LiberꝰTriceſimus

at deus. Nonne fi recte offeras: recte aūt non diuidas.peccaſti. Occiditqꝫ fratrem ſuū. vt ait iohannes apl̓s.nō alteriꝰ rei gr̄a: niſi qꝛ oꝑa eiꝰ erant maligna: fratrisaūt iuſta. Ex quo dat̉ ītelligi deū idcirco nō reſpexiſſead eiꝰ munera: qꝛ hocip̄o male diuidebat: deo videlicꝫpās aliqͥd ſuū: ſibi aūt ſeip̄m. Qd̓ om̄es vtiqꝫ faciūt:qui ꝓpriā nō dei volūtatē ſectāteſ .i. corde ꝑuerſo viuētes: deo tamē munꝰ offerūt. quo videlcꝫ eū redimi putāt: vt eoꝝ prauis cupiditatibꝰ opitulet̉ nō ſanādis: ſꝫexplēdis. Boni ſiquidē ad hoc vtūt̉ mūdo: vt fruantur.deo. mali aūt ecōtra volūt vti deo: vt fruantur mūdo.Origenes ſuꝑ mattheū libro xv In datis vtiqꝫ nōaſpicit deꝰ datū: ſed dantiſ affectū: ⁊ meliꝰ ſuſcipit ꝑuadateꝫ cuꝫ affectu magno: ꝙͣ magna cū modico. Et ſi gͦmīna ⁊ cōtemptibilia petrꝰ cuꝫ fratre ſuo reliqͥt: tamēapud deū nō mīma ſūt eſtimata: cōſiderantē qm̄ ex tāte plenitudine dilectōis illa mīma reliquerūt: vt etiā ſimultas poſſeſſiōes habuiſſēt: oīa ſine dubio reliqͥſſent.nec ab eiſ vllo mō detēti vl̓ impediti fuiſſent ab impetudilectōis eiuſmōi. Et puto ꝙ magis cōfidēs petrꝰ deaffectu ſuo ꝙͣ de qͣntitate rerū relictaꝝ fiducial̓r dixit:Ecce nos reliquimꝰ oīa ⁊c̄. ¶ Gregoriꝰ ī omel̓. de vocatōe apl̓oꝝ. Fortaſſiſ itaqꝫ dicit aliqͥs ad voceꝫ dn̄icāvterqꝫ piſcator ille quid aūt qͣntū dimiſit: qͥ pene nichilhabuit. Sed in hac re cariſſimi debemꝰ potiꝰ affectū pēſare ꝙͣ cēſuꝫ. Multum reliquit qui ſibi nichil retinuit:qui ꝙͣlibꝫ ꝑuuꝫ totum deſeruit: certe nos ⁊ habita cuꝫamore poſſidemꝰ: ⁊ q̄ mīme habemꝰ ex deſiderio q̄rimꝰMultuꝫ ergo petrꝰ ⁊ andreas dimiſit: quando vterqꝫetiā deſideria habendi reliquit. a ſequentibꝰ ergo xp̄mtāta dimiſſa ſūt: qͣnta a nō ſequētibꝰ cōcupiſci potuerūtMulta fratres relīquitis: ſi deſideriis renūciatis. Exteriora em̄ noſtra dn̄o quālibꝫ ꝑua ſufficiūt: cor nāqꝫ ⁊nō ſubſtātiā pēſat. nec ꝑpēpit qͣntū in eiꝰ ſacrificō: ſedex quāto ꝓferatur. Eſtimatōem quippe p̄cii nō habet̉:ſed tamē regnū dei tātū valet: qͣntū habes. valuit nāqꝫzacheo dimidio ſubſtātie. petro ⁊ ādree rethibꝰ ⁊ naui.valuit vidue duobꝰ minutis. valꝫ alteri calice aque frigide. Penſate ergo fratres quid viliꝰ cū emitur: quidcariꝰ cū poſſidet̉. Sed ſi fortaſſe nec calix aque frigideſuppetit. qͥ indigenti p̄beatur: etiā tūc ſecuritatē nobisꝓmittit ſermo diuīꝰ In terra īquit pax hoībꝰ bone volūtatis. Ante dei nanqꝫ oculos nunꝙͣ eſt vacua manus amunere: ſi archa cordis repleta fuerit bona voluntate.hinc eteniꝫ pſalmiſta dicit. In me ſunt deꝰ vota tua ⁊c̄.nichil quippe offert̉ deo ditiꝰ volūtate bona. voluntasaūt bona eſt ſic aduerſa alteri ſicut nobis ꝑtimeſcere.