LiberTriceſimus

mentis mee: ⁊ vix dimota in ictu oculi ecce conglobatarurſum aderat: ⁊ irruebat in aſpectuꝫ meū: et obnubilapat eum. Cum enī ſuꝑbe ꝯͣ te tumerem. etiā iſta infimaſupͣ me facta ſunt ⁊ p̄mebat me: ⁊ nuſꝙͣ erat reſpiramētum. Occurrebāt enī michi vndiqꝫ aceruatim cernentiet opponebātur redeūti. quaſi diceret̉. Quo is indigneac ſordide: ⁊ hec de vulnere nr̄o creuerāt: qꝛ tu humiliaſti ſicut vulneratū ſuꝑbū: ⁊ tumore modo ſeꝑabar abste: ⁊ nimis inflata facies claudebat oculos meos. Sedtu in eternū manēs nō in eternū iraſceris: ſed miſeratꝰes terrā ⁊ cinereꝫ. Placuitqꝫ tibi reformare deformianr̄a. Stimuliſ internis agitabas me ⁊ reſidebat tumormeꝰ ex occulta manu medicine tue. Acieſqꝫ mētis meeꝯtēebrata acri collirio ſalubriū doloꝝ meoꝝ d̓ die ī diēſanabat̉. ⁊ on̄diſti michi: qꝛ ſuꝑbis r̄ſiſtiſ ⁊ qͣnta miſericordia demōſtraſti hoībꝰ viā humilitatis. Sed poſtꝙͣfouiſti caput neſciētis: ⁊ clauſiſti ocl̓os meos ne videatvanitatem. cōſopita eſt inſania mea: ⁊ euigilaui in te.Non tn̄ ſtabaꝫ frui deo meo. ſed rapiebar ad te decoretuo. moxqꝫ diripiebar abs te pondere meo. ruebā ī iſtacū gemitu meo. Pondꝰ hoc ꝯſuetudo carnal̓: ſed mecūerat memoria tui nec vllo mō dubitabā eſſe cui cohererem: ſed nōduꝫ me eſſe qͥ cohererē. qm̄ corpꝰ qd̓ corrumpit̉ aggͣuat anīam. Deniqꝫ abduxit ratō cogitatōnema ꝯſuetudīe. ſubtrahens ſe ꝯͣdicentibꝰ turbis fantaſmatuꝫ: vt inueniret qͦ aſꝑgeret̉ luīe. cū ſine aliqͣ dubitatōeclamaret incōmutabile mutabili p̄ferēdū eē. Qd̓ vtiqꝫniſi aliqͦ mō noſſet nullo mō illud mutabili certa rōne p̄poneret. ¶ Idem in li. viii. Deus meꝰ ꝑfundantur oſſamea delectatōe tua: ⁊ dicāt. Dn̄e qͥs ſil̓is tibi. iā inheſerant p̄cordiis meiſ verba tua. ⁊ vndiqꝫ abs te circūuallabar. Placebatqꝫ via ipſe ſaluator: ſed ire ꝑ eiꝰ anguſtias adhuc pigebat. vacatōni tue ſuſpiraba. ligatꝰ nōferro alieno: ſed mea ferrea voluntate. velle me nō tenebat inimicꝰ. ⁊ inde michi cathenā fecerat et ꝯſtrinxeratme Quippe ex volūtate ꝑuerſa facta eſt libido. ⁊ dū ſeruitur libidini facta eſt ꝯſuetudo. ⁊ dum ꝯſuetudini nōreſiſtit̉ facta eſt neceſſitas. Quibꝰ qͣſi anſul̓ ſibimet innexis quā cathenā appellaui tenebat me dura ſeruitusobſtrictū. Itaqꝫ due volūtates mee: vna vetus alia noua ⁊ ſpirital̓. Alia vetꝰ ⁊ carnal̓ inter ſe ꝯfligebāt. ⁊ diſcordādo diſſipabāt anīam meā. Ego quidē in vtroqꝫ:ſed magis ego in eo qd̓ approbabā ꝙ in eo qd̓ īprobabāſed ꝯſuetudo aduerſum me pugnatior ex me facta erat:qꝛ volens quo nollē ꝑuenerā. Ego ergo adhuc obligatus terra recuſabā