LiberTriceſimus

⁊ non negaſti fidem meam. Beatus ergo iob vt oſtendat cuiꝰ fortitudinis fuerat: inſinuat cū quibꝰ vixit. dicens. Frater fui draconū ⁊ ſociꝰ ſtrucionū: qꝛ minꝰ eſſꝫꝙ ipſe bona ageret: niſi ad bonitatis ſue cumulum abalijs mala toleraret..CX.¶ Ꝙ eoſdem bonorū purgatoriū efficit.Idem in eodem.⁊cͣ nāqꝫ iuſto peccator cum malicia iungitur:ſicut in fornace auro palea cum igne ſociatur:vt quo ardet palea aurū purget̉. ¶ Idem in libro. xxvi. Reproboꝝ ergo neqͥcia triture more vitā electoꝝ qͣſi gͣna a paleis ſeꝑans p̄mit ⁊ purgat. Mali nāqꝫ bonos magis ab huiꝰ mūdi deſideriis expediūt dūaffligunt: qꝛ dum multa eis hic violēta ingerunt: feſtinare illos ad ſuꝑna ꝯpellunt. Qd̓ bn̄ in iſrl̓itico popl̓omoyſe vocante ⁊ pharaone rege ſeuiente ſigͣtū eſt. Tūcnāqꝫ moyſes ad vocanduꝫ miſſus eſt: cum iam pharaopuris operibꝰ ad opprimendū fuerat excitatꝰ: vt iſrl̓itarum mentes egypto deformiter inherentes: alius dumvocaret: qͣſi traheret. aliꝰ qͣſi impelleret dū ſeuiret. Etplebs in ſeruitio turpiter fixa: vel ꝓuocata bonis: l̓ malis impulſa moueretur. ꝓpter multitudinē inqͥt calūniatorum clamabūt ⁊ eiulabunt ꝓpter vim brachii tyrānorum. Quāto vita moꝝ a reꝝ diſtāt ſubſtātia: tāto grauior calūniator eſt: qͥ male viuendo vim nr̄is infert moribus ꝙͣ qui violenter opprimendo dāna ingerit rebꝰ.Et qꝛ in hoc mūdo abūdat maloꝝ vita q̄ cruciat. rectedr̄. Propter multitudinē calūniatoꝝ clamabunt: qꝛ vero ē a q̄ verbis ſuadere non valent: extorquere nōnunꝙͣetiā effrenatis viribꝰ ſtudent. Aperte ſubiungit̉. ⁊ eiulabunt ꝓpter vim brachii tyrannoꝝ. Sic itaqꝫ electoꝝdeſideria dum p̄munt̉ aduerſitate ꝓficiunt: ſicut ignisflatu p̄mitur ut creſcat: ⁊ vn̄ quaſi extingui cernit̉. inderoboratur. Indeqꝫ on̄dimus: qͣnta ad deum cupiditateflagͣmus. ſi nō ſolum ad eum per tranqͥlla ⁊ mollia: ſedetiā per aſpera ⁊ dura trāſimꝰ. Hinc nāqꝫ ꝓpheta ait.Qui ꝑficit pedes meos tanꝙͣ ceruoꝝ. Ceruus enī cuꝫmontiū iuga ꝯſcendit. queqꝫ ſe aſꝑa. q̄qꝫ obiiciunt ſentibꝰ alligatāa. dato ſaltu trāſgredit̉. ⁊ abſqꝫ vllo ſui curſus obſtaculo in ſuꝑiora eleuatur. vbi eſt inqͥt deꝰ qͥ fecit me. Qui dedit carmīa in nocte. Carmen in nocte eſtleticia in tribulatōne. Quia ⁊ſi p̄ſſuris tꝑalitatis affligimur. ſpe tn̄ iā de eternitate gaudemꝰ. Carmen in nocte paulꝰ p̄dicabat dicens. Spe gaudentes. in tribulatione patientes. Carmīa in nocte dd̓ ſumpſit qͥ dicebatTu michi es refugiū a tribl̓atōe q̄ circūdedit me: exultatio mea redime me a circūdantibꝰ me. Infirmꝰ autēqͦſqꝫ ideo nequaꝙͣ ſe in ꝑturbatōe corroborat: qꝛ in trāquillitate non temperatCXI.