LiberTriceſimus

cordia preceſſit me ¶ Hiero. ſuꝑ danielē. Dedit quoqꝫdeus danieli gr̄am ⁊ miſericordiā in ꝯſpectu principiseunuchoꝝ: ex quo videlꝫ intelligimꝰ: ſi qn̄ ſācti diligātur ab infidelibꝰ ꝓ neceſſitate reꝝ. dei eſſe miſcd̓ie. nōbonitatis hominū ꝑuerſoꝝ. ¶ CXXVIII.Qualiter ip̄os adiuuat et ꝓtegit.Hugo vbi ſupra.Epe qͦqꝫ cū michi ꝯſumptꝰ videbar. Dn̄e ſubito liberaſti me. qn̄ errabā: reduxiſti me. qn̄ ignorabā: docuiſti me. qn̄ peccabam: corripuiſtime. qn̄ ꝯtriſtabar: ꝯſolatꝰ es me. qn̄ deſperabā: ꝯfortaſti me. qn̄ cecidi: erexiſti me. qn̄ ſteti: tenuiſti me. qn̄ iui:duxiſti me. qn̄ veni: ſuſcepiſti me. Hec oīa feciſti michidn̄e deus meꝰ: ⁊ ml̓ta alia: de quibꝰ michi dulce erit ſꝑcogitare. ſꝑ loqͥ. ſꝑ gr̄as agere. vt te laudem ⁊ amem¶ Bernhardꝰ vbi ſupͣ omē. i. Itaqꝫ qui habitat in adiutorio altiſſimi: in ꝓtectōne dei celi ꝯmorabit̉. Tria qͥdem ſunt genera hoīm: que nō habitat in adiutorio altiſſimi. vnū in deo nō ſperātiuꝫ: ſed in ſe confidentium.Aliud deſperantiū. Terciū fruſtra ſperantiū ꝯͣ qͦs propheta. Maledictꝰ. inquit. qui peccat in ſpe. Primū genus habitat in meritis ſuis. ſcd̓m in penis. terciū in viciis. Prima habitatio ſtulta eſt ⁊ ꝑiculoſa. ſcd̓a anxia.tercia immūda. Hi ſunt qui nō poſuer̄t deum adiutorēſuum: ſed beatꝰ qui hītat in adiutorio altiſſimi: qꝛ in ꝓtectōne dei celi ꝯmorabit̉. vt nichil eoꝝ q̄ ſub celo ſunttimere poſſit. Sub celo enī ſunt q̄cunqꝫ nocere pn̄t: ſcꝫmundus. caro. demones ¶ Idem in ſcd̓a. Dicet dn̄o ſuſceptor meus es tu: ⁊ refugiū meū deus meꝰ ſꝑabo ineum. Suſceptor eius eſt deus: qꝛ cum ceciderit non collidet̉. Dn̄s enī ſupponit manū ſuam: ita vt etiā ipſe caſus ei cooꝑet̉ ad bonū: qꝛ ⁊ hūilior ⁊ cautior īde efficit̉Septies inquit cadit iuſtus ⁊ reſurget: ſed fortior. Atvero iniuſtꝰ cum ceciderit: nō adiiciet vt reſurgat. imoaut in pudorem noxiū cadit: vt excuſet qd̓ fecit. et hic ēpudor adducens peccatum autᵇ impudentiam: qꝛ fit eifrons meretricis. ita vt nec deū timeat nec hoīem reuereatur. ſed peccatū ſuum vt ſodoma p̄dicet. ¶ Idem intercia. Sperabo inqͥt in eum: qm̄ ipſe liberauit me d̓ laqueo venantiū: ⁊ a verbo aſpo. Uenatores nr̄i callidiſſimi ſunt ⁊ crudeliſſimi qui cornu nō ſonāt ne audiaturſed ſagittant in occultis immaculatos. laquei dyaboliſunt diuitie. ſcd̓m apl̓m. Et quid eſt verbū aſpeꝝ: niſi illud aſpeꝝ verbū inſatiabil̓ gehenne. affer. affer. ꝑcutedilacera. Quō enī exultāt venatores capta p̄da: et