognoſcitur. Quid deme exigendū eſt ⁊ miſero: ⁊ ſuꝑbo. Deniqꝫ in veritatedidici nichil eque efficax eſſe ad gr̄am ꝓmerendaꝫ. retinendam. recuperandā: ꝙͣ ſi omī tꝑe inueniariſ corā deonon altū ſapere ſed timere.GIIIIDe occultis dei iudicijs ¶ Iſidorus in ſētencijs ſuis libro ſecundo.Ira vero diſpoſitio eſt ſuperne diſtributōnis:per quam hic iuſtus amplius iuſtificat̉. Impi¶ autem ampliꝰ ſordidat̉. Malus ad bonū aliqn̄ꝯuertitur. Bonus ad malum aliqn̄ reflectitur. vult qͥseſſe bonꝰ ⁊ non valet. vult alter eſſe malus: ſed nō ꝑmittitur interire. vult ꝓdeſſe bono iuſtꝰ: nec p̄ualet. vult nocere malus: ⁊ valet. Iſte vult deo vacare: ſed ſcl̓o impeditur. Ille negociis implicari cupit: nec ꝑficit. dominatur bonꝰ malo. bonꝰ danatur ꝓ īpio. Impiꝰ honoraturꝓ iuſto Et in hac tanta obſcuritate nō valet homo diuinam ꝑſcrutari diſpoſitōem: ⁊ occultū predeſtinatōis ꝑpendere ordinem. ¶ Grego. in moral̓. li. v. Cum auteꝫocculta ſint dei iudicia: cur in hac vita nonnunꝙͣ bonismale ſit ⁊ malis bene. Tunc etiā occultiora ſunt: cuꝫ ⁊hic malis male eſt: ac bonis bene: ſupͣdicta videlꝫ rōne.Infirmi autem qui florere in hoc mundo appetūt: ⁊ ſicut magna mala: ſic flagella ꝑtimeſcūt: in eis quos flagellatos inſpiciūt. culpas ex pena metiūtur. Quos eniꝫꝑcuſſos ceruūt: deo diſplicuiſſe ſuſpicātur Unde amicibeati Iob quem percuſſum viderunt: impiuꝫ fuiſſe credider̄t. videlꝫ eſtimātes qꝛ ſi impiꝰ nō fuiſſet: eiꝰ tabernacula permanerent: atqꝫ dicentes. Ubi eſt domꝰ principis: ⁊ vbi tabernacula impioꝝ. Sed iſta non cogitat:niſi qui adhuc infirmitatis tedio laborat. qui in pn̄tisſeculi delectatōne greſſum cogitatōis figit: qui tranſir̄ad eternā patriam ꝑfectis deſideriis neſcit. Un̄ ⁊ ſubiungitur. Interrogate quemlibet de viatoribꝰ ⁊c. ſicutvidelꝫ exponetur infra. ¶ Idem in li. xxxii. Itaqꝫ diuina iudicia cum neſciūtur: nō audaci ſermone ſunt diſcutienda: ſed formidoloſo ſilentio venerāda. magnaqꝫ ſatiſfactio percuſſionis eſt voluntas cōditoris: que cū iniuſtum facere nil ſolet. iuſta agnoſcitur etiam ſi latet.Nam ⁊ cum ex iniuſticie peccato percutimur. ſi in percuſſione noſtra diuine volūtati coniūgimur. mox a nr̄aī iuſticia ipſa ꝯiūctōne liberamur Et magna eſt iam iuſticia: qd̓ volūtati iudicis cōcordat in pena. cui diſcrepauit in culpa. ¶ Hugo de ſancto victore. Sed querit̉inquit. quare aliquādo damnātur qui non peccauerūt.vt infantes qui mox in ortu ſuo decedunt: Certe puerqui recens natꝰ moritur. oīno pro culpa ſua punitur: qͥenī naſci contulit. renaſci nō abſtulit. Dicat etiā aīaliabruta qͣre puniūtur: q̄ nulla culpa penitꝰ obligātur: ſeddꝫ creatori ſuo factura laborem ſuū etiā ſine culpa ſi eiplacuerit: cū ad implendā ipſiꝰ diſpoſitōem rō expoſcitſicut enī totū illi debet qd̓ eſt: ſic etiā totū qd̓ pōt. Ceterum que ꝓpter hoīem facta ſunt: propter hominem puniuntur: quia in pena ipſoꝝ homo punitur. Amplius:quia ſi etiam homo non peccaſſet: ea que propter hominem facta ſunt ꝓpter hoīem laborarent: vt ſciat hō qͣnti eſt apud deum ſalus eius. pro quo videlꝫ oīa laboratIterum: ne ſolus laboret ipſe: ⁊ vt penam videns laborantiū: in pena diſcat timere ¶ Hiero. ſuꝑ mattheū libro. i. Deniqꝫ demones in porcos a doimno ingredi ꝑmittūtur. non ꝙ ipſis demonibꝰ quod petebant cōcederet: ſed vt ꝑ interfectōnem porcoꝝ hoībus ſalutis occaſio preberetur. In quo videlꝫ non eiuſdem ꝯditōis anime beſtiaꝝ ⁊ hoīm eſſe probātur: cum ob ſalutē vniushoīs duo milia porcoꝝ ſuffocātur ¶ GIII¶ De iudicō diſcretōis ¶ Augꝰ ſuꝑ iohan.