LiberTriceſimus

ertaticus amor diuinus: nō ſinens ſeipſos amantes peuitus eſſe. Dicendū eſt ergo excellentis vnitatis amatoriū motū ſimplū ꝑ ſe ip̄ꝫ actuū in optimo p̄exiſtentē:et ex optimo exiſtentibus emananteꝫ. ⁊ iterum ſe cōuertentem in optimum et in ſe ipſo infinitum. ſed et principio carens oſtenditur amor diuinus: ſicut quidam eternus ciclus per optimum inenarrabili cōuerſione circūtcuē: et in eodem et per id ipſum atqꝫ ꝓueniens: ſemperet manens: ac reuolutus. hec et vir ſanctus ſcilicet ierotheꝰ ꝑfector noſter communis: ex amatoriis introducithymenis. Amorē inquit ſiue diuinum ſiue angelicumſiue intellectualem ſiue animalem ſiue naturalē dicamꝰvnitiuam quandam et continuatiua virtutem intelligimus. ſuperiora quidem mouentem in inferioꝝ ꝓuidentiam: et equiformia in ſociabilem viciſſitudinem. et nouiſſima ſubiectaqꝫ ad melioꝝ et ſuppoſitoꝝ cōuerſionemiterum ait: dicamus: quia vna quedā ē virtus ſimplexſe ipſam vnitiuam quandam tꝑantiam ex optiuio vſqꝫad exiſtentium nouiſſimum mouens. et ab illo iteruꝫ cōſequenter ꝑ omnia vſqꝫ ad optimum ex ſe ipſa ⁊ ꝑ ſe ipſam atqꝫ ad ſe ip̄am reuoluēs. ¶ Auguſtinꝰ ſuꝑ geneſim libro pͥmo. In eſt aūt deo bonitas ſūma: et quidemnon ex indigentia ſed ex beneficentia veniens amor inoꝑa ſua. vnde et quia indignus amor ⁊ egenus ita ⁊ diligit: vt rebus quas diligit ſubiciatur. ob hoc in principio geueſis: vbi ſpiritus dei cōmemoratur: in quo ſancta eius beniuolentia dilectioqꝫ intelligitur: rerum fomandarum materie ſuꝑferre dicitur: ne facienda operaſua ꝑ neceſſitatem iudigentie potius ꝙͣ ꝑ abundantiambeneficentie deus amare putaretur. ¶ Idem de trinitate libro tercio. Abſit autem vt deꝰ temꝑaliter aliquēdiligat quaſi dilectiōe noua. oēs em̄ ſanctos ſuos antemundi cōſtitutionem dilexit: ſicut eos p̄deſtinauit. Sedquando ꝯuertuntur et inueniūt illum tunc inciꝑe ab eodicuntur diligi: vt eo modo dicatur quo poteſt humano affectu capi qd̓ dicitur Sic etiaꝫ cum iratus maliset placidus bonis oſtenditur: non ip̄e ſed illi mutāturſicut lux firmis oculis lenis eſt. infirmis aſpera. ip̄orūſcꝫ mutatione non ſua. ¶ Idem in libro vū. Beniqꝫſpūs ſāctus dicitur caritas patris et filii vtrūqꝫ ꝯiungens: noſqꝫ ſubiungens ¶ Nugo in libro de tribus diebus. Hic eſt inquit pr̄: filiuſ meꝰ dilectꝰ: in quo michiꝯplacui. hoc eſt. qd̓ michi de me placꝫ. in ip̄o eſt: qꝛ qd̓ego ſuꝫ: ipſe eſt. Quicqͥd michi placet in ipſo: ac ꝑ ip̄mmichi placet. ipſe eſt ſapīa per