tibi militare: ⁊ impedimētis oībusſic timebā expediri: quēadmodū impediri timendū eſt.Ita ſarcina ſcl̓i veluti ſomno aſſolet dulciter p̄mebar ⁊cogitatōes qͥbus meditabar in te ſil̓es erāt conatibusexpergiſci volentiū: qui tn̄ ſuꝑati ſoporis altitudine remergunt̉: nec erat quid tibi rn̄derem dicenti. Surge qͥdormis ⁊c. niſi verba lenta et ſomnolenta: modo: eccemodo. ſine paululū. ſed mō ⁊ modo nō hēbāt modum. ⁊ſine paululū in longū ibat. Lex enī peccati eſt violētiaꝯſuetudīs: qua trahit̉ et tenetur etiā inuitus animꝰ. eomerito quo in eam volens illabitur. miſerum ergo mequis liberaret de corꝑe mortis huiꝰ: niſi gr̄a tua ꝑ iheſum xp̄m dn̄m nr̄m. Sic egrotabā et cruciabar voluēsac verſans me in vinculo meo: donec abrūpetur totumquo iam exiguo tenebar. Dicebā enī intus apud me ecce modo fiat: ecce modo. heſitans mori morti. ⁊ vite viuere. pluſqꝫ in me valebat deteriꝰ inolitū ꝙͣ meliꝰ inſolitum. Non tn̄ auertebat: ſed ſuſpendebat. Retinebantme nuge nugaꝝ: ⁊ vanitates ant ique amice mee: ⁊ ſuccutiebat veſtem meā carneā: ac ſubmurmurabāt. dicebat michi ꝯſuetudo violenta: putaſne ſine iſtis eſſe poteris: iſta ꝯuerſia in corde meo: nō niſi de me aduerſū meipſum. ¶ Idem in li. ix. O dn̄e diſrupiſti vincula mea:tibi ſacrificabo hoſtiā laudis. Quā ſuaue michi ſubito

factum eſt carere ſuauitatibꝰ nugaꝝ: et quas amitteremetus fuerat: iam dimittere gaudiū erat. Eiiciebas .n.eas a me tu vera ⁊ ſummā ſuauitas. Eiiciebas ⁊ intrabas pro eis oī voluptate dulcior: ſed nō carni ⁊ ſanguīoī honore ſublimior. ſed nō ſublimibꝰ. in ſe oī luce clarior: ſed oī ſecreto interior.¶. QXVII.¶ Ꝙ eis etiaꝫ in p̄ſenti multa beneficia tribuit. Bernhar. in ſer. de miſe.T quid aūt michi neſcio que cogitatio de penitentie huiꝰ onere immurmuret vt illud ſuꝑ ceruicem meā aggͣuet. Aliud onus ſentio: qd̓ quidem eſt ſuauiꝰ: ſed multo maiꝰ. Sic me deus onerat miſeratōnibꝰ ſuis: ſic ꝯcludit: ſic obruit bn̄ficiis: vt aliudonus ſentire nō poſſim. Quid enī retribuā dn̄o. ꝓ oībꝰque retribuit michi. Tantum tribuit ac retribuit: et tumichi de alio onere loqueris. deficit ſpūs meꝰ in tantabn̄ficioꝝ deſideratōe. ⁊ licet dignas nō ſufficiā ageregr̄as: tn̄ ingͣtitudinē ꝓrſus odit anīa mea. Nichilqꝫ ꝓmodo ſapere p̄ſertim in filiis gr̄e: ita diſplicꝫ deo ſicutingͣtitudo. vias enī gr̄e obſtruit: inimica eſt ſalutis. Timendūqꝫ ne ingͣti a gr̄a deſerātur: quā non vt gr̄aꝫ venerātur. Nam nonne iure qd̓ ingͣto datū eſt ꝑditum reputatur: aut eum dediſſe penitet: qd̓ ꝑiſſe vid̓r. ¶ Idemin alio. Ad locuꝫ ergo vnde exeunt gr̄aꝝ fluīa reuertūtur: vt iteꝝ fluant ¶ Idem ſuꝑ pſalmū: qui habitat Odn̄e quid eſt homo qꝛ magnificaſ eum: aut quid apponis erga euꝫ cor tuū: mittis vnigenitū tuum. immittisſpm̄ſanctū: ꝓmittis vultū tuum: ⁊ ne quid in celeſtibuſvacet ab oꝑa ſolitudīs nr̄e. bonos ſpūs mittis: et in miniſteriū nr̄e cuſtodie deputatos nr̄os fieri iubes pedagogos. Nam angelis inquit ſuis. deus mādauit de te⁊c. Quātaꝫ tibi debet hō inferre reuerentiā hoc verbūafferre deuotōem: cōferre fiduciā. Caute ambula vbiaſſunt angeli: ſicut eis mādatum eſt: in oībus viis tuisin quouis diuerſorio: in quouis angulo habe reuerentiam angelo tuo: tu ne audeas illo pn̄te: qd̓ nō auderesme vidente ¶ Hugo in libro de arra anīe. Reſpice qͣꝫmundū iſtum: omnis natura curſum ſuū ad hunc fineꝫdirigit. vt obſequiis tuis et vtilitati deſeruiat: tuiſqꝫoblectamentis pariter et neceſſitatibꝰ ſcd̓m affluentiāindeficienter occurrat Quis iſtud nature p̄cepit. vt ſicvno cōſenſu tibi ſeruiat. bn̄ficiū accipis: et actorē eiusnon agnoſcis. donū in manifeſto eſt: largitor occultus.Quicūqꝫ ergo ille eſt: multū tibi cōtulit: qui hoc totumet tantū tibi dedit. Multum diligendꝰ eſt: qui tātuꝫ dare potuit: et qui tātuꝫ dare voluit: multum dilexit. Uide ergo quid agis: cum in hoc mundo amari et amarecōcupiſcis. Totus ergo mundus ſubiectus eſt et tu nōdico totum mundum: ſed neſcio ꝙ vix aliquā portiunculam in ſocietatē tui amoris admittere nō aſpernaris.Certe ſi hec diligis: vt ſubiecta dilige: aut arrā ſponſivt munera amici: vt bn̄ficia dn̄i. ſic tn̄ vt ſemꝑ memīeris: quid illi debeas: nec iſta ꝓ illo: nec iſta cum illo: ſediſta ꝓpter illum et ꝑ iſta illum: et ſuꝑ iſta illum diligasdiſcerne que dona a ſponſo tuo accepiſti. alia enī cōmuniter. alia ſpāl̓r. alia ſingularit̉ tibi data ſūt. Cōmunit̉q̄ omnibꝰ ꝓpter te tecū ſeruiunt. Spāliter que multis:nec tn̄ omībus ꝓpter te tecum ſunt cōceſſa. Sīgularit̓que tibi ſoli data ſunt. O igitur dulcedo vite mee: et lumen oculoꝝ meoꝝ: quid retribuā tibi ꝓ omībus que retribuiſti michi. tu dediſti michi dn̄e ſenſū: vt te cognoſcam. et p̄ ceteris ml̓tis de tuis ſecretis reuelata intelligaꝫ. alioſ coetaneos meoſ ī tenebris ignorātie dereliqͥſti. et michi pre illis lumē ſapiētie infudiſti. tu dediſtimichi ſenſum capaceꝫ. intellectū facileꝫ. memoriā tenacem. linguā diſertā. ſermonē gͣtum. doctrinā ſuadibilēefficacia in oꝑe. gr̄am in cōuerſatōe. ꝓfectū in ſtudiiseffectum in inceptis. ſolamen in aduerſis. cautelam inꝓſꝑis. et quocūqꝫ vertebaꝫ me vbiqꝫ gr̄a tua ⁊ miſeri