LiberUice ſimuſoctauus

eſt. ſi aūt eſt maior: iam ſuꝑior eſt natura qua nouit: ꝙͣilla q̄ nota eſt. Mens vero cum ſeip̄am cognoſcit: nō ſeſuꝑat noticia ſua: qꝛ ip̄a cognoſcit et cognoſcitur. Cuꝫergo ſe totā cognoſcit. neqꝫ ſecum quicꝙͣ aliud: par illieſt cognitio ſua. Recte ergo dicimꝰ hec tria cū ꝑfectaſunt: eſſe cōſequenter equalia Simul etiā admonemurſi vtꝝqꝫ videre poſſumꝰ: hec vnū exiſtere: ⁊ tāꝙͣ inuoluta euolui. vt ſentiantur ⁊ dinumerentur eſſentialiter.nō tanꝙͣ in ſubiecto: vt color vl̓ figura in corꝑe. Hec eīnon excedūt ſubiecta in qͥbus ſunt. Non enī color iſte l̓figura huiꝰ corporis pōt eſſe ⁊ alterius corꝑis. Mensaūt cum amore quo ſe amat pōt amare et aliud p̄ter ſeItem non ſe ſolaꝫ cognoſcit mens: ſed etiā alia multa:Quāobrem non amor ⁊ cognitō tanꝙͣ in ſubiecto menti inſunt. ſed ſubſtātialiter etiā illa ſunt ip̄a mens. Naꝫet ſcꝫ relatiue ad inuicem dicūtur: in ſua tn̄ ſingula ſūtqueqꝫ ſubſtātia. Miro itaqꝫ mō tria hec inſe parabiliaſunt a ſemetipſis. ⁊ tamen eoꝝ ſingulū quidqꝫ ſub̓ia eſt⁊ ſimul omnia vna ſubſtantia. ¶ Idem in li. d̓ ciuitatedei. xi. Nos ergo ymagineꝫ dei in nobis ip̄ius ꝯtuenteſtanqͣm ille minor euāgelicꝰ filiꝰ ad noſmetipſos reuerſiſurgamus. ⁊ ad iſtū redeamꝰ a qͦ peccando receſſeramꝰIbi eſſe noſtꝝ non habebit morteꝫ. ibi noſſe nr̄m nō habebit errorem: ibi amare noſtꝝ nō habebit offenſiōeꝫ.XVII.De iudiciomētis ſcd̓m veritatis regulasIdem in li. de trinitate ix.Am et cū ſeip̄am nouit humana mens n̄ aliqͥdinꝯmutabile nouit ⁊ amat Aliter quilibꝫ homoloquendo m̄tem ſuā enūciat. quid in ſeipſo agatur attēdēs. Aliter aūt humanā mētē ſpeciali vel generali cognitioni definit. Itaqꝫ cum mihi de ſua proprialoquitur. vtꝝ intelligat hoc vl̓ illud an nō intelligat. anvtꝝ velit an nolit hoc an illud credo. Cum vero de hūana ſpecialiter aut general̓r veꝝ dicit agnoſco ⁊ appbo.Un̄ manifeſtū eſt aliud vnūquenqꝫ videre in ſe: qd̓ aliꝰſibi dicenti credat. non tn̄ videat. ⁊ aliud ī ip̄a veritatequod alius quoqꝫ poſſit intueri. quoꝝ alteꝝ mutari pertemꝑa. alteꝝ incōmutabili eternitate conſiſtere Neqꝫenī multas menteſ oculis corꝑeis videndo ꝑ ſimilitudinem colligimꝰ generalem vl̓ ſpecialē humane mētis noticiam: ſed intuemur inuiolabilē veritatē: ex qua ꝑfectequātum poſſumus definiamꝰ: non qualis ſit vniꝰ cuiuſqꝫ homīs mens. ſed qual̓ eſſe ſempiternis rōnibus d̓beat. vnde ⁊ phātaſias ꝑ ſenſum corꝑis hauſtas. ⁊ quodāmodo memorie infuſas: ex quibꝰ etiaꝫ ea que non ſunt.viſa ficto phātaſmate cogitātur ſiue aliter ꝙͣ ſunt: ſiuefortuitu ſicuti ſunt: alijs omīno regulis ſupͣ mentem noſtraꝫ incōmutabiliter manentibꝰ: vl̓ apꝑbare apud noſipſos: vl̓ imꝑbare cōuincimur. cum recte aliqͥd apꝑbamus vl̓ imphamꝰ. Nā ⁊ cum recolo carthaginem quaꝫvidi. ⁊ cū fingo alexandriā quā non vidi eaſdemqꝫ imaginarias formas quaſdā quibuſdā rōnabiliter p̄fero.viget et claret deſuꝑ iudiciū veritatis: ac ſui iuris īcorruptiſſimis regul̓ firmū eſt. Et ſi corporaliū imaginumquaſi quodā nubilio ſubtexitur: non tn̄ inuoluitur: atqꝫꝯfunditur. Sed intereſt vtꝝ ego ſub illa vel illa caligīetanꝙͣ a celo ꝑſpicuo ſecludar. an ſicut in altiſſimis montibus accidere ſolꝫ inter vtꝝqꝫ aere libero fruens. ⁊ ſereniſſimā lucem ſupͣ. ⁊ denſiſſimas tenebras ſubtꝰ aſpiciens. nā vnd̓ in me ſuꝑni amoris ardor inflāmatur: cūaudio viꝝ aliquem pro fide acria torm̄ta tolleraſſe. Etſi michi oſtendatur digito: ſtudeo me illi amicicia colligare: ſpūalemqꝫ cōplexum credēdo molior: qꝛ tam citonon poſſum eiꝰ interiora ꝑueſtigare. Amo itaqꝫ virumfidelem amore caſto. ac germano. quod ſi michi inter loquelas noſtras incautꝰ aliqͦ mō ſe indicꝫ: quo vl̓ de deocredat incōgruā: ⁊ in illo quoqꝫ carnale aliqͥd deſideretac pro tali errore. vl̓ ꝓ pecunie ſiue laudis humane cupi

ditate illa ꝑtulerit. ſtatim amor ille qͦ in eū ferebar off̄ſus ⁊ quodāmodo reꝑcuſſus atꝫ ab homine indigno ablatus. in ea forma ꝑmanet. ex qua eū talē credens amaueram. niſi forte adhuc vt talis ſit eū amo: cū talem nōeſſe cōpereo. At in homine illo nihil mutatū eſt: mutatitn̄ poteſt. vt fiat quod eū iam eſſe credideram. In mēteaūt mea mutata eſt vtiqꝫ ipſa exiſtimatio: q̄ de illo alit̓ſe habebat et aliter habet. Idemqꝫ amor ab intentioneꝑfruendi ad intentōem cōſulendi inꝯmutabili deſuperiuſticia iubente deflexus eſt. Ipſa vero forma incōcuſſeſtabil̓qꝫ veritatis ⁊ in qua fruerer homine bonū eū credens. ⁊ in qua ꝯſulo vt bonꝰ ſit. eadē luce incorruptibil̓ac ſinceriſſime rōnis ⁊ mee m̄tis aſpectuꝫ. et illā fautaſie nubem quā deſuꝑ cerno: cum eūdem hominē quemvideram cogito. imꝑturbabili eternitate ꝑfūdit. Itē cuꝫarcuꝫ pulcre ⁊ eqͣl̓r intortū quē vidi carthagine aīo reuol uo:res q̄dā menti nūciata ꝑ oculos memorieqꝫ trāſfuſa ymaginariū conſpectū facit. Sed aliud m̄te cōſpicio ẜm quod mihi opꝰ illud placꝫ. Un̄ etiam corrigereꝫſi diſpliceret. Itaqꝫ de iſtis ẜm illam iudicamꝰ. et illamratiōalis mentis intuitu cernimꝰ. Iſta vero aut pn̄tiaſenſu corꝑis tagimus. aut ymagines eoꝝ fixas ī memoria recordamur. aut ex eoꝝ ſimilitudine talia fingimꝰ:qualia noſip̄i ſi vellemꝰ atꝫ poſſemꝰ in oꝑe moliremur.aliter figurantes anīo corpoꝝ ymagines: aut per corpꝰcorꝑa videntes. Aliter aūt ratōnes artemqꝫ ineffabil̓rpulcram taliū figuraꝝ ſuper m̄tis aciem intelligentia¶ XvIII.