LiberTriceſimus

tranſit: ⁊ anulum non relinquit. Qui aūt non oꝑatur: ⁊tn̄ quid oꝑandū ſit intuet̉: ipſe eſt qui ab illa luce auertitur a qua tn̄ tangit̉. ſicut videlꝫ pleniꝰ dictū eſt sͣ in capitulo de notōne legis hūanis mentibus impreſſa.AVII.¶ Qualiter in pn̄ti bonos affligit et malosꝓſperari ꝑmittit. ¶ Grego ī moralibꝰ li. xiij.Lectis aut ſuis ad ſe ꝑgentibꝰ: dn̄s iter huiusmundi aſperū facit: ne dum quiſqꝫ vite pn̄tisrequie: qͣſi vie amenitate paſcitur: magis eumdiu pergere: ꝙ citiꝰ peruenire delectet. ne dum oblectet̉in via. obliuiſcat̉ qd̓ deſiderabat in pr̄ia. ¶ Idem in li.xxi. Nunc quideꝫ flagellatur iuſtꝰ: ⁊ verbere diſciplinecorrigit̉: qꝛ ad eterne hereditatis pr̄imoniū preparat̉.In ſuis aūt voluptatibꝰ relaxat̉ iniuſtꝰ: qꝛ tāto ei bonatꝑalia ſuppetūt: qͣnto eternā denegātur. Iniuſtꝰ ad debitam mortem currens: ſuis voluptatibus effrenatusvtitur: qꝛ et vituli qͥ mactādi ſunt in liberis paſtibusrelinquūtur. At ꝯͣ iuſtus a trāſitorie delectatōnis iocūditate reſtringitur: qꝛ ⁊ vitulꝰ ad laboris vſum iure deputatus ſub iugo retinet̉. negantur electis in hac vitabona terrena: qꝛ ⁊ egris quibꝰ viuēdi ſpes eſt nequaꝙͣa medico cuncta que appetunt ꝯcedunt̉ Dantur aūt reprobis bona q̄ in hac vita appetunt: qꝛ ⁊ egris deſperatis omne qd̓ deſiderāt nō negat̉. Perpendāt ergo iuſtique iniquis ꝑmanent: ⁊ neqͣꝙ eoꝝ felicitati q̄ ꝑcurrit īuideant: qn̄ et ipſi per iter aſperum ad ſalutis patriamcurrunt: ⁊ illi qͣſi per amena ptā ad foueam tendunt.Idem in paſto. li. ii. Admonēdi ſunt ergo: qui ī hocquod tꝑal̓r appetūt ꝓſperātur. ne cum cuncta ad votūſuꝑpetunt. dantem q̄rere negligāt. ſi in his que dāt̉ animum figant: ne peregrinatōem pro patria diligant: neſubſidia itineris in obſtacula peruentōnis peruertant.quiſqͥs enī ꝓſperitatē quā vtit̉ apud iudicium cordismelioris vite amore non repͥmit. fauorem vite trāſeuntis in ꝑpetue mortis occaſionē vertit. Solerter autenconſiderent. ꝙ pn̄tis vite proſꝑitas aliqn̄ idcirco daturvt ad meliorem vitam ꝓuocet. Aliqn̄ vero vt ineternūpleniꝰ damnet. De primo d̓r. Dedit eis regiones gentium: ⁊ labores populoꝝ poſſeder̄t ⁊c. De ſecūdo ī īfernō diuiti cruciato d̓r Recepiſti bona in vita tua. Idcirco enī hec bona recepit ⁊ malus. vt illic pleniꝰ mala reciperet: qui hic nec per bona fuerat cōuerſus. At cōtraad monendi ſunt. qui ea quidem q̄ mundi ſunt concupiſcunt. ſꝫ tn̄ aduerſitatis labore fatigant̉: vt ſolicite perpēdāt. creator. diſpoſitorqꝫ cūctoꝝ qͣnta ſuꝑ eoſ gr̄a vigilet: quos in ſua deſideria nō relaxat. Egro qͥppe quēmedicꝰ deſperat: cōcedit vt cuncta q̄ cōcupiſcit accipiat. Nam qͥ ſanari poſſe credit̉. a multis q̄ appetit prohibetur: ⁊ pueris nūmos ſubtrahimꝰ: quibꝰ tota ſiml̓ patrimonia heredibꝰ ſeruamꝰ. Cōſiderēt quoqꝫ ꝙ pleruꝫqꝫ etiā iuſtos cum tꝑal̓ potentia ſuſtollit velut in laqueum culpa cōprehendit. ¶ Augꝰ. in li. de verbis domī.Ideo vero deus felicitatibꝰ terrenis amaritudines miſcet. vt alia queratur felicitas. cuiꝰ dulcedo nō fallax. ⁊te ipſis amaritudinibꝰ conatur mundꝰ auertere ab eoqd̓ intendis in anteriora: ⁊ retro ꝯuertere. O munde īmunde: quid ſtrepis: quid auertere conaris. tenere visperiens. qͥd faceres ſi maneres. Quē nō deciperes dulcis. ſi amarus alimenta mētiriſ. ¶ CVIII.Cur bonos malorum ꝑſecutionibus exponit ¶ Idem de ciuitate dei libro. xviijOnes autē inimici eccleſie quolibet errore cecentur vel malicia dep̄uent̉. ſi accipiunt ptāteꝫcorꝑaliter affligendi exercent eius patientiamSi tantūmodo male ſentiendo aduerſant̉. exercent eiꝰſapientiā. Ut aūt etiā inimici diligātur exercent eiꝰ bn̄uolentiā. ¶ Grego. in moral̓. li. xx. Itaqꝫ iuxta dininā

ſcripturam. militia vel temptatio eſt vita hominis ſuꝑterram. Mens ergo ſanctoꝝ in hoc temptationuꝫ prelio ⁊ munita patientie clipeo: ⁊ gladio amoris accinctaad ꝑferēda mala ſumit fortitudinē. ⁊ ad rep̄hendendabona exerit benignitatem. qͣtinꝰ ⁊ odioꝝ tela potent̉ excipiat: ⁊ amoris iacula valenter reddat. Cuiꝰ armatureſummā breuiter paulus inſinuat dicens. Charitas patiens eſt: benigna eſt ⁊c. ¶ Idem in li. xxi. Porro feſtina ꝯſolatio bonoꝝ eſt ꝯſiceratꝰ finis maloꝝ. dum eniꝫex illoꝝ interitu maluꝫ cōſpiciūt quod euadunt: ſeue exiſtimāt qͥcqͥd aduerſum in hac vita patiūtur. ¶ Ideꝫ inli. xvii. De his aūt ſcꝫ reꝓbis in libro iob dr̄: ꝙ ſicut ſūmitates ſpicaꝝ ꝯterentur. Quid eniꝫ ſunt diuites pͣuihuiꝰ mundi niſi q̄dam ariſte humani generis: qͥ dum ꝯͣſe inuicem ſuꝑbiunt. licet bonoꝝ vita vnanimiter affligant: aduerſum ſe qͥdem diuiſi ſunt: ſed tamen cōcorditer gͣna deorſum premunt: Nunc ariſte ad alta ꝓſiliūt.gͣna latent. ⁊ reproboꝝ potentia eminet. ⁊ electoꝝ gl̓ianō apparet. Illi ſe honoꝝ faſtibꝰ oſtendunt. Iſti in hūilitate ſe depͥmūt. Sed triture tempꝰ adueniet: qd̓ ⁊ ariſtaꝝ rigiditatem frangat: ⁊ ſolida gͣna ꝯterat: ſed eorūcandorem apparere faciet.¶ ꝘX.