LiberTriceſimus

omnia tranſire: ac ſuo fine ſeneſcere: ſolumqꝫ deū ideꝫſemper eſſe quod fuit: cogor nō ſemel ſed bis dicere. vanitas vanitatum: vanitas vani. et oīa vanitas ¶ Huco ſuper eccle. li. ii. Uanitas alia eſt in rebus cōditis.alia in operibꝰ humanis. alia in corporibꝰ. alia in mentibus. Prīa eſt mutabilitatis. ſcd̓a curioſitatis. terciamortalitatis. qͣrta iniquitatis. Uanitas mutabilitatisquobꝰ modis in rebus cōſideratur: ſiue qꝛ inanes ſuntſiue qꝛ trāſitorie ſunt. In illo vane ſunt: qꝛ oſtenduntquod nō habent. In iſto vane ſunt: qꝛ non permanentin eo quod habent. Uanitas cupiditatis in tribus cōſtat. in cōcupiſcentia. ſcꝫ oculoꝝ. in concupiſcentia caruis. ⁊ in ſuperbia vite. In omībꝰ enim iſtis vanitas eſtpropterea tam vanuꝫ eſt in his oībus q̄ bona videnturſpem ponere: ꝙͣ que mala putātur formidare. Uanitasmortalitatis in duobꝰ conſtat. in pena ſcꝫ que atterit.et in pena que diſſoluit:¶ XXIX.¶ De conſideratione illarū ad creatoris agnitionem. ¶ Idem in libro de archa noe.Ecundus aut moduſ eſt quādo cōſideramꝰ creUaturā: quid ſit ex dono creatoris: et cernimꝰ inea diuine ratōnis ſimilitudinem: qꝛ ipſa q̄ proſui conditione mutabilitati ſubiacent: duꝫ hoc ex bn̄ficio creatoris accipiunt vt nunꝙͣ prorſus eſſe deſinant.opuſquod ammodo temporale eterni opificiſ imitaturſtabilitatem ¶ Auguſt. in libro ſoliloquioꝝ primo. Ipſe enim eſt deus: cuius legibꝰ in eua ſtantibꝰ: motus īſtabilis reꝝ mutabilium perturbatꝰ eſſe non ſinitur.Ęuumqꝫ circumeuntiuꝫ ſeculoꝝ ſemper ad ſimilitudinem ſtabilitatis reuocatur. ¶ Bernardꝰ ſuꝑ cantica.omel̓. xxxi. Tanta etiam hec formaꝝ varietas: ac ſpecierum numeroſitas in rebus conditis. quid niſi radii qͥdam ſunt deitatis. miraris in ſole ſplendorem: in florepulcritudinem: in pane ſaporem: in terra fecunditatemSed a deo data ſunt hec omnia: nec dubium quin multo ſibi ampliꝰ reſeruauerit: ꝙͣ creaturis indiderit.¶ Hieronimꝰ ſuper abacuck libro. u. Hinc iterum perprophetam dicitur: Domine conſideraui opera tua etobſtupui. id eſt. oꝑa tua diligentiꝰ cōtēplatus ſum. nediceretur michi: opus dn̄i non reſpicitis: nec opera manuum eius conſideratis. Ex creaturis ergo te creatorēintellexi: cernenſqꝫ que operatꝰ es et operaris quotidietotus obſtupui: ac ſenſu humanitatis abraſo: in ſanctāamentiam conuerſus ſuꝫ ¶ Hilariꝰ de trinitate li. xii.Ego quidem dūe deus cum in celum oculos infirmoserigo: nichil aliud ꝙͣ celum eſſe tuum credo. Cunqꝫ interras mente cōuertor: que occultaꝝ virtute cauſaruꝫomīa ſata ſuſcepta diſſoluunt: diſſoluta viuificāt: viuificata multiplicāt: multiplicata cōfirmāt. nichil in hisreperio: q̄ ſenſu meo intelligere poſſim. Sed ignorantia mea ad intelligenduꝫ te proficit: duꝫ famulatis michi nature imperitꝰ: vſu te tantū vtilitatis mee intelligo. ipſum quoqꝫ me neſciens ita ſentio: vt te magis eoꝙ mei ſum ignarus admiror. ¶ Baſiliꝰ in hexameronBeus ergo qͥ magnifica fecit ex nichilo: det vobis ītellectum ſue veritatis: vt ex viſibilibꝰ inuiſibilem reputetis. vt in terra ⁊ in aere ⁊ in celo ⁊ in omībus q̄ cernuntur: benefactoris monimenta certiſſima capiatis. Sicenim dn̄o ſenſibꝰ noſtris adherente: neqꝫ peccatis tꝑsdabitur: neqꝫ inimico locꝰ ſuggerendi ꝯͣria relinq̄tur.¶ Hugo ſuꝑ eccīa. omel̓. viii. Nemo itaqꝫ viſibiliū rerum aſpectum caſtis mentibꝰ noxiū putet. Opus eniꝫdei quaſi verbum illiꝰ eſt: per qd̓ nobis loquitur. ſicutergo auris inſtrumentum eſt ad percipiendū verbū hominis. ſic oculus inſtrumentū eſt ad percipiendum verbum creatoris. propterea cōgrue in humano corpore ⁊oculi cora poſiti ſunt: et aures a latere conſtitute. quaſi per hoc nobis ſignaretur: ꝙ noſtra intentio ſecunda

