LiberUiceſimuſſeptimus

quo mens eleuatur ad intelligenda celeſtia: ita vt a m̄tequodāmō labātur inferiora. In hͦ mentis exceſſu ſanctiom̄s fuerūt: qͥbus archana dei mūdum iſtū excedentiareuelata ſunt.¶ AV.¶ Reſponſiones ad ea que obiiciuntur.Ed fortaſſis obiiciet aliquis: ꝙ eadeꝫ eſt natura homīs in ſtatu vie et patrie. At vero n̄ idēnumero reſurgeret niſi etiā idem ſpūs eſſꝫ. Cūitaqꝫ poſt reſurrectionē viſuri ſunt ſancti: mente deuꝫ ꝑeſſentiā abſqꝫ abſtractōe a ſenſibus. Idem poſſibile videtur et in viatoribꝰ Si dicatur ꝙ corpus viatoris qͥacorruptibile eſt: aggͣuat intellectu ne libere in deū ferripoſſit: niſi a corꝑeis ſenſibus abſoluatur: que qͥdem corruptio poſt reſurrectōem non erit. Econtra ſic pōt obiici. Nihil impeditur ſicut nec patitur niſi a ſuo ꝯtrarioſed corruptio corꝑis nō videtur ꝯtrariari actui intellectus: cū intellectus nō ſit corporis actus. Igitur corruptio corporis non impedit quin intellectꝰ corꝑis liberepoſſit ferri in deū. Preterea ꝯſtat: ꝙ chriſtꝰ nr̄am mortalitatem ⁊ corruptōem pene aſſumpſit. Sed intellectꝰeius ꝯtinua viſione dei fruebatur: cuꝫ tn̄ in eo nō fierꝫabſtractio ſemꝑ ab exterioribꝰ ẜſibus. Corruptio ergocorꝑis non facit vt intellectus ferri nō poſſit in deumſine hoc ꝙ a ſenſibus abſtrahatur. Preterea paulꝰ pꝰꝙͣ deum per eſſentiā vid̓rat: memor fuit eoꝝ que in illaviſione conſpexit: alias non diceret. .ii. corinth̓. xii. ꝙ audiuit archana verba: q̄ non licet homini loqͥ. ſi eorū immemor eſſet. Dum ergo deum per memoriā videbat aliquid in eius memoria impͥmebat̉: ſꝫ mēoria ad ꝑtē ẜſitiuam pertinet: vt patꝫ per philoſophū in libro de memoria et reminiſcentia: ergo cum aliquis in ſtatu vie vidꝫdeum per eſſentiā non oīno abſtrahitur a corꝑeis ſenſibus Ad primū dicenduꝫ eſt: ꝙ alia ratione cōiungeturanima beata corꝑi poſt reſurrectōeꝫ: ⁊ alia nunc cōiungitur. in reſurrectōe enī corpꝰ erit omīno ſpūi ſubditūintātū ꝙ ex ip̄o ſpū ꝓprietas glorie redūdabit ī corpusUn̄ et ſpūalia corpora appellatur. Quādo autem duoadiungutur: quoꝝ vnum ſuꝑ alteꝝ totaliter dominiumobtinet. nō eſt ibi mixtio cum alteꝝ total̓r trāſeat in poteſtatem dominātis. Sicut cum vna gutta aque ī millemphoras vini infūditur: in nll̓o puritati vini p̄iudicat̉Et id̓o in reſurrectōe ex ꝯiunctiōe aīe ad corpꝰ qͣlicūqꝫnulla erit impuritas intellectus: nec ī aliquo virtꝰ eiusdebilitabit̉. vnde ⁊ ſine abſtractiōe a corꝑeis ẜſibus diuine eſſentie ꝯtemplāde intendet. Nunc aūt corpus nōeſt hoc mō ſpiritui