LiberTriceſimus

nibus hominem exponit ¶ Idem in eodemOſt lucem ergo eſtus ſequitur: qꝛ pꝰ illuīationem diuini muneris temptationis certamē augetur. Recte ergo diuidi eſtus d̓r: qꝛ nimirumnon ſinguli omnibꝰ: ſed quibuſdā vicinis ⁊ iuxͣ poſitisviciis fatigātur. Quo igitur occultꝰ aduerſariꝰ facilecapiat: vicinas ꝯſꝑſionibꝰ deceptōes parat: qꝛ etenī leticie voluptas iuxͣ eſt: letis moribꝰ ꝓponit luxuriā: ⁊ qꝛtriſticia in iram facile labit̉: triſtibꝰ poculum diſcordieporrigit qꝛ timidi ſupplicia formidat: pauētibꝰ terroreſintētat Et qꝛ elatoſ extolli laudibꝰ ꝯſpicit: eoſ ad queqꝫvoluerit blandis fauoribꝰ trahit. Quia ergo in temptationis ardore callide ſingulis inſidiās. vicinos moribus laqueos abſcondit. recte d̓r diuidit̉ eſtus ſuꝑ terrāDeniqꝫ quis eſt inqͥt pluuie pr̄: vel qͥs genuit ſtillas roris. Quid eſt qd̓ pͥus quidem deus ſe pluuie pr̄em inſinuat Poſtmodū de vtero ſuo egredi glaciē narrat: ſeqꝫgelū gignere d̓ celo ꝓnūciat: niſi qd̓ miro mō nr̄i pectoris terra ad ſuſcipienda verbi ſemina ⁊ prius ꝑ occultegr̄e pluuiā infundit. ⁊ poſtmoduꝫ ne in ꝯceptis virtutibus immoderatꝰ ꝓfluat. diſciplina intime diſpenſatōiſpremit: vt quā ꝑcepte gr̄e pluuiā irrigat: etiaꝫ diſciplīerigor abſtringat Ne ſi aūt an̄ꝙͣ debet aūt pluſꝙͣ neceſſeeſt cōceptas virtutes ꝓferat fruges in herbam vertat.Plerūqꝫ enī ab inchoatibꝰ bonū dū priꝰ ꝙͣ oportꝫ on̄ditur. a gͣno ꝑfectōis inanit̉. Et plerūqꝫ virtutes dū plꝰꝙͣ neceſſe eſt exuberāt. exalant. In ſil̓itudinē inqͥt lapidis aque durātur. Et ſuꝑficies abyſſi ꝯſtringit̉. mētesenī que ꝑ ꝓſpera molliter fluxer̄t. aduerſitatibꝰ conſtricte dureſcūt. Itaqꝫ pꝰ gelū ⁊ glaciē ſuꝑficies abyſſi cōſtringit̉: qꝛ nr̄a mens ad cōſeruāda ꝓfunda dona q̄ accepit. ipſis aduerſitatibꝰ munit̉. Abyſſi namqꝫ ſue ſuperficiem paulus cōſtrinxerat: qui tot pericul̓ aduerſitatis inſudans. ſub p̄textu cuiuſdā de ſemetipſo loq̄nsudiſſe ſe archana verba que nō licet hoī loqui dicebatIdem in li. xxiiii. Hec oīa inqͥt oꝑatur deꝰ tribꝰ vicibus ꝑ ſingulos. ſi vigilanter intendimꝰ has tres vicesmeroris ⁊ leticie in vniuſcuiuſqꝫ electi aīo his alternari modis inuenimꝰ .ſ. cōuerſione. temptatōne morte.Tres nāqꝫ ſunt modi cōuerſoꝝ. inchoatio. medietas. ꝑfectio. In inchoatōne inueniūt blandimēta dulcedinisIn medio tꝑe certamina temptatōnis. Ad extremumvero perfectōnem plenitudīs. Nam ⁊ ex egypto filiisiſrl̓ exeuntibus e vicino bella ſubtrahūtur: qꝛ derelinquentibꝰ ſcl̓m quedā pͥus tranquillitas on̄ditur. Ne inin ipſa teneritudine inchoatōis turbati ⁊ adhuc territi redeāt quo euaſer̄t. Poſt cognitā vero dulceldinemtanto iam tolerabiliꝰ temptationū certamina ſuſtinentuto in deo altius cognouerūt qd̓ ament ¶ CXXII.