LiberTriceſimus

ſanctoꝝ precibus frangitur. Unde moyſi ab eo d̓r. Dimitte me: vt iraſcatur furor meus ꝯͣ populū iſtum. ⁊ deleam eum. per Ezechilem etiā eiuſdeꝫ populi paſtoribꝰvel ꝓphetis improperādo dr̄ Non aſcendiſtis ex aduerſo: nec oppoſuiſtis muꝝ ꝓ domo iſrl̓: vt ſtaretis in p̄lioin die dn̄i ¶ Idē ſuꝑ hiere. li. ix. Ecōtra vero ad hiere.d̓r a dn̄o. Tu aūt noli orare pro populo hoc: nullā videlicet penitentiā agente: ne videaris rogās qd̓ poſtulasnon impetrare. Et rurſuꝫ: qꝛ nō exaudia. inquit. in tempore clamoris eoꝝ ad me: qui me videlꝫ neceſſitatis tēpore cogunt̉ rogare. Ex hoc autem qd̓ d̓r. Noli orarepro populo iſto: dicimꝰ fruſtra aliquē pro aliquo alio rotare: cum ille pro quo rogatur nō mereatur accipere.¶ Grego. in moral̓. li. ix. Beus. inquit. eſt cuiꝰ ire reſiſtere nemo pōt At vero quid eſt dicere moyſi: dimitteme: vt iraſcatur furor meus in populum iſtuꝫ: niſi dep̄candi auſum p̄bere. Ire ergo dei reſiſti videt̉: qn̄ .ſ. ipſequi iraſcit̉ opitulat̉. Reſiſti aūt oīno nō valet: quandoquideꝫ ⁊ ſe ad vlciſcendū excitat: ⁊ p̄cem q̄ ſibi fundit̉:non aſpirat. hinc ⁊ ad hieremiā d̓r. Si ſteterit moyſes:⁊ ſamuel corā me: nō eſt anīa mea ad populum iſtum¶ Augꝰ. de ci. dei li. xxi. Cauſa itaqꝫ qua fit: vt nunceccl̓ia nō oret pro malis angel̓: eadem eſt cauſa qua fiet: vt in extremo iudicio ꝙͣuis ꝑfecta charitate n̄ oret ꝓhoībꝰ eterno igne cruciādis. Nunc aūt ꝓpterea ꝓ eisorat: quos in genere hūano hꝫ inimicos: qꝛ tempus eſtpenitentie fructuoſe. Nam ſi de aliquibꝰ certa eſſꝫ ꝙ p̄deſtinati eſſent in ignem eternum ire cum dyabolo: taꝫpro eis nō oraret: ꝙ nec pro ipſo. ſed qꝛ de nullo certa ēorat pro oībus dumtaxat hoībus in hoc corꝑe ꝯſtitutisnō tn̄ ꝓ oībus exauditur: ſed ꝓ his qui et ſi aduerſant̉.tn̄ ita p̄deſtinati ſunt vt ꝓ eis exaudiat̉: ⁊ filii eius efficiatur. pro defunctis etiā quibuſdā oratio eccleſie exauditur: ſcꝫ pro hiſ quorū in xp̄o regeneratoꝝ nec ita male vita in corꝑe geſta eſt. vt hac miſericordia iudicenturnon eſſe digni: nec ita bene: vt hanc miſcd̓iam neceſſari.CXXXIII.am n on habeant.¶ Qualiter perfectoſ ad ſui contemplatōeꝫſubleuat ¶ Grego. in mora. li. xxxi.Eniqꝫ ſicut ſcriptuꝫ eſt. ad p̄ceptum eleuat̉ aq̄Ia. dum iuſſionibꝰ diuinis obtemꝑans in ſupernis ſuſpendit̉ fideliuꝫ vitā que et nidum in arduis ponere d̓r: qꝛ deſideria terrena deſpiciens: ſpe iaꝫde celeſtibꝰ innititur. videamꝰ pauluꝫ velut aquilā ſpernidum in arduis ꝯſtruentē. Noſtra inquit ꝯuerſatio incelis eſt. In petris