LiberTriceſimus

¶ Idem in li. x. Tu es itaqꝫ lux per manens quā de omnibus ꝯſulebam an eſſent: quid eſſent: quantipendendaeſſent: ⁊ audiebā docentē atqꝫ iubentē. ſepe illud facio:⁊ ab actōnibꝰ neceſſitatis qͣntū relaxari poſſum ad iſtāvoluptatē refugio: nec in his omībus q̄ ꝑcurro cōſulēste inuenio tutū anīe mee locū: niſi in te quo colliganturſparſa mea: nec a te quicꝙͣ recedat ex me. ⁊ aliqn̄ intromittis me in affectū multum inuſitatū introrſus: ac neſcio qͣꝫ dulcedinē q̄ ſi ꝑficiat̉ ī me neſcio qͥd erit qd̓ uitaiſta n̄ erit: ſed erūnoẜ pōderibꝰ ī iſta recido ⁊ reſorbeorſolitis ac teneor: ⁊ ml̓tū fleo. hinc eī eē valeo: nec volo: illic volo nec valeo: miẜ vtrobiqꝫ O veritaſ ſero te amaui: pulcritudo tam antiqͣ. ⁊ tam noua. Et ecce intꝰ eras⁊ ego foris: ⁊ ibi te querebaꝫ: ⁊ in iſta formoſa que feciſti deformis irruebā. Mecum eras ⁊ tecum nō erā: eame tenebant longe a te: q̄ ſi in te nō eſſent: nichil eſſent.Uocaſti enī clamaſti ⁊ rupiſti ſurditatē meā. choruſcaſti. ſplenduiſti. ⁊ fugaſti cecitatem meā. tetigiſti me ⁊ exarſi in pacem tuam. flagraſti ⁊ duxi ſpm̄ ⁊ anhelo tibi.guſtaui ⁊ eſurio: ⁊ ſitio cū inheſero tibi ex oī me. nuſqͣerit michi labor ⁊ dolor: ſed viua erit vitā mea. tota plena te. Nunc aūt qm̄ quem tu imples ſubleuas eū. quoniam aūt plenꝰ tui nō ſum. oneri michi ſum. ¶ Idem inlibro. xi. Quid eſt ergo illud quod interlucet michi: ⁊ ꝑcutit cor meū ſine leſione: ⁊ inhorreſco ⁊ inardeſco. Inhorreſco inqͣntū diſſil̓is ei ſum. Inardeſco inqͣntū ſil̓isei ſum. Sapientia ipſa eſt q̄ interlucet michi diſcīdensnubilum meū. qd̓ me rurſus cooꝑit deficientē ab illa caligine atqꝫ aggere penaꝝ meaꝝ: qꝛ infirmata ē in parpertate virtus mea. vt nō feram bonū meum: donec tudn̄e qui ꝓpiciatꝰ es oībus iniquitatibꝰ meis. ſanes etiāomnes infirmitates meas: Spe enī falui facti ſumꝰ. etpromiſſa tua per patientiā expectamꝰ ¶ Idem in li. detri. viii. Ecce o anīa vide ſi potes. deus veritas eſt. hocenī ſcriptū eſt: ꝙ deus lux eſt. nō vtiqꝫ quā iſti oculi vtdent. ſed quā intuetur cor cum audit: veritas eſt. Noliquerere quid ſit veritas. ſtatim enim ſe opponent caligines imaginū corꝑaliuꝫ. ⁊ nubila phantaſmatū ſerenitatem ꝑturbantiū. que pͥmo ictu diluxit tibi: cuꝫ diceretur veritas. Nam ecce in ipſo ictu pͥmo: quo velut choruſcatione ꝑſtringeris: cum d̓r. veritas mane ſi potesſed vtiqꝫ nō vales. mox enī relaberis ad iſta terrena tibi ꝯſueta: nec alio pondere relaberis: niſi ſordiuꝫ ꝯͣctarū viſco cupiditatis erroribuſqꝫ ꝑegrinationisCXXXV.