rio dirigi debeat ad proximuꝫ: principaliter ad deum.Species reꝝ viſibiliū: quaſi vene tantūmō q̄daꝫ ſunt.per quas inuiſibilis pulcritudo ſe manifeſtans ad nosvſqꝫ emanat. Et ideo cum iſta ſenſum noſtrum atqꝫ affectum naturaliter prouocant: nō quidem deſideriū replent: ſed ad inquirenduꝫ cōditoris ſpeciem ⁊ eius pulcritudinem cōcupiſcendam incitant. ¶ XXXDe conſideratione ipſarum ad vite correctionem. ¶ Idem de archa noe.Ercius modus eſt: quando cōſideramus quōutatur deus mīſterio creaturarum ad iudiciaſua implenda: ſiue pro ſua miſcd̓ia bn̄ficia largiendo. ſiue pro noſtro merito ſupplicia erogando. Inhoc genere cōtemplationis: audimꝰ omneꝫ creaturamtribꝰ vocibus nobis loquentem. Prima vox dicit: accipe. ſecunda dicit redde. tercia dicit fuge. Accipe bn̄ficium. redde debitum. fuge ſuppliciū. Prīa vox eſt famulantis. ſcd̓a admonentis. tercia cōminātis. Uox famulantis eſt: celum dicit: mīſtro tibi lucem in die: vt vigiles. tenebras in nocte vt pauſes. Ego ad delectatōeꝫtuam gratas tempoꝝ viciſſitudines pario. Teporemveris. ⁊ eſtatis feruoreꝫ. autumni plenitudineꝫ. ⁊ algorem hiemis. Ego alternātibꝰ incrementis dieruꝫ ⁊ noctiū ſpacia ſimili ratōe diſſimil̓r extendo: vt ⁊ varietaſtollat faſtidiū: ⁊ tibi pariat oblectamentuꝫ. Aer dicit:vitalem tibi p̄beo flatū. omne genꝰ auium ad tuuꝫ mutuo obſequiū. Aqua dicit: potū tibi do: ſordes purgo:arentia rigo. ⁊ diuerſoꝝ genera piſciū ad tuū eſum miniſtro. Terra dicit: ego te porto: ego te nutrio: pane cōforto: vino letifico: omīgenis fructibꝰ oblecto. diuerẜanimalibꝰ menſas tuas repleo. Uox commonentis eſtMundꝰ dicit. Uide homo qūo amauit te: qͥ fecit me ꝓpter te. Seruio tibi: qꝛ factꝰ ſum ꝓpter te: vt tu ſeruiaſilli: qͥ fecit ⁊ me ꝓpter te: ⁊ te ꝓpter ſe. ſi ſentis bn̄ficiū:redde debitum. accipis benignitatem: redde charitatēhoc tribuit: ⁊ hoc exigit deꝰ. Uox cōminātis eſt. Igniſdicit: a me abſorberis. Infernꝰ dicit: a me deglutieris:quia omīs creatura ſicut ex cōditōne ſua homī faml̓atur. ſic etiā peccatoribꝰ ꝓ maloꝝ meritoꝝ ꝯſcientia cōminatur: vt in ſingulis creaturis ꝑpeti timeant: qd̓ itaſe meruiſſe cognoſcunt ¶ Grego. in moral̓. Ecce enimpeccator de rebꝰ mundanis flagellatur. areſcit in eiuslaboribꝰ terra. in eius naufragus mare cōcutitur. Ineiꝰ ſudoribꝰ aer igneſcit cōtra eum inundatōnibꝰ celūobtenebreſcit. Inardeſcunt in eiꝰ opp̄ſſionibꝰ homīes.in eiꝰ aduerſitate mouentur ⁊ angelice virtutes. Nunquid hec omīa q̄ inanimata vel qͥ viuentia diximꝰ: ſuisinſtinctōnibꝰ: nō magis diuinis agitantur impulſionibus. Cum itaqꝫ flagellamur ꝑ ea que videmꝰ: illū ſolicite debemꝰ metuere: quem nō videmꝰ. ¶ Hieronimꝰſuꝑ pſal. xci. ꝙͣ magnificata ſunt inqͥt oꝑa tua domine.In hoc loco marcion ⁊ manicheꝰ erumpūt ⁊ dicūt. Sioīa deꝰ in vtilitatem hominū fecit: qͥd culicē vl̓ cimiceꝫac pulicē nccē facere fuit Ego tibi breuiter rn̄deo vt on̄deretur tibi fragilitas tua: qͥ cognitōem tuā in celū ponis. reſpice: morderis a culice: et cōtremiſcis. Quid incelum erigeris: qͥ a culice vulneraris. ¶ Auguſti. ſuꝑiohannem. omel̓. i. Quid te inflas humana ſuꝑbia. hodixit tibi cōuicia: ⁊ intumeſcis. pulicibꝰ reſiſte: vt dorXXXI.mias.De cōſideratione ipſarū ad edificationē.¶Hieronimus vbi sͣ.Eniqꝫ chriſtianꝰ quicqͥd intueatur: ſemꝑ edifi¶ catur Iuxta iliud. Belectaſtime one in factura tua ⁊c. vides ſolem: vides lunam: vides ſtellas: hec edificant te. Debes enī cogitare ⁊ dicere apd̓te: celum ⁊ terra ſeruiūt deo: ⁊ ego infelix homo nō ſer