¶ Ꝙ de malis iuſtorū probatōnem facit¶ Idem libro primoUm beatus Iob virtutū omniū mandata ꝑficeret: vnū ei deerat: vt etiā a dyabolo flagellatus agere gr̄as deo ſciret. Pena qͥppe interrogat: ſi qͥctꝰ qͥs veraciter amat. ¶ Idem li. xxiii. Nouerat enī beatus Iob bn̄ vti rebus habitis: ſed neſciebamus ſi patiens maneret ablatis. Data eſt ergo ꝯͣ eumhoſti callido temptādi licentia: qͥ dum eius bona ml̓tiscognita interimer̄ appetut: etiā bonū patīe qd̓ latebatoſtendit. Et quem ſe anguſtare ꝑſequendo credidit flagellis: auctum etiam in exemplū dilatauit. ¶ Idem inli. xx. Ip̄e quoqꝫ beatꝰ iob recte dicit: Frater fui draconum: ⁊ ſociꝰ ſtrucionū. hoc enī ipſiꝰ vocibꝰ ſpāliter congruit: qͥ ad culmen magne fortitudīs bonꝰ inter malosfuit. nullus qͥppe perfectꝰ eſt: qͥ inter ꝓximoꝝ mala patiens nō eſt. Qui enī eqͣnimiter aliena mala nō tolerat:ipſe ſibi per impatientiaꝫ teſtis eſt: qꝛ a boni plenitudine longe diſtāt. Abel qͥppe renuit eſſe: quem Cayn malicia non exercet. ſic in tritura aree gͣna ſub paleis p̄mūtur: ſic flores inter ſpinas ꝓdeunt: ⁊ roſa q̄ redolet: creſcit cum ſpina q̄ pungit. duos nanqꝫ filios habuit pͥmꝰhomo: ſed vnꝰ electꝰ: alter reprobꝰ fuit. Tres quoqꝫ filios archa ꝯtinuit: ſed duobꝰ in humilitate ꝑſiſtentibꝰvnus ad patris irriſionem ruit. Duos Abrahā filioshabuit: ſed vnus innocens: alius vero fratris perſecutor fuit. Duos quoqꝫ yſaac filios habuit: vnꝰ in humilitate ſeruatus: alter vero ⁊ pͥuſꝙͣ naſceretur reprobatus eſt. Duodecim filios iacob genuit: ſed ex his vnuſper innocentiā venditꝰ fuit: ceteri vero per maliciā vēditores fratris fuerūt. Duodecim quoqꝫ apl̓i in ſanctaeccleſia ſunt electi: ſed ne improbati manerent: vnꝰ eisadmixtꝰ eſt: qͥ eos ꝑſeq̄ns ꝓbaret. hī ergo veraciter boni ſunt qui in bonitate perſiſtere etiā inter malos pn̄t.hinc etiā ſponſi voce ſancte eccleſie d̓r: Sicut lilium inter ſpinas: ſic amica mea inter filias. hinc ad Ezechielem dn̄s dicit: Filii hoīs increduli ⁊ ſubuerſores ſunttecū ⁊ cū ſcorpionibꝰ habitas. Hinc Petrꝰ vitaꝫ beatiLoth glorificabat dicens: Et iuſtū Loth oppreſſum anephandoꝝ iniuria ꝯuerſatōe eripuit. Aſpectu eniꝫ etauditu iuſtꝰ erat: habitās apud eos qͥ de die in diē animam iuſti iniquis operibꝰ cruciabāt. Hinc apl̓us diſciꝰpuloꝝ vitam gl̓ificat. ⁊ gl̓ificādo ꝯfirmat. dicens. Inmedio natōnis pͣue ⁊ peruerſe inter quos lucetis ſicutluminaria in mudo verbū vite ꝯtinenteſ. hinc per iohanem: āgelꝰ ꝑgami eccleſie atteſtatur. dicens. Scio vbihabitas: vbi ſedes eſt ſathane ⁊ tenes nomen meumū: