LiberTriceſimus

Uiuſqꝫ etiam rei ꝑfectio nō tam in vniuerſocuiꝰ ꝑs eſt ꝙͣ in eo a quo eſt: in quo ⁊ ipſum vniuerſum eſt. ꝓ ſui generis modulo ſtabilitur vtquieſcat. id eſt. vt momenti ſui ordineꝫ teneat. Ip̄e qͥppe qui nullo indiget exͣ ſe dum in ſeipſo manet. qͥcqͥd exip̄o eſt. ad ſe retorquet. ſicut videlicet pleniꝰ dicetur inferius. ¶ Hugo ſuꝑ gerarchiā. Ex ipſo igr̄ vt ait ſcriptura diuina. ⁊ in ipſum ſunt omnia. ex ip̄o videlicetꝓcedentia. In ip̄m ꝯuerſa. Ex ip̄o pͥncipio. In ipſuꝫ finem. Omnia ſiqͥdeꝫ ab ipſo accipiunt ſubſiſtendi prīcipium. Et finem ꝯuerſionis in ipſum. ¶ Dyoniſiꝰ in li.de di. no. Ex ſumma itaqꝫ bonitate. ⁊ in ipſa ſunt oīa.menſurate ⁊ ꝯuolute ⁊ vnice. ſicut in monade omīs numerꝰ ſubſiſtit. et in ea vnitur. ⁊ qͣntū a monade ꝓuenit.tāto diſcernitur et multiplicatur. Et ſicut in centro omnes circuli linee ſcd̓m primā vnitatem ꝯſtitute ſunt. etomnes habet in ſemetipſo ſimplas vniformiter vnitasad ſeinuicem. ⁊ ad vnum principium a quo proceduntEt ſimpliciter qͣnto centro ꝓximiores ſunt. tantū ⁊ ipſi⁊ ſibunuicem adunatur. et qͣntū ab eo. tantū ⁊ a ſeinuicem diſtāt. In ip̄o ergo cauſali oīm. ſunt omīa pͥncipiaomnes cōfines. omnes ꝯcluſiones. oīa exiſtentia coambiēs eſt. et p̄hn̄s. Proinde ⁊ oīa ſimul de eo p̄dicanturet nichil eſt exiſtentiū ¶ Augꝰ. de natura boni. Cumautem in deo ſunt omnia que ꝯdidit. nō tamen euꝫ inqͥnant illi qͥ peccāt. De cuiꝰ etiam ſapientia que attingita fine vſqꝫ ad fineꝫ fortiter. dicitur ꝙ attingit vbiqꝫ ꝓpter ſui mundiciam. et nichil inquinatū in eā incurrit:¶ XXI.Ꝙ ipſum eſſe deum oſtendunt omniaDioniſius vbi ſupra.Eum itaqꝫ non ex ſua cognoſcimꝰ natura: ſedex oīm exiſtentiū ordinatōe ex ipſo p̄tenta imagines quaſdam diuinoꝝ ipſiꝰ hn̄te. Omniqꝫviā ⁊ ordine in ip̄m redeundū. oī ablatōe ⁊ eminentiain cauſa oīm. Proinde ⁊ in omībus ⁊ ſine omībus et ꝑſcīam ⁊ ſine ſcīā cognoſcitur deus: vtiqꝫ ſcd̓m ſuꝑ omnem animū vnitatem cognoſcitur .ſ. cum animꝰ exiſtentibus omnibꝰ recedens. deinde ⁊ ſeipſum relinquens.ſuꝑ apparentibꝰ radiis vnitur. inde inſcrutabilis ſapientie profundo illuminatur: que. vt dictū eſt. cognoſcēda eſt ex omībus. ip̄a eſt oīm factrix: ſemꝑ ꝯpaginansomīa. et inſolubilis oīm cōgruentie ⁊ ordinatōnis cauſa: ſꝑ pͥoꝝ fines ſcl̓oꝝ ꝯnectens. ⁊ vnam vniuerſitatisconſpirantiā armoniāqꝫ pulcrā faciens ¶ Gregoriꝰ inmoral̓. li. xxvii Certe ſicut iam ſuperiꝰ dictū eſt. omnishō eoip̄o ꝙ ratōnalis cōditꝰ eſt. ex ipſa ratōne illuꝫ qͥſe cōdidit: deum eſſe colligere debet. vn̄ ꝑ quendā ſapientem in libro Iob d̓r. Omnes homines vident eumQuem nimirum iam videre: eſt dn̄atōneꝫ illiuſ ratiocinando conſpicere. Recte quoqꝫ ibidem ſubiungitur:vnuſquiſqꝫ intuetur procul. Ipſum quippe ꝓcul intueri eſt nō iam illum per ſpēm cernere: ſed adhuc ex ſolaopeꝝ ſuoꝝ admiratōne penſare. ¶ Iſidorꝰ de ſummobono libro primo. Ex pulcritudine quippe circūſpectecreature: pulcritudinem ſuam que circumſcribi nequitdeus intelligi facit. vt ip̄is hō veſtigis ad deum reuertatur: quibꝰ auerſus eſſe ꝓbatur. videlicet vt qꝛ ꝑ amorem pulcritudinis creature a creatoris forma ſe abſtulerat: rurſum ꝑ creature decoreꝫ ad creatoris pulcritudinem redeat. Quibuſdam etenī gradibꝰ intelligentieper creaturā hō ꝓgreditur ad intelligendū creatoremvidelicet ab inſenſibilibus ad ſenſibilia. ⁊ a ſenſibꝰ adrationalia. ⁊ a rationalibꝰ ſurgens ad creatorem. ſicutdictum eſt ſupra. ¶ Richardus in prologo libri de trinitate. Cogitemꝰ itaqꝫ quātum in eius cognitione ſtuduerunt: vel quouſqꝫ ꝓfecerunt etiā huiꝰ mundi philoſophi. ⁊ pudeat nos in hac ꝑte inferiores illis inueniri