¶ Cur bonos de tribulatōe clamātes pleruꝫqꝫ non exaudit. ¶ Idem in eodem.Uſtus itaqꝫ dn̄s ⁊ ſuos ꝑmittit tꝑal̓r oppͥmi.0⁊ violentoꝝ maliciā nequiter augeri. vt dū horum vit a in purgatōne teritur: illoꝝ nequiciaconſummet̉ Sicut ergo ſepe dn̄s ſuoꝝ vitā ꝓ inimicoꝝꝯuerſione eripit: ita ſepe ſuoꝝ voces ꝓpter damnatōeꝫperſequentiū non exaudit. vt ſcꝫ inde reatum ſuum cumulent: vn̄ p̄ualuiſſe ſe neqͥter gaudent. Dicatur ergoibi: clamabūt ⁊ nō exaudiet ꝓpter ſuꝑbiā maloꝝ. ac ſidicerꝫ. reatus opprimentiū audiri voces ꝓhibet oppreſſoꝝ. nec eripiuntur viſibil̓r iuſti qꝛ ſaluari inuiſibiliternec merentur īiuſti. Quiſquis itaqꝫ bonoꝝ vitam ꝑſeqͥtur: tunc peiore vltione damnatur. cum nulla ei aduerſitate reſiſtitur. ⁊ tunc fortioris ire ꝑicul̓ ſubiacet: cū ꝓſpere peragit: qd̓ neqͥter cōcupiſcit. Quia videlicꝫ vindicta ſuperni iudicii ad futura eum ſupplicia ſeruādodeſeruit: cui hic in malo obuiare ꝯtempſit. nemo ergoqui tardius auditur: credat ꝙ a ſuꝑna cura negligitur

ſepe etenim noſtra deſideria. qꝛ celeriter non fiūt. exaudiuntur. ⁊ qd̓ impleri cōcite petimꝰ: ex ipſa meliꝰ tarditate ꝓſperatur. Sicut ⁊ ſemina meſſiū gelū p̄ſſa ſolidātur: ⁊ quo ad ſuꝑficiē tardiꝰ exeunt: eo ad frugem multiplitiora ꝯſurgunt Deſideria itaqꝫ nr̄a dilatōne extenduntur. vt ꝓficiant. ꝓficiūt. vt ad hoc qd̓ ꝑceptura ſuntconualeſcant. Exercitātur in certamine: vt maioribꝰ cumulentur p̄miis in retributōe. al̓s tribulatōne. labor ꝓtrahitur pugne: vt creſcat corona victorie. Etiā cuꝫ dixeris. non ꝯſiderat: iudicare corā eo: ⁊ expecta eū. ſicutin iob. xxx. capl̓o ſcribitur. ac ſi diceret: Cum idcirco deus conſiderare nō creditur qꝛ tarde miſeretur: intimacogitatōnis egredere. atqꝫ illic coram eius oculis cauſe tue iudiciū ſuſciꝑe ⁊ q̄ ipſe viuendo ꝯtuliſti. vel q̄ miſericorditer ꝑcepiſti diſcerne: ⁊ tunc ad ſpei fiduciaꝫ redi: dum bona tante benignitatis erubeſcis. quatinꝰ inter aduerſa fidenter expectes queꝫ ⁊ poſt delicta propecium recol̓. Sperāda enī fuerāt ſuperna adiutoria. etiam ſi nulla bn̄ficia p̄ceſſiſſent. Sciendūqꝫ: qꝛ deꝰ hoīeꝫquem benigne condidit: inique non ſꝑnit. Penſandumeſt ergo quāti eſt periculi tranſacta munera cernere: etfutura deſperare. quanti eſt periculi: ſi in hac ꝓcella tribulationū deſperatōnis naufragio frangimur: qui adportum ſpei velut immenſis funibꝰ p̄teritis donis ligamur. dicatur itaqꝫ iudicare corā eo: ⁊ expecta eū Namqui ſemetipſum corā deo nō iudicat euꝫ duꝫ affligiturnon expectat. Cuiꝰ enī bona preceſſiſſe diſſimulat: adiutoria ſubſequi poſſe deſperat. Et cū p̄teritoꝝ obliuiſcit̉¶ CXII⁊ ſubſequentiū largitate fraudatur.