¶ Qualiter quoſdā iuſto iudicio cadere permittit. ¶ Idem in libro xxix.E cuiꝰ vtero egreſſa eſt glacies ⁊ gelu de celoquis genuit. Quaſi de vtero dei glacies egreditur. cum hi qͥ iam intꝰ incaluerat. ex virtutūdono frigeſcunt. Dumqꝫ iſte ſignis. ille ſcīa. ille ꝓphetia. ille magnis oꝑbus pollet. atqꝫ ꝑ hec dona placerehominibꝰ appetit. Omne qd̓ priꝰ intimū celluerat. exteriorem laudem diligens in torporem vertit. Quaſi ergo glacies de vtero egreditur. dum poſt donoꝝ beneficia a viſceribꝰ pietatis ſuperne ſeparatur. hanc glaciēnūc in vtero dn̄s portat. qꝛ intra ſinū eccl̓ie tolerat: ſedtunc aperte eiicit cum tales a ſecretis celeſtibꝰ ꝑ extremū ⁊ publicū iudiciū repellit ¶ Idem in li. xxx. De hocetiaꝫ in eodem libro videlꝫ Iob alibi d̓r. Nunqͥd eleuabis in nebula vocem tuam ⁊ impetus aquaꝝ operiet teCum enī deus cecis nr̄is mentibꝰ ſubtilia de ſemetip̄oin ſinuat. in nebulam vocem leuat. Cum vero temptatidn̄e vicioꝝ ipſe de deo nr̄ intellectꝰ opprimit̉: qͣſi aqua

rum impetu in voce ſua deus operitur. Tot eī ſuꝑ illoaqͣs emittimꝰ quot poſt inſpiratōꝫ eiꝰ gr̄e cogitatōes illicitas in corde verſamꝰ ¶ Augꝰ de ci. dei li. xiiii. Illuꝫetiā primū hoīem manifeſto peccato dyabolꝰ nō cepiſſꝫniſi iam ille ſibi placere incepiſſet. hinc enī ⁊ delectauitqd̓ dictū eſt mulieri. eritis ſicut dii. Illud itaqꝫ malumpreceſſit ī abdito: vt ſequeret̉ qd̓ perpetratū eſt in aꝑtoUeꝝ enī eſt qd̓ ſcriptū eſt. Ante ruinam exaltatur corEt audeo dicere ſuꝑbis vtile eſſe in aliqd̓ manifeſtumpeccatū incidere. vnde ſibi diſpliceant: qui iam ſibi placendo ceciderant. Salubriꝰ enī petrꝰ ſibi diſplicuit qn̄fleuit. ꝙͣ ſibi placuit qn̄ preſumpſit. Unde psͣ dicit. Imple facies eoꝝ ignominia: ⁊ querent nomen tuum dn̄e.¶ Actor. De hoc aūt pleniꝰ dictū eſt sͣ in capl̓o videlꝫvbi oſtenſum eſt qͣliter hoībꝰ ꝓ meritis obiicit viſa Frequenter enī. vt ait Grego. homo acceptis virtutibꝰ inpreſumptōnem erigitur: ſed mira dei diſpoſitione resquelibet ante eius oculos in quā corruat ordinatur Inca ſponte inhians corruit: ſed ſuis viribꝰ nō reſurgit.vt cum ſe nichil ex ſe eſſe cōſiderat: dei adiutoriū requirat. Quem ſuꝑna miſeratio qͣſi a fouea euehit: qꝛ huncinfirmitate cognita ad veniam reducit. ¶ Augꝰ. de trinitate li. xii. Honor