clamant. tolle. tolle. infige verubꝰ infer prunis. Sic faciētdemones in inferno. Ceteꝝ quid eſt verbuꝫ aſpeꝝ: niſitollatur īpius ne videat gloriam dei ¶ Idem in quartaScapulis ſuis obumbrabit tibi ⁊c̄. Credo in his ſcāpulis geminā dei ꝓmiſſionē intelligendā. vite ſcꝫ que nūceſt: ⁊ future. Sub his ſcapulis quattuor nobis bn̄ficiaꝯferūtur. ſub his eī abſcondimur: qm̄ inquit. abſcōditme in tabernaculo ſuo in die maloꝝ. Neceſſe eſt qͥdemnobis abſcondere interim ſi quid boni habemꝰ: qꝛ theſauꝝ regni celoꝝ qui inuenit homo abſcōdit. Neceſſaria nāqꝫ eſt abſcōſio nō ſolum an̄ ocl̓os alioꝝ: ſed maxime ante noſipſos. Et hec eſt vtiqꝫ magna virtus ac ſūma ſecuritas: qn̄ ⁊ pie viuis: ⁊ cum plus q̄ deſunt tibiattendis: ꝙͣ q̄ obtinuiſſe videris. Sub his quoqꝫ ſcapulis ꝓtegimur. vnde Obumbraſti. inqͥt. ſuꝑ caput meuꝫin die belli. ſicut mr̄ videns accipitrē venientē: expāditalas ſuas. vt pulli ſubeāt: ⁊ ibi refugiū habeant. Subhis etiā vmbraculū habemꝰ ꝯͣ nimiū feruorem ſolis iuſticie. Qui ſi tꝑatꝰ nō fuerit. infirmo capiti ⁊ oculis nocet. Ideo d̓r. Noli eſſe iuſtꝰ multū. Sub his etiaꝫ alistanꝙͣ pulli calore materni corꝑis fouemur: ne foris vagantes moriamur refrigeſcente nimiū charitate. Subhis etiā pennis ſecurꝰ ſperabis: vt de exhibitōe pn̄tiuꝫ

munerum firma ſit expectatio futuroꝝ ¶ Idem quoqꝫxviii. Igitur in plenitudine quidem gr̄e nobiſcum eſtdn̄s. In plenitudine aūt gl̓ie nos cum ipſo erimꝰ. Bonū eſt michi dn̄e dūmō mecū ſis tribulari ꝙͣ ſine te gloriari. Bonū michi eſt in camino tribulatōnis hr̄e te qͣeſſe vel in celo ſine te ¶ Cyprianꝰ in epl̓a ad fortunatuNon ergo timende ſunt iniurie ꝑſecutionū: qꝛ maior ēdn̄s ad ꝓtegendū ꝙͣ dyabolꝰ ad īpugͣndū. vnuſqͥſqꝫ ẜmd̓ina ꝓmiſſa ⁊ fidei ſue merita tantū accipit de dei oꝑequantū ſe credit acciꝑe: nec eſt qd̓ oīpotens p̄ſtare nōpoſſit: niſi accipientis fides caduca defecerit. CXXIXQualiter eos in melius ꝓficere facitAuguſ in libro de gratia: et libero arbitrioIcut aūt dicit apl̓s: qͥ cepit in nobis ꝑficiet bonum opꝰ: ſicut vꝫ al̓s dictū eſt. vt enī velimusſine nobis oꝑat̉. cum aūt volumꝰ ⁊ ſic volumꝰvt perficiamꝰ nobis cooꝑatur. agit enī omnipotens incordibus hoīm etiā motum voluntatis eoꝝ: vt per eosagat quod per eos agere ipſe voluerit qui aliquid iniuſte velle nō nouit ¶ Grego. in mora. li. xxii. Nemo aūtinfima hec deſerens repente fit ſummꝰ: ſed quibuſdammeritoꝝ gͣdibus. Unde ſcriptuꝫ eſt. Ibunt de virtutein virtute ⁊c̄. Et