LiberTriceſimus

locū penitentie: ⁊ ip̄e abutitur eo in ſuperbiā. Neceſſeeſt ergo: vt cū nos expectari ꝯſpicimꝰ: ipſa prorogatapietatis tꝑa qͣſi dānatōis augmenta timeamꝰ. ¶ Idemin li. xxviii. Sic etiā creator noſter ac diſpoſitor cunctamoderatur: vt qͥ extolli poterat ex dono qd̓ habet: hūilietur in virtute quā non habet. Sic cuncta moderatur:vt cum per impenſam gr̄am vnūquēqꝫ ſubleuat: etiamper diſparē alteri alterū ſubdat: ⁊ meliorē quiſqꝫ donoalio eū qui ſibi ſubiicitur attendat. At licet ſe preire exalijs ſentiat: eidem tn̄ quē ſuꝑat in alijs ſe poſtponatSic etiā cuncta moderantur: vt dū ſingula queqꝫ ſintoīm: interpoſita quadā neceſſitudine fiat ſinguloꝝ oīa⁊ vnuſqͥſqꝫ ſic qd̓ nō accepit in altero poſſideat: vt ip̄ealteri poſſidendū qd̓ accepit hūiliter impēdat. hinc etenim per petrū dicit̉. vnuſquiſqꝫ ꝓut accepit gr̄am in alterutrum illam adminiſtrantes: ſicut boni diſpēſatoresmultiformis gr̄e dei. Tunc nanqꝫ bn̄ multiformis gr̄apiſpenſat̉: qn̄ acceptū donū ⁊ ei qui hoc nō habet creditur. ⁊ ꝓpter eum cui impēditur datum putatur ¶ Ideꝫin dyal̓. li. iii. Magna ergo oīpotentis dei diſpenſatio:⁊ plerūqꝫ ꝯtingit: vt quibus maiora bona preſtat: quedam minora n̄ tribuat: vt ſꝑ eoꝝ animus habeat: vndeſe ipſe rep̄hendat. Sicqꝫ ꝑ bonū qd̓ querit: ⁊ hr̄e nō valet illud ſeruet hūiliter qd̓ habet.αV.Qualiter vtroſqꝫ illuminat ſua veritate.¶ Auguſtinꝰ in libro confeſſionum xUm aūt quero ab oībus: vtruꝫ malint de veriItate ꝙͣ de falſitate gaudere: tam non dubitantvicere de veritate ſe malle: ꝙͣ nec ſe beatos eſſevelle. Beata quippe vita eſt gaudium de veritate: hocgaudium omnes volunt. Multos ſiquidem expertꝰ ſūqui fallere volunt. qui vero falli neminē inueni. Amātitaqꝫ veritatē omnes: nec amarent niſi aliqua eius noticia in eoꝝ mente eſſet. Cur ergo veritas odium parit⁊ inimicꝰ efficit̉ qui veritatem dicit: quā tn̄ oīs hō diligit: qꝛ videlꝫ amant hoīes veritatē quid̓ lucentē: ſꝫ oderunt eam redarguentē. Nam qꝛ falli nolūt: ⁊ fallere volunt. Amant eam cum ſe ipſam indicat: ⁊ oderūt eaꝫ cūſeipſos demonſtrat. inde retribuit eis: vt qui ſe manifeſtari nolunt ab illa: ⁊ eos ipſa manifeſtet. eiſqꝫ nō ipſaſit manifeſta. Ceteꝝ ſic amant hoīes veritatem vt hocqd̓ amāt velint eſſe veritatem. ⁊ qꝛ falli nolunt: nolūt cōuinci ꝙ falſi ſunt. Itaqꝫ ꝓpter illam rem veritateꝫ oderunt: quā ꝓ veritatē dilexerūt. Sic animꝰ humanꝰ cecꝰ⁊ languidus: turpis ⁊ indecens: latere vult. ſe aūt vt lateat