LiberTriceſimus

iuſtus: ⁊ reſurget. id eſt. quotienſcunqꝫ ceciderit nō peribit. Et alibi. ſepties in die laudem dixi tibi dn̄e. hoceſt qd̓ in alio pſalmo d̓r. Semꝑ laus eius in ore meo. ꝓpter hoc et eodeꝫ numero ſignatur frequenter ſpūſſanctus: de quo ait dn̄s. Docebit vos omnem veritatē. inip̄o quippe requies eſſe intell̓r: quā in deo requieſciturNam in toto eſt reqͥes. id eſt. in plena ꝑfectōne. laboraūt in parte. Ideo laboramꝰ ꝙͣdiu ex parte ſumꝰ: cumautem venerit qd̓ ꝑfectū eſt: euacuabitur qd̓ ex ꝑte eſtAngeli vero ſancti quoꝝ in hac ꝑegrinatōe laborioſiſſima cōgregatōeꝫ ſuſpiramꝰ atꝫ ſocietatē ſicut ibi hn̄tꝑmanendi eternitatē: ita ⁊ cognoſcendi facilitatem: acreqͥeſcendi felicitatem. Sine difficultate qͥdem nos adiuuant: qꝛ ſpūalibꝰ motibus puris ac liberis non laborant ¶ Idem ī libro ꝯfeſſi. Ueruꝫ o dn̄e cui dicam velquō dicam de pondere cupiditatis in abruptā abyſſuꝫ⁊ ſubleuatōne charitatis per ſpūm tuum. Non eniꝫ loca ſunt qͥbꝰ mergimur ⁊ emergimꝰ. affectus ſunt. amores ſunt immundicia ſpūs nr̄i amore curaꝝ inferiꝰ defluens: et ſanctitas tui nos amore ſecuritatis ſuperiusattollens: vt ſurſum ad te vbi ſpūs tuus ferebatur ſuꝑaquas cor habeamꝰ: ⁊ ad ſuꝑeminentē reqͥem veniamꝰCum ꝑtranſierit anima nr̄a aqͣs que ſunt ſine ſubſtantia. Creature qͥppe rōnali q̄ a te facta eſt: nullo mō ſufficit ad beatam reqͥem quicqͥd te minꝰ eſt. Ergo da michi te deꝰ meꝰ. redde te michi: vt vitā mea currat ī amplexꝰ tuos: nec auertatur omnino: donec abſcondaturin abſcondito vultꝰ tui. hoc enī ſciō: qꝛ p̄ter te nō ſoluꝫexͣ me ſed etiam in meipſo male michi eſt: Omniſqꝫ michi copia que deus meꝰ nō eſt: egeſtas eſt. Ponderibꝰſuis aguntur corꝑa: ſuaqꝫ petunt loca. minꝰ ordinata.⁊ inquieta ſunt. ordinantur ⁊ qͥeſcunt. Pondus meummeꝰ eſt amor. eo feror quocūqꝫ feror dono tuo accendimur ⁊ ſurſum ferimur. inardeſcimꝰ ⁊ imus aſcenſiōesin corde diſponimꝰ. ⁊ cāticuꝫ graduū decantamꝰ. Le tātus ſum in his que dicta ſunt michi: in domum dn̄i ibimus.¶ XLII.De operationum eius continuatione.Idem ſuper gene. li. iiii.Oteſt etiā intelligi ꝙ deus a cōdendis creature generibus requieuit: qꝛ ſcꝫ vltra iam nouaAgenera non ꝯdidit. De inceps aūt vſqꝫ nunc ⁊vltra eorundem generum que tunc inſtituta ſunt: adminiſtratōem facit: vt nec ipſo ſaltem die ſeptimo potentia eius a rerum omniuꝫ quas condiderat gubernatōeceſſauerit. Creatoris nanqꝫ potentia ⁊ virtus omnipotentis ⁊ omnitenentis dei: oīm creature eſt cauſa ſubſiſtendi: que ſcꝫ virtꝰ ab his que creata ſunt regendis: ſialiqn̄ ceſſaret: ſil̓ etiā illoꝝ ſpēs ꝑiret: oīſqꝫ natura cōcideret. Non enim ſicut ediuꝫ ſtructor cum fabricaueritabſcedit: illoqꝫ ceſſante ſtat opus quod fecit ita mūduſiſte vel ictu oculi ſtare poterit: ſi deus illi regimen ſubtraxerit. Proinde ꝙ chriſtꝰ dn̄s vſqꝫ modo patrem ſuum oꝑari dicit: continuatōeꝫ quandā operis eiusʰ quavuiuerſaꝫ creaturā adminiſtrat on̄dit. quodqꝫ de ſapientia legimus: ꝙ attingit a fine vſqꝫ ad finem fortiter.⁊ diſponit omnia ſuauiter: ⁊ ꝙ eius motus celerior eſtomnibus motibꝰ: ſatis apparet huncipſum ineffabilē⁊ ſi poſſit intelligi ſtabilem motum p̄bere diſponendisſuauiter rebus: quo vtiqꝫ ſubtracto ſi ab hac oꝑatōneceſſauerit perituras illas eē ꝯtinuo. ꝑ hāc .n. diſpoſitionem etiam nos in illo viuimꝰ. mouemur ⁊ ſumꝰ: quā ſirebus ſubtraxerit: nec viuemꝰ nec mouebimur. nec erimus. Itaqꝫ ſimul ⁊ oꝑatur ⁊ quieſcit. ⁊ creature ꝯgruam p̄bens gubernatōneꝫ. ⁊ apud ſe habens tranqͥllitatem eternaꝫ. Illa vero dei oꝑa q̄ ꝑ ſex dies ab inicio leguntur facta: ſcriptura dicit. ⁊ cōſummata ⁊ inchoataConſummata: cum dicit: Perfecti ſunt celi ⁊ terra. ⁊c̄.

