LiberTriceſimus

ẜm quaſdā futuroꝝ cauſas Ezechias moriturus eratcui deus addidit. xv. annos ad vitam. id vtiqꝫ faciensqḋ autē mundi ꝯſtitutōem ſe facturū eſſe preſciebat: ⁊in ſua volūtate ſeruauerat. Non ergo id fecit qd̓ futurum non erat. hoc enim magis erat futurū qd̓ ſe facturum eſſe preſciebat: nec tn̄ iſti anni recte adiici dicerentur aunis: niſi ad aliqͥd adderentur: qd̓ ſe aliter in alijshabuerat cauſis. ita ſcd̓m aliquas inferiores cās iaꝫ vitam finierat. ſcd̓m vero illas que ſunt in voluntate ac p̄ſcientia dei: qui ex eternitate nouerat: quod illo tempore facturus erat: tunc finiturꝰ erat vitam: qn̄ finiuit eāNam ⁊ ſi hocipſum oranti ꝯceſſum eſt: etiā ſic eum oraturum: vt tali orationi concedi oporteret: ille vtiqꝫ preſciebat: cuiꝰ p̄ſcientia falli nō poterat. Ideoqꝫ qd̓ ipſep̄ſciebat: neceſſario futurū erat. Non enī ille cauſe qͣsin ſua voluntate ſeruauit ex eaꝝ neceſſitate pendent.quas creauit. Nec tn̄ ꝯͣrie ſunt quās ꝯſtituit in voluntate ſua: qꝛ dei voluntas ſibi nō pōt eſſe ꝯͣria. Iſtas ergo ſic ꝯdidit: vt ex eis illud eſſe cuiꝰ cauſe ſunt: poſſit:ſed non neceſſe ſit. Illas vero ſic abſcondit: vt ex ipſiseſſe neceſſe ſit. hoc quoqꝫ qd̓ ex iſtis fecit vt eſſe poſſit.¶ XXXIX.¶ De illa requie qua deus ab operibus ſuisin ſe requieuit. ¶ Idem in libro quartoUoniaꝫ aūt viciū ⁊ infirmitas animi eſt ita ſuis operibꝰ delectari. vt potiꝰ in eis ꝙͣ in ſe reqͥeſcat ab eis. cum proculdubio meliꝰ aliquid inillo ſit: quo ea facta ſunt ꝙͣ ipſa q̄ facta ſunt. Per ſcripturaꝫ illā qua ab operibꝰ ſuis reqͥeuiſſe dicitur deꝰ. nōbis inſinuatur ꝙ nullo qͥdem oꝑe ſuo ſic delectatꝰ ſit. qͣſi faciendi eiꝰ eguerit. vel minor futurꝰ eſſet: niſi feciſſꝫqꝛ enī ita ex illo eſt qͥcqͥd eſt: vt ei debeat quod eſt. Ipſivero nulli quod ex ipſo eſt debeat ꝙ beatꝰ eſt. Se rebꝰqͣs fecit diligendū p̄poſuit. non ſanctificans diem quoea facienda inchoauit: nec illum quo ea perfecit: ne ſcꝫillis vel faciendis vel factis auctum videretur ipſiusgaudium. Sed illum quo ab illis in ſeipſo reqͥeuit. Etipſe qͥdeꝫ nunꝙͣ illa reqͥe caruit: ſed nobis eā ꝑ ſeptimūdiem oſteudit. hinc etiā ſignificans. ꝙ reqͥes ſuā nō niſi a ꝑfectis ꝑticipatur: cum ad eam intimandā non deputauit diem: niſi qͥ rerum oīm ꝑfectōem ſequebatur.Nam qͥ ſemꝑ quietꝰ eſt tunc nobis reqͥeſcit: quando ſereqͥeſcere oſtendit. Reqͥes ergo dei eſt qͣ nulliꝰ boni īdiget. Ideoqꝫ certa nobis in illo eſt: qꝛ nos bono qd̓ ipſeeſt beatificamur: non ip̄e bono qd̓ nos ſumꝰ. Nā ⁊ nosvtiqꝫ bonū aliqd̓ ab ipſo ſumꝰ: qͥ oīa valde bona fecit:in qͥbus ⁊ nos fecit. Porro alia res bona preter ipſumnulla exiſtit quā ipſe nō fecerit. At ꝑ hoc nullo exͣ ſe bono indiget: qͥ bono qd̓ fecit non eget. Quibꝰ aūt bonislaudabiliter nō egeret: ſi nulla feciſſet. Nam etiam ſicpoſſet dici. nullis egens bonis nō a factis in ſeipſo reqͥeſcendo: ſed omnino nulla faciendo. veꝝ bona facere ſinon poſſet: nulla eſſet potentia. Si vero poſſet nec faceret: magna eſſet inuidentia. Quoniam ergo bonꝰ ⁊ ompotens vel optimꝰ exiſtit: omīa valde bona fecit. Quiavero ſe ipſo bono ꝑfecte beatꝰ eſt: a bonis q̄ fecit in ſeipſo reqͥeuit: ea ſcꝫ reqͥe a qͣ nunꝙͣ receſſit. Sed ſi a faciēdis reqͥeuiſſe diceretur: nichil aliud ꝙͣ non feciſſe intelligeretur. Niſi vero a factis reqͥeuiſſe expͥmeretur: nōeis egere q̄ fecit minꝰ ꝯmendaretur. Idcirco nō operiſſed qͣetis diuine ſanctificauit diem: qꝛ non hec faciēdoſed his q̄ fecit non egendo ſe beatū intimauit: qͥeti eiꝰnec mane nec veſpera eſſe cognoſcitur: quia nec aꝑiturinicio: nec fine clauditur. Reqͥes autem eius ab operibus ſuis ex eo iniciū habuit: ex quo illa perfecit Neqꝫenim operibꝰ ſuis non egendo reqͥeuiſſet: qͥbus nec ꝑfectis eguiſſet. Et qꝛ nunꝙͣ eis omnino indiguit: nec illabeatitudo qͣ non eis indiget tanꝙͣ ꝓficiendo ꝑfectionē

obtinebit: ideo nulla veſpera ſeptimi diei acceſſit.Idem in libro primo. Itaqꝫ ſicut iam ſupra dictuꝫeſt in inchoatione creature dicitur. ꝙ ſuperferebat̉ ſpiritus dei: ne faciendo oꝑa ſua ꝑ neceſſitatem indigētiepotiuſꝙͣ ꝑ abundantiā bn̄ficentie deus amare putaretur: eo ꝙ egenꝰ ⁊ īdiguꝰ amor rebꝰ qͣs diligit ſubiiciat̉¶ XI.Ꝙ etiā omnis creatura in ipſo requieſcitIdem in libro quartoT opera qͥdem eius bona nunc videmꝰ: quietēvero ipſiꝰ poſt opera noſtra videbimꝰ: propterquam olim ſignandā: mandauit deꝰ hebreoꝝpopulo ſeptimaꝫ ebdomade diem obſeruandā. Et ſicutiam dictū eſt. ad eam intimanda non deputauit diem.niſi qui rerum oīm ſequebatur ꝑfectionem. inde ſignāſniſi a perfectis ꝑcipi requiem ſuaꝫ. Non eſt auteꝫ piaſimilitudo. ſi velimꝰ ita ſil̓es eſſe deo: vt ⁊ ipſi ab operibus noſtris reqͥeſcamꝰ in nobis: ſicut ipſe in ſe ab oꝑibus ſuis In quodam etenī bono īcommutabili reqͥeſcere debemꝰ: qd̓ ipſe nobis eſt: qui nos fecit deus. hec eigo ſūma minimeqꝫ ſuꝑba ⁊ vere pia reqͥes noſtra erit.vt quemadmodū ipſe ab oꝑibꝰ ſuis in ſe reqͥeuit qꝛ nōei opera ſua: ſed ipſe ſibi bonum