quā feci oīa. in ipſo eternaliter diſpoſui: qͥcqͥd tꝑaliter feci. Et tātō ampliꝰ vnūquodqꝫ opus meū diligo: qͣnto ꝑfectiꝰ illud pͥme diſpoſitioni ꝯcordare video. Nolite putare ꝙ tm̄ ipſe ſit mediator in recōciliatōe hoīm: qꝛ ꝑ ipſum etiā ꝯmendabil̓⁊ placita fit aſpectui meo ꝯditio oīm creaturaꝝ In ip̄oexamīo cuncta opera mea q̄ facio: ⁊ nō amare nequeoqd̓ intueor ſimile illi quē amo. Solus ille me offendit:qui ab eius ſimilitudine recedit. ¶ LXXIIII¶ Ꝙ bonū appetūt omnia ¶ Dioni. vbi sͣSt itaqꝫ bonum pͥncipiū ⁊ finis oīm. ꝓpter bonum enī oīa. ⁊ q̄ ꝯrīa mala. agimꝰ ſiquidem etmalum deſiderates bonuꝫ. ipſa deniqꝫ diuinabonitas ⁊ ꝓuidentia ex omībus creaturis eſt laudandaquoniā ⁊ circa ipſam ⁊ propter ipſam ⁊ in ipſa oīa ꝯſtituta. ipſamqꝫ deſiderāt oīa. ⁊ vere laudatur ſubſtantiaoīm inchoatiua ⁊ ꝯſummatiua. ꝯtinens omīa. cuſtos ⁊paſcens. omīa ad ſe ipſam conuertens. ⁊ hec adunans.Itaqꝫ laudatur bonū ẜm nos vt pͥncipium ⁊ finis ⁊ ꝯtinētia oīm exiſtētiū. vt forinſecū n̄ exiſtentiū: vt maloꝝnō cauſale. vt oībꝰ appetibile. oīpotens enī thearchiaoībus amabilis eſt. immittens omnibꝰ voluntarias copulatōnes. ⁊ dulces partus diuini ⁊ omīpotentis et immaterialis bonitatis ipſiꝰ amoris. ¶ Areſtotiles in li.

ethi. i. Deniqꝫ omnis ars ⁊ omnis doctrina: ſil̓r aūt etoperatio et ꝓhereſis boni alicuiꝰ operatrix eſſe videturIdeoqꝫ optime enunciant bonū qd̓ omīa appetunt. etoīs cognitio ⁊ ꝓhereſis bonum aliqd̓ exoptat Augꝰ.de ciui. dei libro. xviii. Proinde ph̓i quondam inter ſediſſentientes: Alii finem boni ꝯſtituebant in corꝑe .ſ.voluptatem. Alii aūt in anīo .ſ. virtutem. Alii vero extrinſecꝰ etiā poſita bona ad animā ⁊ corpus addebant.has ⁊ alias diſſentiones pene innūerabiles: impia mundi ciuitas gremio ſuo ꝯtinuit: nō de agris vel domibuſaut aliqͣ pecuniaria rōe: ſed de his rebus qͥbus aūt miſere viuitur: aut beate. vbi ⁊ ſi fortaſſis aliqͣ dicebāturvera: eadem licentia dicebantur ⁊ falſa. ¶ Cicero intuſcula. libro. iiii. Terte nature omnes ea que vidēturbona ſequūtur: fugiuntqꝫ ꝯͣria. ¶ Idem in eodem li. v.Stoici bonoꝝ fineꝫ eſſe ſenſerunt ꝯgruere nature: ⁊ cūea ꝯuenienter viuere. ¶ Idem in libro de amicicia. Illos itaqꝫ bonos viros appellandos putemꝰ: qui qͣntuꝫhoīes pūt: naturā optima bene viuendi ducem aſſequūtur. ¶ Idem de officiis libro. iii. Nempe multomagisſcd̓m naturam eſt coītas ⁊ liberalitaſ ⁊ iuſticia: ꝙͣ voluptas diuitie ⁊ vita. hō deniqꝫ obediens nature nō pōthomī nocere: nichil enī tam ſcd̓m naturā ꝙͣ vtilitas eſt.In re vtili certe turpitudo eſſe nō pōt ¶ LXXv.