LiberTriceſimus

arbitrium eius cuncta referre. Sicut quidam patꝝ inoratōne tm̄ legit̉ dixiſſe. Fili dei ſicut vis: ⁊ ſicut ſcismiſerere mei. Unde tres pueri Nabucho. penas mināti dixerūt. Non oportet nos o Nabucho. de hac re rn̄dere. Ecce enī deus nr̄ quem colimꝰ pōt eriꝑe nos decamino ignis ardentis: ⁊ de manibꝰ tuis. qd̓ ſi volueritnotum ſit tibi rex: qꝛ deos tuos nō colimꝰ. ⁊ ſtatuā eream quā erexiſti nō adoramꝰ. ¶ Iſidorꝰ de ſummo bo.Beniqꝫ quotiens orantes non cito exaudimur: nr̄a nobis facta in oculis ꝓponamus: vt hocip̄m qd̓ acciperedifferimur. iuſticie reputemꝰ: ⁊ culpe nr̄e ¶ CXIII.¶ Ꝙ deus bonos exaudit ad ſalute: malosautem ſępius ad voluntatem.T interdum ꝙ ꝑſeuerater orātes nō cito exaudimur. vtilitati nr̄e ꝓficit: nō aduerſitati. Nāſepe multos deus nō audit ad voluntatē. vt exaudiat ad ſalutem ¶ Auguſti. ſuꝑ pͣs. Si qͥdaꝫ vt eccepaulus ſtimulū carnis patitur aliq̄m forte dolorē corporis. rogat medicū vt tollat emplaſtꝝ: et nō tollit: niſi cūfuerit vulnꝰ ſanatū: ſed dicit Emplaſtꝝ mordax vrit teſed ſanat te: Nam virtus in infirmitate perficitur.Idem ſuper epl̓am .i. io. omel̓. vi. Itaqꝫ ſancti qͥdeꝫſalutem eternā deſiderāt: ⁊ ẜm hanc ſemꝑ exaudiuturlicet nō plerūqꝫ ad voluntatē. Unde paulo petenti vtauferret̉ ab eo ſtimuluſ ſathane: a dn̄o rn̄detur. Sufficit tibi gr̄a mea. Nam virtus in infirmitate ꝑficitur.Tu vis auferri medicamētū quo vreris ego noui infirmitatē qua gͣuaris. Dyabolꝰ aūt ſanctum iob temptandum petiit: ⁊ accepit: ſed tn̄ apl̓s magis exauditꝰ eſt ꝙͣdyabolꝰ: qꝛ exauditꝰ eſt ad ſalutem: ⁊ ſi non ad voluntatem. ille vero ad voluntatē: ſed ad damnatōem. Deusergo ⁊ ſi voluntati nr̄e non dat ſaluti dat. Multi maloſuo exauditi ſunt: de quibꝰ dicit apl̓s: tradidit illos deus in deſideria cordis eoꝝ. petit aliqͥs. verbi gr̄a. magnam pecuniā: quā ſi accipit: accipit malo ſuo Nam preda fit potentiori quem prius nō timebat. ⁊ voluit hr̄e.vnde a latrone quereretur: quem prius nemo querebat¶ Ambro. ſuꝑ Lucā li. vi. Frequent̉ itaqꝫ deus nō cōcedit rogatus: eo ꝙ inutilia iudicet: que nos profuturacredimꝰ. ſicut videlꝫ d̓ paulo dictū eſt. ¶ CXIIII.¶ Ꝙ deus etiam malis frequenter diſpenſatiue condeſcendit: vt eis moreꝫ gerens eorum ſaluti proficiat ¶ Grego. ſuper deutē.Ueri aūt pōt cur populꝰ iſrl̓ deo diſplicuit cūregem deſiderauit. cū ipſe dn̄s hoc in lege permiſerit. Sed intelligendū eſt eoꝝ de rege cōſtituendo poſtulatōem nō fuiſſe ẜm dei voluntateꝫ: qͥ hocfieri non p̄cepit. ſed deſiderātibus permiſit ¶ Item inqueſtionibꝰ ioſue Olim iudei gabaonitas licet mētitoſeſſe didiciſſent: parcere tn̄ maluer̄t iurationis cauſa: cūpoſſent vtiqꝫ dicere ſe tanꝙͣ illis iuraſſe: quos eos eſſecrediderāt. Deus aūt hec approbauit nec parcētibꝰ ſuccenſuit: ꝙͣuis eum non interrogaſſent. quinam illi eēnt:qui ⁊ eos ibi fallere voluiſſent. ¶ Criſoſto. ſuper Mattheum omel̓. vi. Cur etiā magos nō per ꝓphetas vel ꝑangelos potiꝰ ꝙͣ per ſtellaꝫ dn̄s vocauit. Quia mira diſpenſatione eoꝝ ſaluti ꝯdeſcendens ꝑ hec eos vocabatque eis familiaria ꝯſuetudo faciebat. hoc ⁊ paulꝰ imitando de inſpecta ara gentibꝰ diſſerebat: ꝓferens teſtimonia poetaꝝ. Iudeis etiā aliꝙͣdiu ſine interdicto circumciſionis xp̄m annūciauit. Si ergo indignū eſtimaſꝙ magi per ſtellā vocātur: hoc in omnes quoqꝫ cerimonias: omneſqꝫ ritus ⁊ ſacrificia baptiſmata templūqꝫreprobabis Siquidem hec omīa ſui originem de gentium occaſione traxerūt: ſed tn̄ deus ob deceptoꝝ ſalutēper eaipſa ſe coli paſſus ē ꝑ que illi demones āte coluerunt. aliꝙͣdiu illa in melius inflectens: donec a cōſuetudine ſua cuiꝰ amicicia ligati erant: paulatim eos reuo-