ergo manet .i. intentōne cordis īterillas celeſtes virtutes reſidet: que ꝑ eternitatis ſue fortitudinē tantā iaꝫ ſoliditate fixe ſunt. vt in nullo latereculpe mutabilitatis varietate flectātur. Un̄ ⁊ aꝑte ſeqͥtur. Et in preruptis ſilicibꝰ cōmorantur. atꝫ inacceſſisrupibꝰ. Prerupti etenī ſunt: qꝛ parſ eoꝝ cecidit. ⁊ parſremāſit. Qui ⁊ integri quidē ſtant ꝑ qͣlitatē meriti: ſedper numeri qͣntitatē prerupti. hāc p̄rūptionē reſtitueremediator venit. vt redempto humano genere illa angelica damna ſartiret: ⁊ menſurā celeſtiſ patrie locupletiꝰforte cumularet. In ipſo quidem reſtaurātur ea que interra ſunt: cum peccatores ad iuſticiā ꝯuertūtur In eoreſtaurātur que in celis ſunt dum illuc hūiliati hoīesredeūt vnde apoſtate angeli ſuꝑbiendo cecider̄t Cordienī peccatoꝝ hoīm: valde inacceſſa eſt claritas angeloꝝInde ꝯtemplatur eſcam .i. ex illis choris angelicis tendit oculum mentis a ꝯtemplanda gl̓iam ſuꝑne maieſtatis: qua non viſa adhuc eſurit qua tandem viſa ſatiat̉.Oculi eius de longe ꝓſpiciunt. Quantūlibet etenī inhac vita poſitꝰ quiſqꝫ ꝓfecerit: nec dū deum per ſpeciēſed per enigma ⁊ ſpeculuꝫ videt. Conſideremꝰ ꝙͣ ſublimis aquila fuerit paulus: qui vſqꝫ ad terciū celuꝫ volauit: ſed tamē in hac vita poſitus ē longinquo adhuc de

um ꝓſpicit. vnde ego inquit nō me arbitror ꝯp̄hendiſſeIdem ſuꝑ cantica cāticoꝝ. Indica michi quē diligitaīa mea. vbi paſcas. vbi cubas in meridie. Meridie ſiquideꝫ feruēte xp̄s in vmbra requieſcit. quia duꝫ in reꝓbis eſtus vicōꝝ flagrat. ip̄e ſpōſe ſue ſpūm refrigerijtribuit. ⁊ ī ea delectabileꝫ ſibi locuꝫ qͥetis accendit. Etvere ī quo xp̄us nō cubat. vagat̉. qꝛ mēs ꝙͣ ille ſuāuis⁊ ponderoſꝰ chriſti ſpūs nō implet. multis cogitatōibꝰdiſſoluta circūfert̉ ¶ Suꝑ catica omelia. xxii. Itaqꝫlicꝫ ſuauis dn̄s vniuerſis. maxīe tamē domeſticis. Etquāto qͥs ei ꝓ vite meritis ⁊ puritate mentis appiat.tāto euꝫ arbitror vnctōnis ſuauioris ſentire fragatiā.porro in huiōi nō capit ītelligentiā. niſi quātū attingitexꝑientia. ¶ Idem in omel̓. xxv. Aīa vero q̄ ſemel adn̄o didicit ⁊ accepit ītrare ad ſeipſaꝫ. ⁊ in ītimis ſuisdei preſētiā ſuſpirare. talis neſcio an vl̓ ipſaꝫ gehennāad tempus experiri horribiliꝰ penaliꝰ ve ducat: ꝙͣ poſtſpiritual̓ huiꝰ ſtudii guſtataꝫ ſel̓ ſuauitateꝫ exire denuoad illecebras: vl̓ potiꝰ moleſtias carnis: ſenſuūqꝫ in explebilē repetere curioſitateꝫ Terribilis ꝓinde nimis ēilla minatō: egredere ⁊ abi poſt veſtigia gregū. Quodeſt. īdignā te noueris illa tua familiari ⁊ ſuaui diuīoꝝꝯtemplatōe. ꝙͣobreꝫ egredere de ſanctuario meo cordetuo: ⁊ magis tanꝙͣ vna de ſecularibꝰ paſcendis ⁊ oblectandis tue carnis ſenſibꝰ intricare. Exitꝰ aqͣꝝ deducātoculi mei ſuꝑ huiōi aīaꝫ: que cum nutriretur ī croceis:demū āplexatur ſtercora. Pauit enī ſterileꝫ: et que nonpeperit: ⁊ vidue non benefecit. ¶. CXXXIIII.