¶ De eodem ¶ Bernhardus clareuallēſisTaqꝫ multi dicunt. Ecce nunꝙͣ ab or̄one ceſſamus. ⁊ tn̄ vix aut nunꝙͣ fructu illiꝰ experimurSicut ibi accedimꝰ: ita vacui redimus. At voro: nolite inquit iudicare ſcd̓m faciem: ſed iuſtum iudicium iudicate. Iudiciū fidei ſequere ⁊ non experimentum tuum: qꝛ fides quidem eſt verax: ſed tn̄ experimentum fallax. Quid eſt aūt veritas fidei: niſi qd̓ ꝓmittitfilius dei. Quicqͥd ait orantes petitis. credite: qꝛ accipietis: ⁊ fiet vobiſ. Nemo itaqꝫ veſtꝝ paruipendat orationē ſuam. Dico enī vobis: ꝙ ipſe quem oramus nonparuipendit eam. priuſꝙͣ egreſſa ſit ab ore nr̄o. ſcribi iubet eam in libro ſuo. Et vnū ē duobꝰ indubitāter ſꝑar̄poſſumꝰ. qm̄ aūt dabit qd̓ petimuſ. aut qd̓ nobis nouiteſſe vtiliꝰ ¶ Augꝰ. ſuꝑ pͣs. Ut quid ait dn̄e repell̓ or̄onem meā. ad hoc oratio ſanctoꝝ tanti bn̄ficii dilectōne⁊ tribulationū aduerſitate qͣſi repellitur. vt tanꝙͣ ignisflatū reꝑcuſſus ardentiꝰ inflamētur ¶ Hiero. in prohemio ſuꝑ Abacuck. Ceteꝝ qūo ſi egrotus ⁊ eſtuans febribꝰ aquā frigidā poſtulet: et dicat ad medicū. vim patior. crucior. exanimor: vſqꝫ quo medice̓ clamabo ⁊ nonexaudies. Et reſpōdet ei ſapientiſſimꝰ ⁊ clementiſſimꝰmedicus. Scio quo tꝑe debeā quod poſtulas dare. nōmiſerebor modo: qꝛ miſcd̓ia iſta crudelitaſ ē. ⁊ volūtastua cōtra te petit Ita ⁊ dn̄s nr̄ ſciens clementie ſue pōdera atqꝫ menſuras. interdum non exaudit clamanteꝫ:vt cōprobet ⁊ magis ad rogandū ꝓuocet. ⁊ quaſi igneexcoctum iuſtiorē ⁊ puriorē faciat. Quod intelligensapl̓us ſcd̓m id qd̓ miſcd̓iam ꝯſecutꝰ eſt a dn̄o ait. Sednon deficimꝰ ⁊ bn̄dicimꝰ deum in omni tꝑe. Et ſcit qꝛqui perſeuerauerit vſqꝫ in finem: hic ſaluus erit. ⁊ gloriatur in labore ⁊ dolore. et cū Hiere. dixit. Tribulat īonem ⁊ dolorem inuocabo. vt quō aliꝰ inuocat deū. ſicſanctus vir ⁊ bellator inuictꝰ ad exercendū ſe ⁊ ꝓ bandum tribulatōem ⁊ miſeriā venie deſiderat. ¶ Rabanus ſuper iudith. Poſuiſtis inquit vos tempuſ miſerationis dn̄i. Solus utiqꝫ deus pre oībus nouit tempus⁊ modum miſeratōnis ſue. Et ideo nō licet cuiqꝫ petulanter pro aliqua re deum poſtulare. Sed magis ad