LiberTriceſimus

intūs aure cordiſ percipit: frequenter iterans illud Samuelis. Loquere dn̄e: qꝛ audit ſeruus tuus. ¶ Grego. inmoral̓. li. v. Ad me inquit dictū eſt verbū abſconditum⁊ quaſi furtiue ſuſcipit auris mea venas ſuſurrii eius.Uerbū abſconditū audire: eſt ſpūſſancti locutōem corde ꝯciꝑe: que ſentiri quideꝫ poteſt: ſed ſtrepitu ſermōiſexpͥmi nō poteſt: que ſcꝫ aſpiratio mentem humanā cōtingēdo ſubleuat. ⁊ temꝑales cogitatōes depͥmēs eternis hanc deſideriis inflamat. vt nichil ei iam cogitareniſi que ſuꝑna ſunt libeat. ⁊ cuncta que inferius de humana perſtrepunt corruptōe cōtemnat. vene autem ſuſurrii eius dicūtur cauſaꝝ origines quibus hec aſpiratio ad mentē ducitur. Quaſi enī venas ſuſurrii ſui aperit: cum nobis deus latenter inſinuat quibꝰ modis adnoſtre intelligentie aurem venit. Aliqn̄ enī nos amorealiqn̄ terrore cōpungit. aliqn̄ preſentia quaſi nulla ſintoſtendit: et ad eternā diligenda deſideriū erigit. aliquādo prius eterna indicat. vt poſt tꝑalia vileſcant. aliqn̄noſtra nobis mala aperit: ⁊ ad hoc nos vſqꝫ vt de alienis etiā malis doleamꝰ extendit. aliqn̄ aliena mala nr̄iſobtutibus obiicit. et cōpunctos mirabiliter a noſtra p̄uitate nos corrigit. venas itaqꝫ diuini ſuſurrii furtiueaudire. eſt occultos diuine aſpiratōis modos tenuitercognoſcere. Aliter vero qui ſuſurrat occulte loquitur:et vocem non exprimit: ſed imitatur. nos ergo quouſqꝫcarnis corruptōe p̄mimur. nullo modo claritatē diuīelucis ſicut in ſe incōmutabil̓ manet videmus: qꝛ aciesnoſtre infirmitatis nō ſuſtinet hoc qd̓ de eius eternitatis radio ſuꝑ nos ītolerabil̓r fulget. cū gͦ ſe nobis oīpotens deus per rimas contemplationis indicat: nequaꝙͣnobis loquitur: ſed ſuſurrat: qꝛ ⁊ ſi ſe plene nō intimatquiddam tn̄ de ſe hūani menti manifeſtat. Tunc autēiam nequaꝙͣ ſuſurrat ſed loquit̉. cum eius nobis ſpēscerta reuelatur. hinc ⁊ ipſiꝰ veritatis voce dicitur. palade patre meo anūciabo vobis. ¶ Idem in li. xxvii. Tonabit inquit voce ſua mirabil̓r. voce nempe ſua deꝰ mirabiliter tonat. qꝛ occulta vi corda nr̄a incōprehenſibiliter penetrat. Qui dum latentibꝰ motibꝰ in timore premit: ⁊ in amore format. quanto ardore ſequendꝰ ſit. aliquo modo ſilenter clamat. fit cuiuſdaꝫ impulſionis intimitas in mente: dū nichil ſonet in voce Que tāto apudnoſ valentiꝰ ꝑſtrepit: quāto ⁊ ab omni exteriori ſtrepituaurem nr̄i ſudeſcere facit cordis. vnde ⁊ anīa ad ſemetipſam mox hoc intimo clamore collecta miratur qd̓ audit: qꝛ vim