caret: ⁊ ad ph̓iam altiorem perduceret. Sic fecit ⁊ magis: deniqꝫ quos ad preſepe ſtella p̄cunte ꝑduxerat: nōiam per ſtellam ſed per angelum alloqͥtur: gͣdatim eosad meliora ꝑducens: hoc etiā feciſſe legit̉ philiſteis: nādiuinis eoꝝ ꝯſiliuꝫ dantibꝰ de dimiſſione arche dn̄i inplauſtro iunctis ad illud iumentis indomitis: ⁊ tn̄ eorūpreceptū populi regionū impleuer̄t. Bn̄s quoqꝫ cōdeſcenſione ſolita diuinoꝝ ſententiā approbauit: nec maieſtati ſue putauit indignum ad effectū verba ꝓphanorum ꝑducere: idqꝫ agere vt illi viderentur fideliter eaſuaſiſſe. Nam ad maiorem dei gloriā ꝑtinebat: ſi virtꝰeius etiā inimicoꝝ teſtimonio panderetur. ⁊ ipſi quoqꝫgentilitatis magiſtri ꝯſonā ferrent de dei veri poteſtate ſnīam. In phitoniſſa quoqꝫ hunc tenuit diſpenſationis tenorem: cum ad eius votum ſuſcitauit Samueleꝫmultaqꝫ de his ſil̓ia in dei diſpenſatōnibꝰ inuenimus.hunc ergo ipſum ſue diſpenſatōnis morem ⁊ in magisſeruauit: quibus ingens ⁊ claꝝ oſtendit aſtrum vt eisd̓ magnitudine ⁊ pulcritudine: necnoū ⁊ de ipſa curſusnouitate admiratōnem moueret.¶ CXV.¶ Ꝙ malorum vitam non niſi propter electos tolerat ¶ Grego. in morali. libro. xxix.Rauoꝝ vitam dn̄s tolerat: qm̄ eos ad iuſtorūſſuoꝝ ꝓbatōnem ſeruat. vt videlꝫ cum aduerſariꝰ nr̄ dyabolꝰ temptare nos nititur: eoꝝ moribus qͣſi ſuis ꝯͣ nos armis vtatur: ꝑ ipſos quoqꝫ nos ſeuiens cruciat: ſed neſciens purgat. vnde agitur vt viteꝓficiat electoꝝ: etiā vita ꝑdita reproboꝝ: ⁊ vtilitati noſtre dum eoꝝ ꝑditio militat. mira diſpenſatōe fiat guatinus electis dei etiā omne quod parit nō ꝑeat. ¶ Hugo de arra anīe. O ergo anīa ſancta nō ideo ſil̓r maloſa deo amari exiſtīes: ꝙ bonis tꝑalibus eos tecum ſil̓rꝯmunicare vides. Nam ſicut beſtie nō propter ſe ſed ꝓpter hoīem create viuunt: ita mali hoīes nō ꝓpter ſe ſꝫꝓpter bonos viuunt: vt ſocietas illoꝝ bonoꝝ vitā exerceat: quos ⁊ felicitate ſua admonent potiora his ⁊ quemali cōmunicare non pn̄t bona querere: ⁊ iniqͥtate ſuacogunt artius virtutē amare. Poſtremo vt dum illosdiuina gr̄a deſtitutos vident per quelibet abrupta vici.orum ruere: diſcant quātas pro ſalute ſua debeāt creatori gr̄as referre. ¶ Gloſa ſuꝑ epl̓am ad Romanos nono capi. Uolens deus. ait apl̓s. on̄dere iram: ⁊ notā facere potentiā ſuā: ſuſtinuit in ml̓ta patīa vaſa ire aptain interitum: vt oſtenderet diuitias glorie ſue in vaſamiſericordie: que preparauit in gloria. Patientiaergo ⁊ longanimitas dei eſt ꝙͣdiu malos ſuſtinet: vt ſivelint corrigantur: vel in cepta malicia perdurātes: ordinate diſperdātur. Diu ſiquidem expectati inexcuſabiles ſunt: ⁊ ob hoc expectat illos deus: vt ⁊ illis vtaturtanꝙͣ inſtr̄o ad ſalutē bonoꝝ Nouit enī deus bn̄ vti malis: in quibꝰ hūanā naturā non ad maliciā creauit: ſecperfert eos patienter quouſqꝫ oportere nouerit nō inaniter: ſed vtens illis ad admonitōem vel exercitatōembonoꝝ. Nullū enī deus vel angeloꝝ vel hoīm crearet:quem malū eſſe futuꝝ p̄ſciret: niſi pariter noſceret qͥbꝰeos bonoꝝ vſibꝰ ꝯmodaret. ob hoc itaqꝫ tot bona datmalis: ⁊ eos tamdiu tolerat. vt ipſos iuſte damnari on̄dat ⁊ ꝯuincat: ⁊ vt fideles eum diligāt magis. quibusipſe gr̄am ꝯſeruauit: nō ꝯmunē malis. Et hoc eſt quodapl̓s ait. vt oſtenderet diuitias glorie ſue. id eſt. diuitē⁊ gl̓ioſam miſericordiā ſuam in vaſa miſcd̓ie. id eſt. electa per miſcd̓iam. Ipſe inꝙͣ volens oſtendere iram ſuāid eſt. penā eternā in perditis. quos male vſos dei patientia eternal̓r damnabit: ⁊ notam facere potentiā ſuain ſaluādis: quos tunc quidem glorificabit: cum vindictam ſanguinis eoꝝ ſuꝑ malos potēter exercebit Oſtēdit etiam in electiſ copioſam ⁊ gl̓ioſam miſcd̓iam ſuamper fornacem tribulatōnis: qua boni tolerant a malis.