ſubditū. ⁊ ideo nō eſt ſimilis ratio.Ad aliud dicendum: ꝙ ex hoc corpꝰ noſtꝝ corruptibileeſt: ꝙ ip̄m corpꝰ non eſt plene aīe ſubditum. Si eī pleneanime ſubderetur: ex īmortalitate anime etiā redūdaretimmortalitas in corpꝰ: ſicut poſt reſurrectōem erit. Etexinde eſt: ꝙ corruptio corporis aggͣuat intellectum.Quāuis enī ẜm ſe intellectui nō contrarietur. tn̄ eiꝰ cāintellectꝰ puritati p̄iudicat. Ad aliud dicēdū ꝙ chriſtꝰex hoc ꝙ erat deus et hō: habebat plenariā poteſtatemſuper om̄s partes anīe ſue ⁊ ſuꝑ corpꝰ Und̓ ex virtutedeitatis ẜm ꝙ nr̄e reparatōi competebat permittebatvnicuiqꝫ potentiaꝝ anime agere id quod eſt propriū eivt dicit Damaſcenus. Et ſic nō erat neceſſariū in ipſoneqꝫ ꝙ fieret redundātia ex vna potentia in aliā: neqꝫꝙ vna potentia a ſuo actu abſtraheretur per vehem̄tiāactuſ alterius. vn̄ per hoc ꝙ intellectꝰ eius videbat deūnō oportebat aliquā abſtractōem a corꝑeis ẜſibꝰ fieri.Secꝰ aūt eſt in alijs homībꝰ: in qͥbus ex quadā colligantia potentiaꝝ anime ad inuicem ſeqͥtur de neceſſitate: ꝙfiat redundātia vl̓ impedim̄tum ex vna potentia ī aliāAd aliud vero dicendū: ꝙ paulꝰ poſtꝙͣ ceſſauit videredeum per eſſentiā memor fuit eoꝝ que in illa viſiōe cōgnouerat. ꝑ aliquas ſpecies in ītellectu ip̄iꝰ remanētes

que erāt quaſi q̄dam reliquie p̄terite viſionis. Quāuisenim ip̄m dei verbū ꝑ eſſentiā viderit. ⁊ ex ip̄o verbo viſo ml̓ta cognouerit: ⁊ ſic illa viſio nec ꝙͣtum ad ip̄m verbuꝫ. nec ꝙͣtū ad ea q̄ videbātur in verbo. fuit ꝑ ſpeciesaliquas: ſed per ſolā eſſentiā verbi. tam̄ ex ipſa inſpectōne verbi imprimebātur ītellectui eius quedā reꝝ viſaꝝſimilitudines: qͥbus poſtmodū cognoſcere poterat ea q̄priꝰ ꝑ eſſentiā verbi vid̓rat: ⁊ ex ill̓ ſpēbꝰ ītelli gibilibꝰper quādā applicatōem ad ꝑticulares intentōes vl̓ formas in memoria vel imaginatōe conẜuatas poſtmodūpoterat memorari eoꝝ que prius viderat. etiā ẜm actūmemorie que eſt potētia ẜſitiua. Et ſic nō oꝑtet ponereꝙ in ipſo actu diuine viſionis aliquid fieret in eius memoria. que eſt pars potentie ſenſitiue. ſed ſolū in mente.Ad aliud dicendū ꝙ quāuis non ꝑ quēlibꝫ actum ymaginatīe virtutis fiat abſtractio a ẜſibus exterioribꝰ. fitauteꝫ abſtractio p̄dicta. quando actus ymaginatōis eſtvehemens. Et ſimil̓r non oportꝫ ꝙ per quēlibꝫ actuꝫ intellectus fiat abſtractio a ſenſibꝰ. oportet tn̄ ꝙ fiat peractum vehementiſſimū qui eſt viſio dei per eſſentiam..AVI¶ Adhuc de eodemI auteꝫ ad hͦ obiiciatur. ꝙ naturale eſt hūanointellectui deū videre