LiberTriceſimus

irumortalitatem que promittitur vobis. Si ergo auibꝰnō laborātibꝰ: nec ꝯmunes fructꝰ aliquo ſibi dn̄atu ſpecialiter ſibi vendicātibꝰ: prouidentia dei neceſſaria larciēdo tribuit. illi vos curā regendi corꝑis vr̄i relinqͥte:qui ad hāc illud menſurā creſcere fecit. Quis enī vr̄mſolicitudine ſua ⁊ ſagacitate pōt ad ſtaturā ſuā vel cuhitum vnū adiicer̄. Deuiqꝫ ait. Conſiderate lilia agriqūo creſcunt. nō laborāt ſe ſcilicꝫ coloribꝰ ornādo: neqꝫnent indumenta ſibi faciēdo: ſed nec vt ceteri terre fructus aliquem agricolaꝝ cultū requir̄t. Et tn̄ dico vobiſqꝛ nec ſalomon in omī gl̓ia ſua veſtiebatur ſicut vnū exiſtis q̄ etenī purpura regum q̄ pictura textricū ꝯpararipōt floribꝰ lilioꝝ. ⁊ d̓r veſtimentū floris ip̄e color: ſicutde aliquo d̓r ꝙ eum operuit rubor. Si aūt inqͥt fenumqͥd̓ hodie ī agro eſt ⁊ cras in clibanū mittitur. a deo ſicveſtitur .i. ſi ea q̄ ad vſum corꝑis tantūmodo ſunt. ⁊ cito decidua igne cremabūtur: a deo tam venuſte adornātur qͣntomagis veſtiet vos puſille fidei: qͥ ſcꝫ ad imaginem ipſiꝰ eſtis creati: ⁊ ad eterna vocati. Cum in euangelio paulo ante legitur eis dixiſſe. Nonne qͥnqꝫ paſſeres veneunt dypondio ⁊ vnꝰ ex illis nō eſt in obliuionecorā deo: ac ſi diceret. Omīa etiā minima ſunt ſub prouidētia dei qͣntomagis vos ad imaginē dei facti Sꝫ etcapilli inquit capitis vr̄i omēs ſunt nūerati. vt de maſſa corporis tacea quoniā etiā minime ꝑticule ꝯſeruantur ꝓuidentie dei.¶ IIIIII.¶ Qualiter eadem ꝓuidentia cunctorum aīmantium appetitus mouet ac dirigit.Icut aūt ſuꝑiꝰ iam diximꝰ ꝑ angelice creatureactōnem prouidentia dei proſpicit vniuerſaꝝrerum generibꝰ. Et ipſe quidem deꝰ nec ꝑ tempus nec ꝑ locum motꝰ creaturā ſpūalem mouet ꝑ tp̄ustantūmndo. corꝑalem vero tꝑe ⁊ loco. cuiꝰ ratio in ip̄odeo vita eſt ſine tꝑe ⁊ loco. mouetur enī animꝰ remīſcēdo qd̓ oblitꝰ erat. vel diſcendo qd̓ neſciebat. vel volēdoqd̓ nolebat ¶ Idem in libro. ix. Et oīs qͥdem anīa ſiueſit ratōnalis ſiue irratōnalis mouetur viſis. Sed anīaratōnalis arbitrio voluntatis vel eis ꝯſentit vel nō cōſentit. Irratōnalis aūt iudiciū hoc nequaꝙͣ hr̄e cognoſcitur. pro ſuo tn̄ genere atqꝫ natura viſo aliquo tactapropellitur. Nec eſt in ptāte vlliꝰ anīe: que illi veniantviſa ſiue in ſenſum corporis ſiue in ip̄m ſpūm interiusquibꝰ ſcꝫ viſis moueatur animātis cuiuſlibet appetitꝰac ſi cum hmōi viſa ꝑ angeloꝝ deſuper miniſtrantur officia. iuſſio dei nō ſolum ad hoīes ac aues ac pecora ꝑuenit: ſed etiā ad ea que in aquis latent. vt ad cetū quiionam deglutiuit. nec ſolū ad illa maiora: ſed etiā vſqꝫad minima. Nam etiā vermiculo legimꝰ diuinitꝰ iuſſūvt radicem cucurbite roderet: ſub cuiꝰ vmbraculo propheta recubuiſſet Nempe donauit ⁊ hoī deꝰ ſic eum inſtituens. vt etiā carnem peccati portans: poſſit nō ſolūpecora ⁊ iumēta ſuis vſibꝰ ſubdita: nec tm̄ aues domeſticas: ſed etiā libere volantes. quaſlibet etiā ſeuas feras ⁊ capere ⁊ manſuefacere. eiſqꝫ potentia ratōis nōcorporis mirabiliter imperare. cuꝫ eaꝝ appetitꝰ ac dolores captans. ⁊ paulatī illectando. p̄mendo. laxādoqꝫmoderans. agreſti ea cōſuetudine exuit. ⁊ tanꝙͣ humanis moribus induit. quātomagis ergo hec angeli p̄n̄t.qui dei iuſſione in ip̄a incōmutabili veritate perſpectaqm̄ ſempiterne inſpiciunt: mouentes ſeipſos per tp̄us⁊ corpora ſibi ſubdita per locum et tempꝰ. agilitate mirabili ⁊ viſa qͥbꝰ moueantur. ⁊ appetitū indigentie carnalis efficere valent omni anime viue. vt neſciens adducatur quo eam opus eſt venire. Ad intelligendū ergo qualiter adduxerit deus ad Adam cuncta animantia. ne carnaliter ſapiamꝰ. adiuuare nos debet quod deopere diuine prouidentie ſuperius diximꝰ ¶ LV