aliqͥd nō vult. econtra illi redditur: vt ⁊ ipſe veritatem nō lateat: ⁊ ipſum veritas lateat. tunc etiā ſic dummiſer mauult gaudere veris ꝙͣ falſis. Beatꝰ ergo eritſi nulla interpellente moleſtia de ipſa ꝑ quā vera ſuntomnia veritate ſola gaudebit. Ecce nunc o veritas tūcpreſides vbiqꝫ omnibꝰ cōſulentibꝰ te. Simulqꝫ rn̄desomnibꝰ etiā diuerſa ꝯſulentibꝰ. Et tu quid̓ liqͥde rn̄desſed nō liquide audiūt omnes. omnes vn̄ volunt ꝯſulūtſed non ſꝑ qd̓ volunt audiunt. Optimꝰ aūt mīſter tuuseſt: qui nō magis intuetur hoc a te audire qd̓ ipſe voluerit: ſed potius hoc velle qd̓ a te audierit. ¶ Idem in li.de trini. Ex intuitu veritatis etiam phantaſias per ſenſum corꝑis hauſtas: ⁊ quodammodo memorie infuſasex quibus etiam eas que nunqͣm viſe ſunt ficto phantaſmate cogitātur: ſiue aliter ꝙͣ ſunt ſiue fortuitu ſicutiſunt. oīno alijs regul̓ ſupͣ mentem nr̄am incōmutabil̓rmanentibꝰ: vl̓ approbare apud nos ipſos: vel improbare ꝯuincimur. cum recte aliquid approbamꝰ vel improbamꝰ. nam ⁊ cum cartaginem quā vidi recolo: et alexādriam qua non vidi fingo: eaſdemqꝫ formas imaginarias quaſdā quibuſdā rōnabil̓r p̄fero. viget ⁊ clarꝫ deſuper veritatis iudiciū. ac ſui iuris incorruptiſſimis regulis extat firmum. Et ſi corꝑalium imaginum quaſi

quodam nubilo ſubtexitur: non tn̄ inuoluitur atqꝫ confunditur. Sed intereſt vtrū ego ſub illa vel illa caligīetanꝙͣ a celo ꝓſpicuo ſecludar. An ſicut altiſſimis motibus accidere ſolet inter vtrūqꝫ aere libero fruar: ⁊ ſereniſſimā aſpiciā lucem deſuꝑ: ⁊ tenebras depreſſiſſimasſubter ¶ Idem in li. xii. Nam ſentire quidem corporalia per corporis ſenſus: ⁊ ea memorie fixa reminiſci nobis eſt ꝯmune cum pecoribꝰ. ſublimioris aūt ratōis eſtſcd̓m incorꝑales ſempiternaſqꝫ ratōes iudicare de iſtiſcorꝑalibꝰ. Que ſcꝫ ratōnes niſi ſup̄ mentem humanaꝫeſſent: incōmutabiles nō eſſent. atqꝫ in his niſi nr̄m aliquid ſubiungeremꝰ. nequaꝙͣ ſcd̓m illas de corꝑalibꝰ iudicare poſſemꝰ. Iudicamꝰ ergo de his ex dimenſionū figurarūqꝫ ratōne: quā mens ipſa nouit incōmutabilit̓manere. ¶ Ideꝫ in libro queſtionū. lxxxiii. Beniqꝫ ſicutiam ſuꝑiꝰ dic̄tū eſt: artifices naturā imitātes coſdē numeros ⁊ ꝯueniētiā lineamentoꝝ q̄ corꝑi ꝑ corpꝰ imprimunt. ab ipſa ſummā ſapīa in animo accipiunt: que numeros ipſos ⁊ conuenientiā in vniuerſo mūdi corporelonge artificioſiꝰ imp̄ſſit: qd̓ ex nichilo fabricauit.AVI.Qualiter etiā omēs tangit iuſticie forma¶ Idem de trinitate libro. ix.Anifeſtū eſt