¶ Qualiter in hocipſo intuitu mētes electorum ad compunctionem inf lamat¶ Grego. in mora. libro. xxvii.Ecte aūt in libro Iob de dn̄o d̓r. Quia poſt eūrugiet ſonitus: quem enī illuſtrādo repleuerit.Deius vitam ꝓculdubio in lamentū vertit. ⁊ dolꝫhomo qd̓ fuit: qꝛ bonus iam incipit videre qd̓ non fuitOdit qͣlem fuiſſe ſe meminit. amat qͣlem ſe eſſe debuiſſecognoſcit. ¶ Idem in li. xxxii. Sancti nanqꝫ viri quoapud deum altius virtutū dignitates ꝓficiūt. eo ſubtilius indignos ſe eſſe dep̄hendunt. qꝛ cuꝫ ꝓximi luci fiūtquicqͥd eos in ſeipſis latebat inueniunt. ⁊ tantomagisforis ſibi deformes apparent. quātominꝰ pulcrū eſt qd̓intus vident. Itaqꝫ ſi igne ꝯpunctōis incaleſcens anīaa tenore ſuo tacta ſubito afflatu ꝯtēplatōis euigilet. illa q̄ leuia paulo ante credidit. mox vt gͣuia ⁊ mortiferaperhorreſcit. Et quāto ampliꝰ ſubleuata ꝓfecerit. tātomagis refugiet infima. in qͥbus ꝓſtrata defecit. ex quare miro modo agitur. vt vnde dignior efficitur. inde ſibimet indigna videat̉. ⁊ tunc a rectitudine longe ſe eſſeſentiat: cum appropinquat. ¶ Idem in li. v. In horroreinquit viſionis nocturne qn̄ ſolet ſopor occupare homines: pauor tenuit me et tremor: ⁊ oīa oſſa mea ꝑterrita

ſunt. ⁊ cum ſpūs me pn̄te tranſiret: inhorruer̄t pili carnis mee. ſtetit quidā cuius non agnoſcebam vultuꝫ ⁊cͣ.horror nocturne viſionis eſt pauor occulte cōtemplationis: Mens enī humana quo altius leuata eterna cōſiderat: eo de factis tꝑalibꝰ tremefacta formidat: qꝛ tātoſe ream veriꝰ cernit: quāto ſe ab illo luīe diſcrepaſſe qd̓ſuꝑ ſe intermicat ꝯſpicit. Sicqꝫ fit vt illuīata plus metuat: qꝛ magis aſpicit a veritatis regula per quanta diſcordat: qd̓ qͣi tꝑe ſoporis fit: qꝛ quiſqꝫ interna quieteꝫquerens huiꝰ mundi ſtrepitū mēte fugit et velut obdormiſcit. dumqꝫ altiora ſecretoꝝ celeſtiū ſubleuata mensꝯſpicit. cuncta viriū humanaꝝ. q̄ ꝑ oſſa deſignātur. ſoliditas cōtremiſcit. nobiſqꝫ pn̄tibꝰ trāſit ſpūs: cū trāſuiſibilia nō ſolide ſed raptim videmꝰ. nō enī in hac ſuauitate diu mens figitur: qm̄ ad ſemetipſam immenſitateluīs reuerberata reuocatur. Cunqꝫ dulcedinē internaꝫdeguſtat: amore ſiquidem eſtuat: ⁊ ire ſuꝑ ſemetipſā nititur. Sed ad infirmitatis ſue tenebras fracta relabit̉Non ergo ſtat ſpūs ſed trāſit. qꝛ ſuꝑnā lucem nr̄a contemplatio nobis inhiātibus aperit. ⁊ mox infirmātibꝰabſcondit. Pili vero carnis q̄libet ſuꝑflua ſunt hūanecorruptōnis. Semꝑ enī caro ſuꝑflua generat: que