LiberTriceſimus

hibet ⁊ ꝯtendit ac deſiderat: non indignando amantesin vanum accuſantes ſuſtinet: ⁊ illos ipſe defendit: magiſqꝫ curare ꝓmittit. Sic accedentibꝰ occurrit et obuiat. totuſqꝫ totos amplectens ſalutat: nec de pͥoribꝰ accuſat. Quim potiꝰ adueniētes diligit: ac diem feſtumagit ⁊ ꝯuocat amicos videlꝫ optimos: vt ſit oīm letantium habitudo. Itaqꝫ in humeros tollit: quos vix aberrore ꝯuertit: ⁊ optimos angl̓os in leticiā ſuſcitat.¶ Anſhelmꝰ in epl̓a ad heinricū. Dicūt aūt multi periculū in ordine monachoꝝ eſſe reſpectu ſtatus ſcl̓i. Grauius enī deus iraſcitur monacho peccāti ꝙͣ alij: qꝛ de ꝓpoſito cadit altiori. At hoc quid̓ veꝝ eſt ꝙdiu in peccato eſt: ſed certe benigniꝰ ⁊ familiariꝰ deus ſuſcipit monachū penitentē: ſi ad ꝓpoſitū ſuum redit: ꝙͣ nō monachum qui ad idem ꝓpoſitū nō venit. Plus nāqꝫ placetdeo etiā poſt gͣue peccatū: cuiꝰ ꝓpoſitū eſt ⁊ ante ⁊ poſtquo maiꝰ hr̄e nō pōt: ꝙͣ ille qͥ nec ante nec poſt ſil̓e peccatum vult proponere quo meliꝰ nō pōt. ¶ Bernhar.ſuꝑ cantica omel̓. xxii. Licet enī ſuauis ſit dn̄s vniuerſis: maxīe tn̄ domeſticis. Deniqꝫ nō horruiſti dn̄e confitentem latronē: non lacrimantē peccatricē: non cananeam ſupplicantē: non dep̄henſam in adulterio: non ſedētem in thelonio: non ſupplicantē publicanū: non negantem diſcipulū: non ꝑſecutorem diſcipl̓oꝝ: nō ipſos crucifixores tuos in odore hoꝝ currimꝰ. ¶ CXXIIII.Qualiter illoſ a peccatis ſuis iuſtificatAuguſtinus ſuꝑ pſal. lxxxiiij.Eritas qͥdem de terra oritur: qn̄ peccator confitetur: ⁊ tunc iuſticia de celo ꝓſpicit .i. a domino deo ꝯfitenti iuſticia datur. Et ipſa eſt prīahoīs iuſticia: vt puniaſ te maluꝫ: ⁊ deus faciet te bonū¶ Idem ſuꝑ iohan. omel̓. lxxii. Qui credit inqͥt in meoꝑa q̄ ego facio ⁊ ipſe faciet. ⁊ maiora hoꝝ faciet Queſunt hec oꝑa: niſi vt ex impio iuſtus fiat. Nunqͥd namoīm opeꝝ xp̄i maiora facit qͥ cum timore ⁊ tremore ſuāipſiꝰ ſalutē efficit. Quod vtiqꝫ chriſtus oꝑatur in illo.ſed non ſine illo. Prorſus hoc maiꝰ eſſe dixerim: ꝙͣ ſitcelum ⁊ terra: ⁊ q̄cunqꝫ cernūtur in celo ⁊ in terra Nā⁊ celū ⁊ terra trāſibunt: p̄deſtinatoꝝ aūt ſalus ⁊ iuſtificatio ꝑmanebūt. In illis tm̄ oꝑa dei. In his aūt eſt etiam imago dei: ſed ⁊ in celis angeli ſunt oꝑa chriſti.Nunqͥd etiā maiora oꝑa facit: qui oꝑante in ſe chriſtocooꝑatur eternā ſalutē ⁊ iuſtificatōem ſuā. non hic audeo p̄cipitare ſnīam: intelligat qͥ pōt: videlꝫ vtrū maiꝰſit iuſtos creare ꝙͣ impios iuſtificare. Certe ⁊ ſi equal̓eſt