ſimplici capientes.¶ Qualiter ex ipſo intuitu veritatis in mēteformatur imago trinitatis.N illa ergo eterna veritate ex qua tempora.lia facta ſunt om̄ia formā ẜm quā ſumus: ⁊ ẜmquā in nobis vl̓ in corporibus recta ⁊ vera ratōne aliquid operamur. viſu mentis aſpicimus. ⁊ inde cōceptam reꝝ veraceꝫ noticiā tanꝙͣ verbuꝫ apud nos habemus: et dicendo intus gignimꝰ: nec a nobis naſcēdodiſcedit. Cū autē ad alios loquimur: verbo intus manēti miniſteriuꝫ vocis adhibemus: vt ꝑ ꝯmemorationemſenſibilem tale quid fiat in animo audientis: quale deloquentis animo non recedit. itaqꝫ nichil agimus permembra corporis in factis et dictis noſtris. in quibusvel approbatur vl̓ improbantur mores hominuꝫ quodnon verbo intus edito preueniamus. Nemo ſiquidemvolens aliquid facit: quod nō in corde ſuo pͥus dixerit.Quod vtiqꝫ verbum amore concipitur ſiue creatoriset hoc eſt caritas. ſiue creature et hoc ē cupiditas. Naſcitur autem verbū cum excogitatū placꝫ aut ad peccādum: aut recte agendum. verbuꝫ itaqꝫ noſtrum: ⁊ mentem de qua gignitur: quaſi mediꝰ amor cōiungit. ſe qꝫcum eis terciū incorporeo cōplexū ſine vlla cōfuſione ꝑſtringit. Cōceptuꝫ aūt et natum verbū idip̄m eſt cumvolūtas in ipſa noticia ꝯquieſcit: quod fit ī amore ſpiritualium. Nā qui ꝑfecte nouit ⁊ amat iuſticiā: iam iuſtꝰeſt ſi nulla exiſtat forinſecus ꝑ mēbra ẜm illaꝫ oper ādineceſſitas. At in amore temꝑalium rerū ſicut in ipſisanīaliū fetibus. Aliud eſt verbi cōceptus Aliud veropartus. Illud enī qd̓ cupiendo concipitur adipiſcendonaſcitur. Nam auaricie nō ſufficit noſſe et amare auꝝniſi hoc habe at neqꝫ luxurioſo noſſe ⁊ amare veſci: velconcumbere: niſi etiā hoc agat. Que tn̄ omnia nec adepta ſufficiunt. Qui eī biberit inquit ex hac aqua ficietiteꝝ. Ideoqꝫ de īiquo dicitur ī pͥſ. Cōcepit dolorē et peperit iniquitatem. dolorem vl̓ laborem cōcipi dicit cumea concipiūtur: q̄ noſſe aut velle nō ſufficit ſꝫ inardeſcitet egrotat animꝰ indigentia: donec ad ea perueniat etquaſi pariat ea. Unde elegāter in latina lingua dicunt̉parta ⁊ comparta atꝫ reparta. q̄ ſcꝫ verba quaſi a partudicta ſunt. qꝛ cum cōcupiſcentia cōceperit parit pecctum. Unde ⁊ dominus clamat. Uenite ad me om̄s qui