ſemper ſpūs ferro ſolicitudīs reſcidat. Trāſeūte ergo ſpiritu: pili horreſcūt. qm̄ ante vim cōpunctōnis qua ſemetipſam anīa cōtemplatiua de ſuꝑfluis cruciat: cogitationes ſuꝑflue fugiunt: vt nichil iam fluxum: nichil iaꝫ remiſſum libeat: qꝛ menteꝫ afflatā etiā ꝯͣ ſemet ip̄am viſionis intime ſeueritas inflamat. Cūqꝫ qd̓ in corde illicitum naſcitur: ꝯtinua diſcretōne reſerat̉ plerūqꝫ fit: vtvegetata mens paulo latius radio ſpeculatōis inhereat ⁊ pene figat ſpm̄ qui tranſibat: nec tn̄ hacipſa contēplationis mora plene diuinitatis vim aperit. quoniameius immenſitas humanas vires etiā aucͣtas ſuble uataſqꝫ trāſcendit. ideo recte poſtea dr̄: ſtetit quidaꝫ cuiꝰn̄ agnoſcebā vultum. Quidam enī n̄ dicimꝰ: niſi de illoquem expͥmere nolumꝰ: aut nō valemꝰ. Anīa vero cuꝫdeitatis eſſentiā rimatur: ad inſueta rapitur. Et ſi necdum apprehendit quid ſit: agnouit tn̄ quid nō ſit. et bn̄dr̄. Stetit ad differentiā creature: que facta eſt ex nichilo ꝑ ſeip̄am ad nichilum tendit: nec habet ſtare ſed defluere ¶ Idem in li. xxiiii. Quattuor deniqꝫ ſunt qualitates quibus anīa viri iuſti in cōpūctōe afficitur vehementer: videlꝫ cum aut maloꝝ ſuoꝝ remīſcitur: cōſiderans vbi fuit. aut iudicia dei metuens: ⁊ ſecum querēſcogitat vbi erit. Aut cum mala vite pn̄tis ſolerter attēdens: merens cōſiderat vbi eſt: aut cum bona ſuꝑne patrie cōtemplans lugens cōſpicit vbi non eſt. ⁊cͣ.¶. CXXXVI.¶ Qualiter illis ſpūales locutiones occulteinſpirat ¶ Auguſti. de ciui. dei libro. xi.Agnū eſt aūt ⁊ admodū raꝝ pauciſqꝫ cōceſſūvniuerſam creaturā corpoream ⁊ incorporeaꝫmēte conſideratā. cōpertāqꝫ mutabilē intētōementis excedere: atꝫ ad incōmutablē dei ſubſtātiam ꝑuenire: ⁊ illic ex ipſo diſcere: ꝙ cūctaꝫ creaturā q̄ n̄ eſtqd̓ ipſe: nō fecit niſi ip̄e: ſic enī cum hoīe loquit̉: nō percreaturā corꝑalem: nec per corꝑis imaginē: ſed ip̄a veritate ſi quis ydoneus ſit ad audiendū mente nō corꝑeAd illud enī hoīs ita loquit̉: qd̓ in hoīe ceteris quibusconſtat homo melius eſt: ⁊ quo ipſe deus ſolꝰ melior ē.Item in li. cōfeſſi. x. O igitur veritas. vt dixi. tu preſides vbiqꝫ omībus cōſulentibꝰ te: ſil̓qꝫ rn̄des omnibꝰetiā diuerſa ꝯſulentibꝰ. ⁊ tu quidem liquide rn̄des: ſednon liquide audiunt omnes. omnes vnde volunt conſulunt: ſed non ſemper qd̓ volunt audiunt. Optimꝰ auteꝫminiſter tuus eſt: qui nō magis intuetur hoc a te audire qd̓ ipſe voluerit: ſed potiꝰ hoc velle qd̓ a te audierit.¶ Bernhar. clareuall̓. Felix qui diuini ſuſurrii venas