¶ Qualiter diuina bonitate perfuſa eſt omnis creatura. ¶ Dioniſius vbi ſupra.Iuine bonitatis imago ſignificatiua eſt magmus iſte ſol viſibilis: qui oīa q̄ participare illū¶ pn̄t: illumīat: ad generatōnē ſenſibiliū corpoꝝꝯmittitur: eāqꝫ ad vitā mouet ac nutrit: ⁊ auget ac perficit: ⁊ purgat ac renouat. Eſtqꝫ horaꝝ menſura ac numerus: et totiꝰ tꝑis lux. Illa enī lux oīa ſoluta facit etꝯgregat diſꝑſa: ⁊ ad ſe cōuertit oīa viſibilia: eāqꝫ deſiderāt oīa ſenſibilia. vt aut mouendi aut vidēdi aut illuīnādi ⁊ calefaciēdi ⁊ oīo cōprehēdendi a luīe appetētiaSic etiā principal̓ ⁊ vnifica deitas ad ſeme ipſam omīacōuertit: ⁊ diſꝑſoꝝ cōgregatrix eſt pͥncipal̓r oīa q̄ ip̄aꝫcōcupiſcūt. Intellectualia qͥdem ⁊ rōnalia ſcienter: ſenſualia ſenſibil̓r: ſenſus aūt exꝑientia inſito motū vital̓appetitꝰ. Inanimalia vero ⁊ tm̄ exiſtentia ad ſolā eſſentialem parcipatōnem. Sicut aūt ignorantia errantiuꝫeſt ſeꝑatrix: ita inuiſibil̓ lumīs pn̄tia illumīatoꝝ ē congregatrix ⁊ nutrix: ac ꝑfectiua ⁊ cōuerſiua. ita vere vtex multoꝝ opinione vanoꝝ cōuertens varios vultꝰ velpotiꝰ phantaſias in vnā verā ac purā ⁊ vniformem ſcientiam cōgregās: ⁊ vna ē nutrice ſcīa implicās: ⁊ prīoquidem errorem omnem ab animabꝰ abigit: eiſqꝫ lumēinuiſibile tradit. Primo qͥdem claritate moderata illuſtrādo. deinde vero illis tanꝙͣ lumen deguſtantibꝰ magiſqꝫ deſiderātibꝰ ſemetip̄am ampliꝰ dādo: ⁊ qꝛ dilexerunt multū: ſꝑ eas in ea q̄ altiora ſunt extendendo. deniqꝫ ſupereſſentiale bonū ⁊ pulcrū oībus ab illo exiſtentibus fontal̓ rādii ſui pulcrificas traditōnes diſtribuit:velut oīm bene cōpactōis ⁊ claritatis cauſale: ac velutoīa vocans ad ſe. huic etiam pulcrum d̓r: velut tota ī totis in ſe cōgregans. Bonū etiā vniforme d̓r. vt oīs boni fontem ac pulcritudinē ſuꝑeminenter in ſemetip̄o p̄ferens. Singula vero q̄ ab ipſo ſunt ſcd̓m ꝓpriā rationem queqꝫ ſunt bona. ⁊ ꝑ bonū oīm copulatōes ⁊ amicicie atqꝫ ſocietates. ⁊ bono adunātur oīa. ipſa ſiqͣdemper omīa veniens perfectiſſima bonitas: nō ſolas īpletcum ſe optimas eſſentias: ſed extenditur vſqꝫ ad nouiſſimas. his qͥdem vniuerſal̓r adueniens: his aūt minusalijs vero nouiſſime. Qd̓ ergo per omnem modū bonopriuatū eſt: nec eſt: nec erat: nec erit: nec eſſe pōt. Quodaūt pͥuatur bono per irratōnabilem concupīam. participat tn̄ bonū ſcd̓m ip̄am vnitatis ⁊ amicicie obſcuraꝫ¶ LXXVI.conſonantiam.