cōpunctōnis incognite ꝑcipit. Cuiꝰ ipſa admiratio bn̄ apud moyſen māna deſuꝑ veniente ſignificatur. Dulcis etenī cibꝰ qui de ſuꝑnis accipit̉ manhuvocatur. Manhu d̓r qͥd eſt hoc. Et quid eſt hoc dicimꝰqn̄ hoc qd̓ cernimꝰ neſcientes admiramur. Supernumergo manna anīa ꝑcipit cum ꝑ vocē cōpunctōnis incōgnite eleuata. noua ſpeciē interne refectionis obſtupeſcit: vt diuina dulcedine repleta iure reſpondeat Quideſt hoc: quia dum ab infima cogitatōe ſuſpenditur: eaque de ſuperis cōſpicit inſolite miratur.¶ CXXXVII¶ De varijs locutonum dei modis ¶ Auguſtinus in libro cōfeſſionum ſcd̓o.N verbo quidem ſibi coeterno dicit deus ſil̓omnia que dicit. et fit quicquid vt fiat dicit:nec aliter ꝙͣ dicendo facit. nec tn̄ ſiml̓ ac ſempiterne fiunt omīa que dicendo facit: Sed omne quod incipit eſſe vel deſinit: tunc eſſe incipit. ⁊ tunc deſinit: quādo debuiſſe inciꝑe vel deſinere cognoſcitur in eterna ratione: vbi nec incipit aliquid nec deſinit. ipſum eſt verbum patris: qd̓ pͥncipiū eſt: ⁊ loquit̉ nobis: nec quicꝙͣeius cedit atqꝫ ſuccedit qꝛ vere immortale ⁊ eternuꝫ exiſtit. ¶ Grego. in moral̓: li. v. Uerbū abſconditū eſt īuiſibilis filiꝰ dei. verbū qd̓ erat apud deum: ſed hoc ver

bum abſconditū mentibus electoꝝ d̓r: cū eius ptās credentibꝰ manifeſtat̉. Et hoc eſt qd̓ d̓r ẜm vnū ſenſuꝫ: adme dictū eſt verbū abſconditū ¶ Auguſti. de p̄deſti. etꝑſeuerātia. Omnis inquit qͥ audit a pr̄e ⁊ didicit venitad me: valde remota eſt a ſenſibus carnis hec ſcola in qͣpater auditur: ⁊ docet vt ad filiū veniat̉. multos ad filium venire ⁊ in chriſtū credere cernimꝰ: ſed vbi ⁊ quando a patre hec audierint ⁊ didicerit non videmꝰ ¶ Idēin libro de magiſtro. Quis aūt filiū in ſcolaꝫ mittit: vtqd̓ magiſter cogitet diſcat. Ac iſtas omēs diſciplinasquas magiſtri docere ꝓfitent̉: cum verbis explicuerintdiſcipuli vtrum vera dicta ſint apud ſemetipſos ꝯſiderant: interiorem ſcꝫ veritatē pro viribꝰ intuentes. fallūtur aūt: vt eos qui nō ſunt magiſtros vocēt: qꝛ plerūqꝫinter tempꝰ locutōnis ⁊ tempꝰ cognitōnis nulla morainterponit̉: ⁊ qm̄ poſt ammonitionē ſermocionātis citointꝰ diſcūt: foris ſe ab eo q̄ admonuit didiciſſe arbitrātur. Nos aūt intelligamꝰ ꝙͣ vere ſcpͥtū ſit autoritate diuina: ne nobis quēqꝫ magiſtrum dicamꝰ in terris: ⁊ ꝙvnus oīm magiſter in celis eſt. ¶ Item in li. ꝯfeſſi. iii.O veritas lumen cordis nr̄i nō tenebre mee loquāt̉ michi. defluxi ad iſta ⁊ obſcuratꝰ ſum: ſꝫ hinc etiaꝫ adamaui te. Erraui ⁊ recordatꝰ ſum tui. Audiui