ſic de ꝓſperitate ꝓximi ſicut d̓ noſtro ꝓfectu gratulari.Aliena damna noſtra credere. Alienā lucra noſtra deputare. Amicū nō ꝓpter mūdū. ſed ꝓpter deū diligereInimicuꝫ amādo tolerare. nulli quod pati n̄ vis facere.nulli qd̓ tibi iuſte īpēdi deſideras d̓negare. Neceſſitatiꝓximi iuxta vires cōcurrere.¶ CXXXI.¶ Qualiter eos exaudit orātes pro ſe ipſis.¶ Gloſa ſuper pſal.Nuoca me inquit in die tribulatōis. idcirco ſiquideꝫ hoī tribulatō dat̉: vt ab illo deꝰ īuocet̉¶ Hieronimꝰ ſuper pſal. cvii. Da nobis dn̄eait auxiliū de tribulatōe: vis a dn̄o exaudiri: eſto in tribulatōe: clama et exaudieris. Scriptuꝫ eſt enī ad dn̄mcuꝫ tribularer clamaui: ⁊ exaudiuit me. Si quis ergonō eſt in tribulatione: auxilium dn̄i nō poteſt inuocare.Auguſti. de ſermone dn̄i in monte li. ii. Oratōnisaūt intentō cor noſtꝝ ſerenat: vl̓ ſeruat vel expurgat ⁊ad excipienda diuina mūera que nobiſ ſpūal̓r infūdūt̉:capaciꝰ efficit. itaqꝫ fit ī oratōe cōuerſio cordiſ ad deūqui ſpꝑatꝰ eſt dare: ſi noſ apti ſumꝰ quod dederit caꝑe¶ Ideꝫ ī quodā ſermōe. Sicut ergo orātis affectus:

erit ⁊ exaudientis effectꝰ. Nā plerūqꝫ orantes aliundecogitamꝰ: quaſi obliti ante qͣꝫ ſtamꝰ. ¶ Ideꝫ ſuꝑ. iii.pſal. Ecce qͥd iniurie deo faciſ quotidie. Quid ſi iudicēinterpelles: et ſubito cum ad eum loqueris illum dimittas: ⁊ cū alio fabulari īcipiaſ: qͦmō te tolerabit. ⁊ tamētolerat deus corda peccatiuꝫ diuerſas res cogitantiuꝫNaꝫ vt omittaꝫ dicere noxias ac ꝑuerſas ac deo inimicas ip̄aſqꝫ ſuꝑfluas cogitare: iniuria eſt eiꝰ: cū qͦ loquiceperas. Oratō tua locutō ē ad deuꝫ. quādo legis tibideus loquitur. quādo oras deo loqueris. ¶ Item ſuꝑepiſtolā ad rō. Ueꝝ quid oremus ſicut oportꝫ: neſcimꝰ.fallimur enī qn̄qꝫ putātes ꝓdeſſe que poſcimꝰ: ſicut ip̄eapl̓us orauit. vt ab eo diſcederet ſpūs. qͥ etiā ex diuinoreſponſo didicit: cōtra ſe ip̄m eſſe quod petiit. ¶ Gregoriꝰ ī moralibꝰ libro. x. Sepe quoqꝫ oratōnis temꝑetanta tēptamētatoꝝ numeroſitas nos obſidet: vt penead lapſum deſꝑatōnis inclinet: ſed apud miſericordemiudicem hecipſa que vſum quoqꝫ or̄onis aggͣuat: ꝓ nobis triſticia exorat. Nā meroris nr̄i caliginem ꝯditorꝯſpicit: ⁊ ſubtracti luīs radios refundit. Unde ſcpͥtumeſt. Cum te ꝯſumptum putaueris: orieris vt lucifer.