eſt: quo beatus exiſtitita ⁊ nos ab omnibꝰ non tantūmō noſtris. veꝝ ipſiꝰ etiam nō niſi in illo requieturos ſperemꝰ. id̓o deſideremꝰpoſt opera nr̄a bona q̄ potiꝰ ipſiꝰ in nobis agnoſcimuſeſſe ꝙͣ nr̄a: vt etiam ſic poſt opera ſua bona requieſcatipſe. cum poſt opera bona q̄ ab illo iuſtificati fecerimꝰ.in ſe nobis requiem p̄ſtat. Magnuꝫ eſt enim nobis abillo extitiſſe: ſed maius erit in illo requieuiſſe. ſicut illenon ideo beatus eſt: qꝛ hec fecit: ſed qꝛ factis nō egenſin ſe potiuſꝙͣ in illis requieuit. vnde nec operis ſed quietis diem ſanctificauit: qꝛ non hec. vt dictum eſt. faciēdo: ſed eis que fecit non egendo ſe beatum intimauit. ⁊apud ipſuꝫ quidem eius requies quia nec inicio aperitur: nec fine clauditur: nec mane nec veſperaꝫ habet. ꝑfectis autem oꝑibus eius mane quideꝫ ⁊ non veſperahabet. Perfecta quippe creatura quoddam habet inicium ſue conuerſionis ad quietem ſui creatoris: qꝛ reicuiuſqꝫ ꝑfectio non tam in vniuerſo cuiꝰ pars eſt: ꝙͣ ineo aquo eſt. in quo ⁊ ipſum vniuerſum eſt. pro ſui generis modulo ſtabilitur vt quieſcat. id eſt vt momenti ſuiordinem teneat. Ipſe quippe qui nullo indiget extra ſedum in ſeipſo manet. qͥcqͥd ex ipſo eſt ad ſe retorquet̉.vt omnis creatura in ſe habeat nature ſue terminum.quo non ſit quod ipſe eſt. ⁊ in ipſo quietis locuꝫ quo ſeruet quod ipſa eſt. ſcio ꝙ improprie dixerim locuꝫ: quiaproprie ſumitur in ſpaciis corporuꝫ ſed nec incongruaſimilitudo eſt: qꝛ nec ipſa corpora in loco manent: niſiquo ponderis ſui taquaꝫ appetitu perueniunt. vt eo cōperto requieſcant. Inicium ergo quietis creature illomane arbitror deſignari: quod factum eſt poſt veſperāſexte diei. Non enim poſſet in eo niſi perfecta reqͥeſcere. Ideoqꝫ ſexta die conſummatis omnibus. poſtmodūfactum eſt mane quo ꝯſummata creatura in illo a quofacta eſt requieſcere cepit: quo ſcꝫ inicio ip̄m in ſeipſorequieſcenteꝫ vbi ⁊ ipſa requieſcere poſſet inuenit. tanto ſtabiliꝰ atqꝫ firmiꝰ quanto ipſa illiꝰ. non ille ipſiusad quietem ſuam īdiguit: quia vero quicquid erit vniuerſa creatura quibuſſibꝫ mutationibus ſuis. nō vtiqꝫnichil erit: ſed in creatore ſuo ſꝑ manebit. Idcirco poſtillud mane nulla deinde veſpera fuit. ¶ XIII.¶ Cur predictam requiem diei ſeptimo deputauit.¶ Idem de ciui. dei li. xi.Orro quia numerus totus impar primus eſtternariꝰ ⁊ totus par quaternariꝰ. ex quibus .ſ.duobꝰ ſeptenariꝰ agnoſcitur. Ideo pro vniuerſo frequenter ponitur: vt cum d̓r. Septies in pie cadit