¶ Qualiter infirme mētis aſpectū lux diuīareuerberat. ¶ Grego. ſuper extremam partem EzechielisSt an̄t fides primū hoſtiū nr̄m in ꝯgnitōe deiqꝛ ꝑ illā aperitur aditꝰ viſiōis dei. Et ſepe qͥdēdei naturā īuiſibilē ꝯſiderare volumus. ſed neqͣꝙͣ valemꝰ. atꝫ ipſis fatigata difficultatibus aīa ad ſeredit: ſibiqꝫ ipſa de ſe gradus aſcenſiōis facit. Primꝰergo gradꝰ eſt. vt ſe ad ſe colligat. Scd̓us eſt: vt qͣlis ēcollecta videat. Terciꝰ vt ſuꝑ ſe ipſā ſurgat: ⁊ ſe ꝯtemplatōni actoris īuiſibil̓ intelligendo ſubiiciat. ſed ſe acſe nll̓o mō colligit niſi priꝰ terrenaꝝ ⁊ celeſtiū imaginūphātaſmata ab ocl̓o mētiſ cōpeſere didicerit. Cū ergoſe ſine imagībꝰ cogitat: iaꝫ primū hoſtiū intrat: ſed abhoc hoſtio ad alid̓ tenditur: vt de naturā rei aliquid cōtemplet̉: hoc eſt hoſtiū ꝯͣ hoſtiū. ¶ Ideꝫ in. vii. Itaqꝫdilectꝰ manū ꝑ foramen mittit: qͣndo virtute ſua deusnr̄m aīmū ꝑ ſubtileꝫ ītellectū pulſat. ⁊ venter ad tactūilliꝰ cōtremiſcit. qꝛ īfirmitaſ nr̄a ꝑ hoc ꝙ celeſtiſ gaudiiintellectu tangitur: ipſa ſui exultatōe turbatur. ⁊ fit mētis pauor ī leticia: qꝛ iaꝫ ſentit ꝙ de cel̓ gaudiū diligat:⁊ adhuc metuit: ne nō percipiat qd̓ vix tenuiter ſentit.Ideꝫ ſuꝑ primā ꝑteꝫ. Audi ꝓphetiā: vidi inquit ⁊cecidi in facieꝫ meā. Quid ergo de ipſo fieret: ſi ita vteſt dei gloriā vidiſſet. Cōſiderare cū lacrimis debemꝰ:ī quāta miſeriā ⁊ īfirmitateꝫ cecidimꝰ: qui ⁊ ipſū bonūferre nō poſſumꝰ. ad qd̓ vidēdū creati ſumꝰ ¶ Augꝰ.ī libro cōfeſſionū ſeptīo. Ego qͥdeꝫ ad monitꝰ ad meipſuꝫ redire: intraui in intima mea duce te. Et vidi qualicūqꝫ oculo aīme mee ſupra oculū eundeꝫ luceꝫ īcōmutabileꝫ. Qui nouit veritateꝫ: nouit eam. ⁊ qui nouit eanouit etētnitateꝫ. O eterna veritas et vera caritas etcara eternitas tu es deꝰ meꝰ. tibi ſuſpiro die ac nocte.⁊ cū te primū ꝯgnoui: tu aſſumpſiſti me vt videreꝫ eſſeqd̓ viderā: ⁊ nō duꝫ me eē qd̓ videreꝫ. ⁊ reuerberaſti infirmitatem aſpectus mei: radiās in me vehementer: ⁊cōtremui horrore ⁊ amore: ⁊ īueni me lōge eē in regiōediſſimilitudīs: tanquaꝫ audireꝫ voceꝫ tuam de excelſo.Cibuſ ſū gͣndiū: creſce: ⁊ māducabis me: nec tu me mutabis in te ſicut cibū carnis tue: ſed tu mutaberis ī me