certe aliud vnūquēqꝫ in ſeipſo videre: qd̓ ſibi alius dicenti credat: nō tn̄ videat.Aliud in ipſa veritate qd̓ aliꝰ ſil̓r intueri valeat. horūqꝫ alterum per tꝑa mutari: alteꝝ eternitate cōſiſtere īmutabili. Neqꝫ enī multas mentes oculis corporeis videndo per ſil̓itudinem colligimꝰ hūane mētisnoticiā generalem vel ſpāleꝫ: ſed intuemur inuiolabilēveritatem: ex qua perfecte quantū poſſumꝰ diffiniamꝰnō qual̓ vnuſcuiuſqꝫ hoīs mēs exiſtat: ſed qͣlis eſſe ſempiternis rōnibꝰ debeat. Naꝫ vnde ſuꝑni amoris ardorinflamat̉ in me. cum audio virum aliquē pro fide acriatormenta toleraſſe. Ꝙ ſi forte michi ꝯſtiterit ꝙ carnal̓homo ſit: ⁊ pecuīe vel laudis cupiditate: vel alicuiꝰ reitranſitorie cā ꝑtulerit illa: ſtatim amor ille quo in eū ferebar offenſus: ⁊ quodāmodo repercuſſus atꝫ ab hoīeindigno ablatus: in ea forma ex qͣ talem eum credensamaueram ꝑmanebit: niſi forte ad hoc eum amauero:vt talis ſit. At in illo nulla facta eſt mutatio. Sed mente mea mutata eſt ipſa exiſtimatio: que aliter ſe mō hētꝙͣ prius de illo. Idemqꝫ amor meus ab intentōe ꝑfruēdi ad intentōem ꝯſulendi iubente etiā incōmutabili deſuper iuſticia eſt deflexus. Ipſa vero forma inconcuſſeſtabiliſqꝫ veritatis ⁊ in qua fruerer hoīem bonum euꝫcredens: ⁊ in qua cōſulo vt bonꝰ ſit: eadem luce incorruptibilis ſinceriſſimeqꝫ ratōnis ⁊ mentis mee cōſpectuꝫ⁊ illam fantaſie nubem quā deſuꝑ cerno: cum eundemhoīem quem viderā cogito. īpturbabili eternitate ꝑfūdit. Itaqꝫ ⁊ illam ratōnal̓ mentis intuitu cernimꝰ: ⁊ deiſtis ſcd̓m illam cogitamꝰ Iſta vero aut pn̄tia ſenſu corporis tangimꝰ: aut imagines fixas in memoria recordamur: aut ex eaꝝ ſil̓itudine talia fingimꝰ: qualia noſipſiſi vellemus ac poſſemus etiam oꝑe moliremur. Aliterfigurantes anīo corpoꝝ imagines: aut per corpus corpora videntes. Aliter autem ratōes artemqꝫ iueffabiliter pulcrā talium figuraꝝ ſuꝑ mentis aciem intelligētia ſimplici capientes. ¶ Idem in libro. x. Deniqꝫ anīahumana etiam cum a iuſticia auertitur: illiꝰ quodāmodo luce tangitur. hinc eſt ꝙ etiā impii eternitatem cogitant: multaqꝫ in moribꝰ hoīm recte reprehendunt ⁊ recte laudant. Quibꝰ autem ea regul̓ iudicāt: niſi in qͥbꝰvident̉ quō quiſqꝫ viuere debeat: etiaꝫ ſi nec ipſi eo modo viuant. ⁊ vbi eas vident: vbi inqͣ ſcripte ſunt: niſi īlibro lucis illiꝰ qͥ veritas d̓r vn̄ lex oīs iuſta deſcribitur⁊ in cor hoīs qui operat̉ iuſticiā non migͣndo: ſed tanꝙͣimprimendo tranſfertur. ſicut imago ex anulo ⁊ in cera