vtrūqꝫ potentie hoc maioris eſt miſcd̓ie. ¶ Ideꝫ in libro cōfeſſionū. ii. Gratie tue dn̄e deputo ⁊ miſcd̓ie tue:ꝙ peccata mea tanquā glaciem ſoluiſti. gr̄e tue deputo⁊ q̄cunqꝫ mala nō feci. Quid eī facere nō potui: qͥ etiāgͣtuitū facinꝰ amaui: ⁊ oīa michi dimiſſa eē fateor: eaque mea ſponte mala feci: ⁊ q̄ te duce nō feci. Quis enīſuam cogitans infirmitatē audeat viribꝰ ſuis tribuerecaſtitatem ⁊ innocentiā ſuam: vt minꝰ amet te. qͣſi minꝰei neceſſaria fuerit miſcd̓ia tua quā donas peccata conuerſis ad te. Nō ergo me derideat ab iſto medico egꝝſanari. a quo ſibi p̄ſtitū eſt vt nō egrotaret: vel potiꝰ. vtminus egrotaret ¶ Bernhardꝰ in ſermo. de miſcd̓iā.Sic aūt vt ſupͣ dictū eſt: ex toto deus omnē iniuriaꝫ indulget: vt iam nec damnet vlciſcendo: nec cōfundat imꝓperando: nec minꝰ diligat imputando: ita vt vbi abūdauit delictū: ſoleat gr̄a ſuꝑabūdare: ſicut videlꝫ plenius dictū eſt. lxxx. capl̓o ſuꝑiꝰ. ¶ Idem in ſermo. de ver.bis do. Ut ergo inhabitet gloriā in terra nr̄a miſcd̓ia:⁊ veritas obuiauerūt ſibi iuſticia ⁊ pax oſculate ſunt.Gloria ſiquidem nr̄a hec eſt teſtimoniū ꝯſcientie noſtreteſtimoniū ſcꝫ de remiſſione peccatoꝝ de fructu bonoꝝopeꝝ: de ſpe celeſtiū p̄mioꝝ. Hec tria in pſal. habēturBeatꝰ inqͥt vir: cui nō imputabit dn̄s peccatū. Et al

bi. Beatus vir: cuius eſt auxilium abſ te. Et iteꝝ. Beatus quem elegiſti: ⁊ aſſumpſiſti. ⁊c. Hec gl̓ia eſt veragloria inhabitaſ. Inhabitat itaqꝫ gl̓ia hic etiā in terranr̄a. Sed miſcd̓ia ⁊ veritas obuiāt ſibi: ac ſeſe iuſticia:et pax oſculantur. Preuenienti ſiquidem miſcd̓ie veritas occurrat neceſſe eſt ꝯfeſſionis nr̄e. ac de cetero ſanctimoniā ſectemur ⁊ pacem: ſine qͣ nemo videbit deuꝫ:Igit̉ miſcd̓ia ⁊ veritas obuiāt ſibi: vt declines a maloiam vero vt facias bonuꝫ. In tympano ⁊ choro debespſallere .i. mortificatōem carnis ⁊ oꝑa iuſticie in vnitate ⁊ concordia facere: qꝛ vnitas ſpūs eſt vinculum per¶ CXXV.fectionis.¶ Qualiter eos a prauis conſuetudinibus inolitis purgat. ¶ Auguſti. in libro confeſ. iiij.Ala quidem oīa fiunt: cū tu dereliqueris fonsvite qui es vnus ⁊ verus rector et creator vniuerſitatis: ⁊ pͥuata ſuꝑbia diligitur in ꝑte vnūfalſum. Itaqꝫ pietate humili redit̉ in te: ⁊ purgas nosa mala conſuetudine ⁊ ꝓpiciꝰ es peccatis ꝯfitentiū: ſiiam n̄ erigimꝰ aduerſus te cornua fl̓e libertatis. auaricia plures habendi: ⁊ damno totum amittendi. ampliꝰamando ꝓpriū ꝙͣ te bonum oīm ¶ Idem in li. iiii. Domine quid ego ſum michi ſine te: niſi dux in preceps. ſꝫecce tu immines dorſo fugitiuoꝝ: deꝰ vltōnū ⁊ fons miſericordiaꝝ ſimul: qui ꝯuertis nos ad te miris modis.Noli iam vana eſſe aīa mea: ⁊ obſurdeſcere in aure cordis tumultū vanitatis tue. Audi potiꝰ ⁊ tu verbū pr̄isvt redeas clamaus ad te: ſaltem fatigata fallaciis veritati cōmenda quicquid eſt tibi a veritate. et non ꝑdesaliquid: ⁊ putrida tua reflore ſcent ⁊ ſaluabūtur omēslanguores tui: ⁊ fluxa tu a reformabūtur ⁊ cōſtringent̉ad te: nec te deponent quo deſcendunt: ſed ſtabūt tecū:permanebūt ad ſemꝑ ſtantem ac permanentem deum.vt quid ꝑuerſa ſequeris carnem tuam: ipſa te ſequaturconuerſa. In te dn̄e non eſt tranſmutatio: nec momentiobūbratio Ego aūt conabar ad te: ac repellebar abs tevt ſaperem morteꝫ: qꝛ ſuperbis reſiſtis. voluebaꝫ apudme corporalia figmenta cordis mei auribꝰ obſtrepatiaquas intendeba dulcis veritas in interiorem melodiaꝫtuam cogitans. de pulcro ⁊ apto ſcire cupiens et audire te: ⁊ ꝓpter vocem ſponſi gaudere: ſed nō poteraꝫ: qꝛvocibꝰ erroris mei foras rapiebar: ⁊ pondere ſuperbiemee in ima depͥmebar Nō enī dabas auditui meo gaudium: nec exultabant oſſa mea que nō erant humiliata.Falſitas enī erat quam cogitabā: non veritas. ⁊ figmēta miſerie mee: nō firmam̄ta beatitudīs tue. iuſſeras .n.⁊ ita fiebat in me: vt terrā ſpinas ⁊ tribulos michi pareret: ac peruenirem ad panem meum cum labore.Idem in li. vi. Suſpirabam ⁊ audiebas me: fluctuabam ⁊ gubernabas me. ibam per viam ſeculi lata: necdeſerebas. inhiabam honoribꝰ ⁊ lucris atqꝫ coniugio⁊ tu irridebas. Patiebar meis cupiditatibꝰ difficultates amariſſimas te ꝓpicio tantomagis quantominꝰ qd̓n̄ eras tu michi dulceſcere ſinebas: taceat ergo laudestuas qui non cōſiderat miſeratōnes tuas: q̄ tibi de medullis meis ꝯfitent̉. Multē cogitatōnes in corde meoerant: conſiliū aūt tuum manet ineternum. Ex quo conſilio derideſ nr̄a: ⁊ p̄paras tua nobis daturꝰ eſca ī oportunitute: aꝑturꝰ manuꝫ ⁊ impleturus anīas nr̄as bn̄dictione. Sed o vias tortuoſas: ve anīe audaci que ſperꝫſi receſſiſſet a te: aliquid melius habiturā ſe. verſa et reuerſa in tergum et in ventrem et in latera et dura ſuntomnia: et tu ſolus requies. Et ecce ades: noſqꝫ in viatua ꝯſtituis: et cōſolaris: et dicis. Currite ego fera: etego ibi perducam..CXXVI.Adhuc de eodem. ¶ Idem in libro. vijLamabat dn̄e cor meū vehementer aduerſusabigere circūuolantē turbā immūdicie ab acieoīa fantaſmata mea. et hec vno ictu cōgebar