per eſſentiā. cuꝫ ad hͦ ſitcreatus. Abſtractio vero a ſenſibꝰ eſt hominicontra naturā. cū ſenſitiua cognitio ſit ei cōnaturalis.Ideoqꝫ videtur ꝙ ad videndū deum ꝑ eſſentiā non indigeat abſtractione a ẜſibus. Reſpondemꝰ ꝙ ꝙͣuis naturale ſit ītellectui vt quādoqꝫ ꝑueniat ad viſiōeꝫ diuine eſſentie. nō tam̄ ſibi naturale eſt. vt ad hoc ꝑueniatẜm ſtatum vie. Sꝫ iteꝝ obiici pōt. ꝙ abſtractio non eſtniſi vnitoꝝ. At intelligentia cuius obiectū eſt deus. vtlegitur in libro de ſpū ⁊ anima. non videtur eſſe ꝯiūctacorporis ſenſibꝰ: ſed maxime diſtans. Preterea ſanctimartires ī ip̄is tormentis interiꝰ aliquid de diuina gloria percipiebāt. Unde beatus vincenciꝰ: ecce inquit iain ſublime agor. et om̄s principes tuos ſeculo altior tyranne deſpicio. Et beatus Laurencius mea nox inquitobſcuꝝ non habꝫ: ſed oīa in luce clareſcunt. Nec tamēa ẜſibus abſtractio fiebat in eis. alioqͥn nō haberēt ſenſum doloris. ceteꝝ ꝓpinquior eſt operatiōi q̄ circa ẜſibilia verſatur intellectus practicꝰ ꝙͣ ſpeculatiuus. At vero nō eſt neceſſariū. vt intellectꝰ pͣcticus ſemꝑ intendathis q̄ oꝑatur homo circa ẜſibilia: ſicut Auicenna dicitin ſua ſufficientia. alias enim cōtingerꝫ. ꝙ cytharedusoptimus videretur imperitiſſimꝰ. ſi ad ſingulas cordarum ꝑcuſſiōes: oporteret eum artis ꝯſideratione vti.Nimia quippe ſonoꝝ interruptio fierꝫ. q̄ debitaꝫ melodyam impedirꝫ. Multo minus ergo ſpeculatiuꝰ intellectus cogi videbitur his q̄ homo circa ẜſibilia oꝑatur.ſicqꝫ ei liberū remanet in qͣlibꝫ ītelligibilia ferri: ita ꝙetiam in ipſam eſſentiā dei dū vires ſenſitiue circa oꝑationes ẜſibiles occupantur. Deniqꝫ nōne paulus dumvidit deum per eſſentiā adhuc habebat fidem. At verofid̓i eſt: videre per ſpeculū in enigmate: q̄ ſcꝫ viſio enigmatica ſpecularis eſt ac per ẜſibilia. ſimul ergo dum deum per eſſentiam videbat. ẜſibilibus intendebat. Ad hͦaūt dicimus. ꝙ intelligentia noſtra quā app̄hendimusdiuina: ꝙͣuis nō ꝯmiſceatur ẜſibus per viam app̄henſionis. admiſcetur aūt eis per viam iudicii. Und̓ dicitAuguſtinꝰ ſuper geneſim ad literam: ꝙ per intelligētiolumen ⁊ iſta inferiora. ⁊ ea q̄ nō ſūt corꝑa nec vllas ger̄tformas ſimiles corporū cernūtur. Et ob hoc intelligentia qn̄qꝫ dicitur a ſenſibus abſtrahi: cuꝫ de illis nō iudicat: ſed ſolis ſupernis inſpiciendis intendit. Martiresaūt ſancti: licꝫ ī tormentis aliquid de gloria diuina perciperent: nō tn̄ quaſi eam in ſuo fōte bibentes. ſicut illiqui deum per eſſentiaꝫ vident. ſed aliqua illiꝰ aſperſiōe