Amplius aliquid in nobis debet amor veritatis ꝙͣ inillis potuit amor vanitatis. Ampliꝰ etiam aliquid inhis nos poſſe oportebit quos fides dirigit. ſpes trahit.XXII.charitas impellitQualiter ipſum laudat omnis creatura.¶ Auguſtinus in libro confeſſionum.On ceſſat nec tacet dn̄e laudes tuas vniuerſacreatura tua: nec ſpūs omnis ꝑ os ꝯuerſum aIte. nec anīalia. nec corꝑalia per os conſiderantium ea. vt exurgat in te a laſſitudine anima noſtra. innitens his q̄ feciſti. ⁊ tranſiensⁱ ad te qui hec mirabiliter feciſti. ibiqꝫ refectio ⁊ vera fortitudo. ¶ Idem in libro. .x. Interrogaui de deo meo terrena ⁊ celeſtia. ⁊ exclamauerunt omīa voce magna. vere deus non ſumusnos: ſed ipſe fecit nos. interrogatio mea. intentio mea.rn̄ſio eoꝝ. ſpēs eoꝝ. hec quidem ego interior homo cognoui ꝑ exterioris homīs mīſterium .i. ꝑ ſenſus corꝑismei michi renūciantes interiꝰ preſidenti. ac de illoꝝ reſponſione iudicanti. Sed nunꝗͥd apparet hec creaturarum ſpecies omnibꝰ qͥbꝰ eſt integer ſenſus. Cur ergonon eadem loqͥtur omnibꝰ. Animalia quidem. etiā puſilla eum vident. nec tamen interrogare valent Nō em̄eſt in eis iudex ratio p̄poſita ſenſibꝰ hec illi ad iudicandum nunciantibꝰ. homines autem interrogare quideꝫpoſſunt vt īuiſibilia dei per ea que facta ſunt. intellectaconſpiciāt. ſed amore ſubduntur eis. ⁊ ſubditi de illisiudicare nō valent. nec illa interrogātibꝰ: niſi iudicantibus reſpondent. nec vocem ſuam mutant. id eſt. ſpeciem ſuam. ſi alius videns interroget. ⁊ aliꝰ tātum videat. vt aliter huic ⁊ aliter illi appareat. Sed eodem mōvtriqꝫ apparens: huic muta eſt: illi loquens. imo veroomnibus loquitur. ſed illi tantū intelligunt. qͥ vocē eiꝰforis acceptam intus cum veritate conferunt. veritasenim dicit. celum et terram ⁊ omne mutabile nō eſſe deum: hoc dicit naturā eoꝝ. Hieronimꝰ ſuꝑ pſal. cxlviiiRecte igitur ſcriptuꝫ eſt de laude diuina. Laudate eūſol ⁊ luna. ⁊cͣ. In hoc quippe deū laudant. ꝙ ab officioſuo non recedunt. Nam ſeruitium eoꝝ laus dei eſt. dequo ⁊ paulo poſt ibidem ſcriptū eſt. Preceptū poſuit.et non preteribit. Nam ecce ſol ⁊ luna curſus ſibi ſtatutos nunꝙͣ mutant. Totus quoqꝫ mūdus deo ſeruit.et preceptum eius meminit: nec preterit. ⁊ hō ſolus nōmeminit. Deniqꝫ laudate inquit eum oēs abyſſi. grando. nix. ⁊c. videte cōcordanteꝫ diſcordiā. aqua et ignisſimul laudant. vniuerſa que naſcuntur ex aqua. naſcūtur ⁊ ex igne. hoc eſt. ex humore et calore. nec vnum ſine altero poteſt generare. Non eſt tam ꝯͣriuꝫ ꝙͣ humorcalori. et econuerſo. Et tamen voluntate dei hec queinter ſe diuerſa ſunt in noſtra natiuitate cōcordant.Idem ſuper pſal. xi. Parua quidem in quibuſdam animantibus ſunt corpora: ſed ratio magnā. Ego ſic deūmiror in elephāto quomodo in formica. ſic euꝫ in camelo predico. quomodo ⁊ in culice. vide culicem. quō qͣſipunctus eſt corpuſculi cuiuſdam. in quo tamen omniaſunt menbra diuiſa. habet enim ſex pedes. duos ocl̓oshabet etiam os. habꝫ ventrem. habet alas. habꝫ vocistubam. Si menbra conſideraueris. corpus nō inueniset tamē ī eo magnificatur dei ſapīa. qꝛ ſine corꝑe menbra ſunt omīa. ¶ Idem ſuper danielem. Hinc etiā ſcriptum eſt: Bn̄dicite omīa oꝑa domī domīo. laudate. ⁊c̄Omīs quippe creatura nō voce: ſed oꝑe deum laudatquoniaꝫ ex creaturis creator intelligitur. ⁊ oꝑibus ſingulis eius magnificentia demonſtratur ¶ Gregoriꝰ inmoralibus libro. xi. Interrogaº inquit iumenta. ⁊ docebunt te. ⁊cꝭ. Iumenta ſiquidem ⁊ volatilia ⁊ terram etpiſces interrogamꝰ. cum eoꝝ ſpeciem conſideramusQue nobis cōcorditer reſpondent. ꝙ omīa manꝰ dn̄i fecerit: qꝛ eo ipſo ꝙͣ creatura ſunt ꝑ oſtenſam ſpeciem cre