ſiqͥdem hoībꝰ verus eſt imago et ſimilitudo dei: que non cuſtodit̉ niſi ad ipſum a quo impͥmitur. tantomagiſqꝫ inheretur deo: qͣnto minꝰ diligitꝓpriū. cupiditate vero experiende ptātis ſue quodamnutū ſuo ad ſeipſum tanꝙͣ ad mediū ꝓruit. Itaqꝫ cumvult eſſe ſicut ille ſub nullo: etiā ab iſta ſui medietate penal̓r ad imā ꝓpellitur .i. ad ea quibꝰ pecora letant̉ atqꝫita homo in honore poſitꝰ nō intellexit: cōparatꝰ eſt iumentis inſipientibus ⁊ ſimil̓ factus eſt illis. Qūo ergotam longe trāſiret a ſummis ad infima: niſi per mediūſui. Cum enī neglecta charitate ſapīe: que ſꝑ eodē mōmanet: cōcupiſcitur ſcīa ex inuiſibiliū tꝑaliūqꝫ exꝑimēto: inflat non edificat. ita p̄grauatꝰ animꝰ qͣſi pondereſuo a beatitudīe expellitur: ⁊ ꝑ illud ſue medietatis experimentū ex pena ſua diſcit quid interſit inter bonumdeſertū ⁊ malū commiſſum. ¶. CXXIII.¶ Qualiter reuertentes ꝑpenitentiā ſuſcipit. ¶ Auguſ. in li. confeſ. iiij.Edite ergo p̄uaricatores ad cor: ⁊ inherete illiIqui fecit uos. Clamat enī vt redeatis: ⁊ ibi eſtlocus quietis īꝑturbabil̓. ſtate cum eo: ⁊ ſtabitis. qeſcite cum eo: ⁊ qͥeti eritis. Quo itis in aſꝑa. quoitis: ab illo eſt bonū quod amatis: ⁊ quantū ad illuꝫ eſtbonū eſt ⁊ ſuaue: ſed amaꝝ erit iuſte: qꝛ deſerto illo qͥdquid ex illo eſt amatur iniuſte. Non eſt requies vbi eaꝫqueritis. Beatā vitam queritis in regione vmbre mortis. Deſcendit hinc vita noſtra: tulitqꝫ mortem noſtrā:⁊ occidit. de vite ſue abundatia clamans vt redeamushinc ad eum in illud ſecretum: vnde ꝓceſſit ad nos pͥmūin virginalem vterum Idem in libro. v. In te dn̄e deꝰiniuſti offenderūt: vt vexarentur iuſte. ſubtrahentes felenitati tue: offendentes in rectitudinē tuam: ⁊ cadēteſin aſperitatem tuam. neſciunt videlꝫ ꝙ ſis vbiqꝫ: queꝫnullus circūſcribit locꝰ. Et ſolus es pn̄s etiā his qͥ longe fiunt a te Conuertātur ergo ⁊ te querāt: qꝛ nō ſicutipſi creatorē ſuum deſeruer̄t. ita tu deſeris creaturamtuam. Ipſi ergo cōuertātur ⁊ querant te: ⁊ ecce ibi es īcorde ipſoꝝ tibi cōfidentiū ⁊ ꝓiicientiū ſe in te: ⁊ plorātium in ſinu tuo poſt vias ſuas difficiles: et tu facilisterges lacrimas eoꝝ. magiſqꝫ plorant: ⁊ in fletibꝰ gaudent: qꝛ tu dn̄e nō aliqͥs homo caro ⁊ ſanguis: ſed tu qͥfeciſti reficis eos ⁊ cōſolaris. ¶ Dyoniſiꝰ ariopagita.in epl̓a ad demophiluꝫ. Uere optimꝰ ⁊ ſuꝑoptimꝰ iheſus qui ad eſſe adduxit omīa: ⁊ oīa ſemꝑ ſibi fieri vultapproximātia: ⁊ eoꝝ que ſunt eius ſcd̓m oportunitatēfinguloꝝ cōmunicatia: qui et redeūtibꝰ ſe amabilē ex