¶ Bernhardꝰ in quodā ſermonē. Nemo itaqꝫ nr̄m paruipendat or̄onem ſuā: qm̄ ipſe quem oramus nō paruipendit eā: ſed priuſꝙͣ egreſſa ſit ab ore nr̄o: ſcribi iubeteā ī libro ſuo: ⁊ vnū indubitāter ē duobꝰ ſꝑare poſſumꝰqm̄ aut dabit qd̓ petimꝰ: aut qd̓ nobis eſſe nouit vtiliꝰ¶ Ambro ſuꝑ lucā li. vi. Nec nocet aliqͥd ſepiꝰ poſtulare: ne vel de dei gr̄a ⁊ miſericordiā videat̉ hō diffiderel̓ ex arrogātia qd̓ pͥma p̄ce nō impetrauerit dolere ¶ Iohannes chriſoſtomꝰ ſuꝑ Mattheū. Porro ſi deus placandꝰ ē: nō docendꝰ: nō ei neceſſaria eſt narratio longaſed voluntas bona. ¶ Gloſa ſuꝑ Mattheū. Scit eniminquit pr̄ veſter: quid opus ſit vobiſ āteꝙͣ petatis Curergo ſcienti loqͥmur: vtiqꝫ nō nr̄e faciamꝰ indicium voluntatis: ſed vt excitemꝰ obſequiū pie deuotōnis. Nōenī opus eſt narrare: ſed obſecrare: qd̓ eſt obſeqͥum iuſticie. Rogari quippe vult deus ⁊ honorari vt bonitaseius deriuet̉ ad plurīoſ: ⁊ ſtatus iuſticie ſeruet̉ apd̓ ſubiectos. ¶ Gloſa ſuꝑ pͣs. Magna eſt itaqꝫ virtꝰ pure orationis: que qͣſi nunciꝰ quidā ad deuꝫ intrat: ⁊ mādatuꝫꝑagit: quo caro ꝑuenire neqͥt. Un̄ pͣs. Intret inquit in.CXXXII.ꝯſpectu tuo oratio mea.¶ Qualiter eoſdem exaudit orātes ꝓ alijsCriſoſtomus vbi ſupra.Ro ſe quidem orare eſt nature. ꝓ altero auteꝫgr̄e. pro ſe orare cogit rei neceſſitas. pro alteroauteꝫ orat fraternitatis charitas: ⁊ dulcior eſtante deum oratio: nō quā trāſmittit neceſſitas: ſed quāꝯmendat fraternitatis charitas. Deinde magis exaudimur orantes pro inimicis ꝙͣ etiā pro nobiſipſis. Quienī orat pro ſe nō gr̄e opus exeqͥtur ſed nature: qui aūtorat pro inimico ſuo: digue exaudit̉: qꝛ gr̄e opus exeqͥt̉¶ Idem in ſermōe de chananea. mulier chanāea oraspro filia: ſed a dn̄o repulſa: tādem tn̄ eſt exaudita. Cuꝫenī dixiſſet dn̄s: Non eſt bonum ſumere panem filiorū⁊ mittere canibꝰ ⁊c̄. Illa rn̄dit: etiam dn̄e: nam ⁊ catelliedunt de micis ⁊c̄. O violentia mulieris. o intentio animi ⁊ ꝓfectus fidei. medicꝰ dicit nō: ⁊ illa dicit: etiā. Ettu ergo ne recedaſ: donec quod petis accipias. imo nectunc qn̄ acceperis ceſſa: ſed tunc perſeuera gr̄as pro eoagens qd̓ accepiſti: vt tibi permaneat quod acceꝑis.¶ Hiero. ſuꝑ danielem. Baniel reuelata ſibi nabuchodonoſor viſione. dicit in orōne. Dn̄e on̄diſti michi querogauimꝰ te Quod enī quattuor rogāt. vni on̄ditur. vt⁊ arrogantiam fugiat: ne ſolus impetraſſe videatur: ⁊gr̄as agat: ꝙ ei ſoli myſterium reuelat̉ ¶ Idem ſuperEzechiel̓. li. iiii. Sicut autem hoſti murꝰ opponitur: ⁊aduerſario ex aduerſo veniēti occurrit̉: ita dei ſentētia