alibi. exercitatꝰ ſum: ⁊ defecit ſpūs meus. Quāto ſiquidē quotidie de ſpū dei in nobiſ virtuscreſcit: tanto ſpūs nr̄ deficit. Tunc aūt in deo plene ꝓficimꝰ. cum a nobis funditus defecerimus. Hee itaqꝫcreſcentium menſure virtutum viri ſancti voce graduſdicūtur. Hinc et in euāgelio dicitur Sic eſt regnū dequēadmodū ſi iaciat homo ſementē in terram: ⁊ dormiat nec exurgat nocte ⁊ die: ⁊ ſemen germīet ⁊ increſcatdum neſcit ille. vltro enī terra fructificat. pͥmum herbādeinde ſpicā. deinde plenū frumentū in ſpica. herba ſiquidem petrus inuentꝰ eſt: qn̄ ab ore ancille ſubito vniꝰflatū ſermonis inflexꝰ eſt Iā quid̓ per deuotōem viridiſed adhuc per infirmitate tener. Plenū ergo frumentūin ſpica inuentꝰ eſt: qn̄ ꝑſeq̄ntibꝰ principibus reſiſtebatdicens. Obedire deo oportet magiſꝙͣ hoībus: qn̄ in tritura ꝑſecutōnis tot verba ꝑtulit: et tn̄ nequaꝙͣ paleaꝝmore imminutꝰ eſt. ſed gͣnuꝫ integrum manſit In vnaquaqꝫ anīa paulatim interne gr̄e hūor exuberat vt herba in frugem creſcat. Nemo ergo quemlibet proximuꝫcū adhuc herbā videt. de frumento deſperet ¶ Itē ſuꝑfinē Ezech. omel̓. iii. Nullꝰ qͥ ad bonū ꝓpoſitū adhuc inmentis teneritudine eſſe ꝯſpicit̉. deſpiciat̉ qꝛ fructꝰ deiab herba incipit. vt gͣnum fiat ¶ Hiero. ſuꝑ MarcuꝫSemen enī eſt verbuꝫ vite. terra vero corda humana.vbi fructificat pͥmum herbā .i. timorē que eſt iniciuꝫ ſapientie. deinde ſpicam .i. penitentiam lacrimoſam. deinde vero plenuꝫ frumentū in ſpicā .i. charitatem. Plenitudo enim legis eſt charitas. ¶ Fulgentiꝰ ad theodoꝝſenatorem. Ꝙ itaqꝫ viam mandatoꝝ dei currere delectaris. nō hoc tibi dat naturā ſed gra. Nam ⁊ oculusſic factus eſt: vt videri lumen poſſit: ſed videre nō pōt:niſi ſe illi lumen infuderit. Ꝙ ergo videt oculus beneficium eſt luminis: quo ſi caruerit cecus remanebit intenebris. Nil itaqꝫ tibi boni tanꝙͣ tuum aſſignes. ne n̄accipias quod acciꝑe poteras: ⁊ quod acceperas perdas. Deteſtabilis enī eſt cordis humani ſuꝑbia qͣ facithomo qd̓ deus in omībus damnat: ſed illa deteſtabiliorqͣ ſibi tribuit homo: qd̓ deus in hoībꝰ donat: damnabileſt qui ſubſtantia ſcl̓i male vtitur: ſed damnabilior quiſpūalibꝰ donis ſuꝑbus efficitur ¶ CXXX.¶ Qualiter eorum muuera gratanter ſuſcipit. ¶ Auguſtinꝰ de ciuitatē dei libro xv.Egitur autē ꝙ deus Abel ⁊ Cayn ſacrificiādiſcreuit illius reſpiciens: huiꝰ deſpiciens: qd̓aliquo ſigno viſibili atteſtāte cognoſci potuit.¶ ¶ Iratuſqꝫ ē Cayn ac cōcidit faciēs eiꝰ et dixit