Inchoata quoqꝫ paulo pꝰ ꝑhibet: vbi dicit: ꝙ reqͥeuitdeus ab oꝑibus ſuis q̄ inchoauit vt faceret. Conſummaſſe qͥppe deum illa dicimꝰ cum ita ꝑfecte creauit omnia ſimul: vt ei nichil adhuc in ordine tempoꝝ creandūeſſet: ꝙ tunc non ab eo iam in ordine cauſarū creatumeſſet. Inchoaſſe vero: vt qd̓ tūc p̄fixerat cauſis: poſtmodum impleret effectis. Rebus quippe tunc factis. faciendaruꝫ cauſas inſeruit: et oīpotenti potētia iaꝫ ī tempoꝝ velut radice futura fecitXIIII.¶ De aſſidua rerū ꝓpagatōe Idem inlibro quintoAm ergo diſcernamꝰ oꝑa eius: q̄ nunc vſqꝫ fecit ab illis qͥbus in die ſeptimo requieuit. Nāvt dictū eſt ſupra. ſcd̓m illa rerum genera queprimo cōdidit noua quotidie multa facit que tunc nonfecit. Nouum auteꝫ genus inſtituere credi recte nō p̄tqꝛ tunc oīa ꝯſummauit. mouet itaqꝫ ꝑ occultā potentiāſuā vniuerſam creaturā ſuā: eoqꝫ motu illa verſata:dum angeli iuſſa perficiunt: dum ſydera circumeunt:dum venti alternant: dum ab yſſus aquaꝝ lapſibꝰ: ⁊ diuerſis etiam ꝑ aerem ꝯglobationibꝰ agitatur: dum virecta pullulant: ſuaqꝫ ſemina euoluunt: dum animaliagignuntur: varioqꝫ appetitu ꝓprias vitas agunt: duꝫiniqͥ iuſtos exercere ꝑmittuntur: explicat ſecula q̄ ipſedum primum condita eſt: indiderat ei tanqͣm implicitaQue tamen in ſuos curſus illa non explicaret: ſi ipſe qͥcōdidit prouido motu adminiſtrare ceſſaret. Admoneri autem nos oportet ex his q̄ in tempore naſcuntur ⁊formantur; quo modo iſta indagare vel ꝯſiderare conemur. Conſideramꝰ itaqꝫ pulcritudineꝫ cuiuſlibet arboris in robore ⁊ ramis ac frondibꝰ ⁊ pomis. hanc vtiqꝫſpeciem nequaꝙͣ repente talem ⁊ tantam exortam eſſeſcimus: ſed quo etiam ordine exorta ſit nouimꝰ. Surrexit enim a radice ꝙͣprimo terre germen infixit. Indeqꝫomnia illa formata ⁊ diſtincta creuerunt: ſed illud germen ex ſemine ortum habuit: in ſemine ergo primitusilla fuerunt omnia: non mole corporee magnitudīs: ſedin cauſali potētia. Magnitudo ſiquidem illa copia terre atqꝫ humoris eſt congeſta: ſed illa in exiguo granomirabiliorqꝫ atꝫ p̄ſtantior vis extitit qͣ humor adiacēsterre commixtus tanꝙͣ materies ſic verti potuit: videlicet in illiꝰ ligni qͣlitatem. in ramoꝝ diffuſionem: in folirum viriditatem atꝫ figuram: ⁊ fructuū formas: ⁊ opulentiam omniūqꝫ ordinatiſſimā diſtinctōem. Quid enīex arbore illa ſurgit ⁊ pendet: qd̓ non ex theſauro quodam occulto ſeminis illiꝰ extractum atꝫ depromptumeſt. Illud quoqꝫ ſemen ex alia ortum eſt arbore Illaqꝫrurſum ex alio ſemine. aliquando autem arbor ex arbore naſcitur: vt cum ſurculus demitur atqꝫ plantaturIgitur ⁊ arbor ex ſemīe: ⁊ ſemen ex arbore: ⁊ arbor exarbore. Semen autem ex ſemine nullo modo: niſi priusinterueniat arbor. Alternis ergo ſucceſſionibꝰ alteruꝫex altero: ſed vtrūqꝫ ex terra: nec ipſis terra prior. Sicetiam de animalibꝰ eorumqꝫ ſeminibus: omniumqꝫ parens eſt terra. Sicut aūt in illo grano inuiſibil̓r omīaſimul erant: que ꝑ tꝑa in arboreꝫ ſurgerent. Sic ⁊ ip̄emundꝰ eſt cogitandꝰ. cum omīa ſil̓ creauit deus. habuiſſe ſimul omnia: que in illo cum illo ſunt facta. videlicꝫſol ⁊ luna cum ſyderibꝰ: quoꝝ ſpecies manet motibꝰ rōtabilibꝰ. terraqꝫ ⁊ abyſſus que velut incōſtantes patiuntur motꝰ. Illa quoqꝫ que terra potentialiter atꝫ cauſaliter ꝓduxit: priuſꝙͣ ita per tꝑoꝝ moras exorirenturquo nobis iam nota ſunt in eis operibꝰ: que deus vſqꝫnunc operatur.XIIIII.¶ De diſtinctōne operū creatoris et creatijrę ī adminiſtratōe nature ¶ Idem in li. viij.Uid aūt maius mirabiliuſqꝫ ſpectaculū: autvbi magis cū natura rerū hūana ratio loqͥ pōt