¶ Qualiter hominibus viſa pro meritis obijcit et ſubtrahit ¶ Auguſtinus in libro queſtionum. lxxxiij.X diuerſis nimirū viſis diuerſus eſt animarūappetitꝰ. ⁊ ex diuerſo appetitu diuerſus adipiſcendi ſucceſſus. Diuerſa vero viſa facit ordorerum nobis quidem occultꝰ: ſed ſub diuina ꝓuidentiacertus. ¶ Grego. in moral̓. li. i. Non aūt decet intueriqd̓ non licet cōcupiſci. Non enī Eua lignum vetitumcōtigiſſet: niſi priꝰ illud incaute reſpexiſſet ¶ Auguſti.ſuper geneſim li. xi. Nec tn̄ ſerpentis ſuggeſtioni credidiſſet ita defacili: niſi iam eiuſ menti ineſſet amor ille ꝓprie ptātis. ⁊ quedam de ſe p̄ſumptio ſuperba: que perillam temptatōeꝫ ꝯuincenda fuerat ⁊ hūilianda ¶ Idēde ciui. dei li. xiiii. Manifeſto nanqꝫ peccato dyaboluſhominem non cepiſſet. niſi iam ille ſibi placere incepitſet. Hinc etiam ⁊ delectauit quod dictum eſt ei. Eritisſicut dii. Quod vtique melius eſſe poſſent ſummoveroqꝫ principio coherendo per obedientiā. nō ſuū ſibiprincipiū exiſtendo per ſuperbiā. Dii nanqꝫ creati nōſunt dii ſua veritatē: ſed dei veri participatōne? Plusenī appetendo minꝰ eſt: qui duꝫ ſe ſibi ſufficere diligitab illo qui ei vere ſufficere pōt deficit. Illud itaqꝫ malum p̄ceſſit in abſcōdito: vt ſequeretur qd̓ perpetratumeſt in aperto. veruꝫ enim eſt quod ſcriptum eſt. ante ruinam exaltatur cor ⁊ audeo dicere ſuꝑbis vtile eſſe inaliqd̓ manifeſtum peccatum incidere: vnde ſibi diſpliceant: qͥ iam ſibi placendo ceciderant. Salubriꝰ enī petrꝰſibi diſplicuit: qn̄ fleuit: ꝙͣ ſibi placuit. qn̄ preſumpſit.Unde pſal. dicit. Imple facies eoꝝ ignominia: ⁊ q̄rentnomen tuum dn̄e. ¶ Grego. in moral̓. li. ix. Hinc etiaꝫbeatus Iob ait. Propter ſuperbiā quaſi leenaꝫ capiesme. Leena quippe dum eſcam exquirit: inhyanter ī foueam ruit. Et frequenter homo acceptis virtutibꝰ inp̄ſumptōnem erigitur. Sed mira dei diſpoſitōne res q̄libet ante eiꝰ oculos in quā corruat: ordinatur. in eā ſpōte inhyans corruit: ſed ſuis viribus nō ſurgit: vt cū ſeeſſe nichil ex ſe ꝯſiderat: dei adiutoriū requirat: quē ſuperna miſeratio quaſi a fouea euehit: qꝛ hunc infirmitate cognita ad veniam reducit. Sed qꝛ cum mentemnr̄am ſuꝑna gr̄a viſitat: ſtatim per lacrīas ad ſua deſideria inſtigat. apte vir ſanctꝰ ſubiungit: reuerſuſqꝫ mirabiliter me crucias. ac ſi dicat. dū me ꝓpter ſuperbiāmeam relinquis: nō afficis: quin potiꝰ adeo inſenſibilēvt perditionis mee damna nō ſentiam reddis: ſed dumreuerteris. crucias: qꝛ dum te michi inſinuas: ꝙͣ ſim lugenduſ demōſtras: qꝛ vero ſepe nos a ſancto deſideriotorpeſcimus: ſuperna pietas exempla bonoꝝ nobis obiicit: vt cum noſtra mens alioꝝ ꝓfectꝰ conſiderat: in ſetorporeꝫ erubeſcat. vn̄ ſequitur. Inſtauras teſtes tuoſꝯͣ me. Teſtes dei ſunt qui teſtātur per ſancta opera: q̄electos p̄mia ſequantur. Sed teſtes ſuos ꝯͣ nos dn̄s inſtaurat: cum electoꝝ vitā pͣuitati noſtre ꝯͣriam ad arguendos nos demonſtrat: vt qui p̄ceptis nō accendimurſaltem exemplis excitemur: atqꝫ in appetitu rectitudīſnil ſibi mens noſtra difficile eſtimet: quod perfecte peragi ab alijs videt. Sepe quoqꝫ dei prouidentia nobisaccidunt mala: ne habeamus que cupimꝰ. ⁊ variis huius ſeculi calamitatibus ad deum redire cogamur. vnde per prophetam a domino dicitur: Sepiam viam ſuam ſpinis: ⁊ ſemitas ſuas non inueniet. Et dicet. Uadam ⁊ reuertar ad virum meum priorem. ⁊cͣ. Sed paulo poſt ſubiungitur. Sumam frumentum meuꝫ in tempore ſuo: ⁊ vinum meum ⁊c. Hec etenim omnia quibuſdam aufert diuina prouidentia: vt qui datorem nō ſenſerant ex copia: ſentiant ex penuria. ¶ LVI.¶ Ꝙ eius prouidentia oīa regna diſponit.