enī poſt mevocem tuam vt redirē: ⁊ vix audiui ꝓpter tumultꝰ impacatoꝝ. Nūc aūt ecce redeo eſtuās ⁊ anhelās ad fontem tuū. Nemo ꝓhibeat me hinc bibam: ⁊ hinc viuamſed male vixi ex me: mors michi fui. nūc reuiuiſco in tetu me alloquere tu michi ſermocionare. Credidi libristuis: ⁊ verba eoꝝ archana valde dixiſti michi dn̄e voceforti in aure interiori: qꝛ tu eternꝰ es ⁊ immortal̓. quoniam ex nulla ſpe motu ve mutaris: nec temꝑibꝰ variat̉voluntas tua: qꝛ non eſt immortal̓ volūtas: que alia etalia eſt. hoc enim in cōſpectu tuo claret michi. ⁊ magismagiſqꝫ clareſcat oro te: atqꝫ in ea manifeſtatōe ꝑſiſtāſobrius ſub alis tuis. Item dixiſti michi dn̄e voce fortiin aurem interiorē ꝙ omnes naturas atqꝫ ſubſtātias q̄nō ſunt qd̓ tu es: ⁊ tn̄ ſunt: tu feciſti. Et hoc ſolū a te noeſt: qd̓ nō eſt: motuſqꝫ volūtatiſ a te qui es ad id qd̓ minus eſt: qꝛ motus tal̓ peccatū eſt. Et ꝙ nulliꝰ peccatumaut nocet tibi: aut vel in vllo ꝑturbat ordinem imperiitui. vel in pͥmo vel in imo ⁊ ꝙ nec illa creatura tibi cōeterna eſt: cuiꝰ voluptas tu ſoluſ es. teqꝫ ꝑ̄ſeuerātiſſimacharitate hauriēs: mutabilitatē ſuam nuſꝙͣ ⁊ nunꝙͣ exerit: ſꝫ te ſibi ſꝑ pn̄te ad quē affectu toto ſe tenet: nō habens qd̓ expectet futuꝝ: nec traiiciens qd̓ meminerit.nulla vice variat̉: nec in aliqͣ tꝑa diſtēdit̉. hec inqͣꝫ oīadixiſti michi voce forti in aure interiori ¶ Item ſupergeneſim li. viii. Certiſſime aūt tenere debemꝰ loqͥ deuꝫaūt per ſubſtantiā ſuam: aut per ſubditā ſibi creaturaꝫſed per ſubſtātiā ſuā non loqui: niſi ad creādas oēs naturas. Ad ſpūales aūt intellectuales nō ſolū creandasſed etiā illuīandas: cū iam ſcꝫ cape pn̄t eiꝰ locutōem inverbo eterno qd̓ eſt ipſa veritaſ. Illis vero qui eam nōpn̄t caꝑe: non loquitur deꝰ niſi ꝑ creaturā. aūt tm̄ ſpūalem: ſicut in ſomnis. vel extaſi in reꝝ corꝑaliuꝫ ſil̓itudine. aut etiā ꝑ ipſam corꝑalem: dū ſenſibꝰ corꝑis vel apparet aliqͣ ſpēs: vel inſonāt voces. ¶ CXXXVIII.¶ Qualiter nobis loquitur etiam in ſcripturis. ¶ Hugo de ſancto victoreUamdiū quidem homo deum intus audire loquentem potuit. doctrina exteriori opꝰ non habuit. Sed poſtꝙͣ libꝝ vite oculo interiori inſpicere lam nō valet: ſcriptura foris apponitur: vt ex eiusſaltem inſpectōe renouetur. ¶ Augꝰ. ſuꝑ pſal. Itaqꝫſicut cum oras deo loqueris. ſic deꝰ tibi loquitur qn̄ legis. vn̄ vis ait dn̄s. vt figā in auribꝰ meis or̄onem tuāfige in corde tuo legem meā. ¶ Idem de ci. dei libro. xiNempe qꝛ mens nr̄a viciis quibuſdā veteribus ⁊ tene