LiberUiceſimuſſeptimus

ſuā ẜm ꝙ eſt beatitudinis obiectum: ⁊ ſic n̄ videtur niſia beatis: vl̓ ſimpliciter vel ẜm qͥd: ſicut in raptu vel prout in eo reſultant reꝝ ſimilitudines: ⁊ ſic ꝓprie videturvt ſpeculuꝫ: Et hoc modo dicūt ſpecl̓m eternitatis viſūab angelis ante ſuā beatitudinem: ⁊ a prophetis. Sedhec opinio non videtur rōnabilis propter duo. Primoquia ip̄e ſpecies reꝝ in mente diuina reſultātes: nō ſuntaliud ẜm rem ab ipſa eſſentia diuina. Sed huiōi ſpecieſvel rōnes diſtinguūtur in ipſa ẜm diuerſos eius reſpectus ad creaturas diuerſas. Cognoſcere ergo diuinameſſentiam ⁊ ſpecies in ip̄a reſultates nichil aliud eſt: ꝙͣcognoſcere ipſam in ſe: ⁊ relatam ad aliud. Priꝰ eſt autem aliquid cognoſcere in ſe: ꝙͣ pro vt eſt ad aliud comparatum. Unde viſio quā videtur deus: vt eſt reꝝ ſpēspreſupponit illā qͣ videtur vt eſt in ſe eſſentia quedam:ẜm quod eſt obiectum beatitudīs. vn̄ impoſſibile eſt: ꝙaliquid videat deuꝫ ẜm qd̓ eſt ſpecies reꝝ: ⁊ nō videateum ẜm ꝙ eſt beatitudinis obiectuꝫ. Secundo qꝛ ſpēsalicꝰ rei inuenitur in aliquo dupliciter: vno modo ſicutpreexiſtēs ad rem cuiꝰ eſt ſpecies. Alio modo ſicut a reibi reſultans. Illud ergo in quo apꝑent ſpecies rerū vtpreexiſtentes ad rein: non pōt proprie ſpecl̓m dici: ſedmagis exemplar. Illud aūt ſpeculū pōt dici in quo reꝝſimilitudines a rebus ip̄is reſultant. Quia ergo in deoſpecies ſunt ⁊ rōnes reꝝ: nuſꝙͣ inuenitur dictum a ſanctis: ꝙ deuſ ſit reꝝ ſpeculū: ſed magis ꝙ ipſe res createſunt ſpeculum dei: prout dicitur ī prima ad corrintheoſxiii. Uidemꝰ nūc ꝑ ſpecl̓m ī enigmate. Et ſic etiā filiꝰdicitur eſſe ſpeculū patris: prout a patre in ip̄o ſpeciesdiuinitatis recipitur ẜm qd̓ habetur Sapientie ſeptīo.Speculuꝫ ſine macula. ⁊cͣ. Ꝙ ergo a magiſtris diciturprophetas in ſpeculo eternitatis videre. Non ſic intelligendum eſt. quaſi ipſum deum eternū videāt: prout eſtſpeculū reꝝ: ſed quia aliqͥd creatū intuentur: ī quo ipſaeternitas dei repn̄tatur. vt ſic ſpecl̓m eternitatis intelliatur: nō quod eſt eternū ſed qd̓ eſt eternitatē repn̄tansEx hoc ē nī deo ꝯpetit futura certitudinal̓r: vt p̄ſentiacognoſcere: vt Boecius dicit: qꝛ eius intuitꝰ eternitatemenſuratur: q̄ eſt totā ſimul Un̄ eiꝰ aſpectui ſubiacentomnia tempora: ⁊ que in eis geruntur. Inquātum ergoab iſto diuino aſpectu reſultat in mente prophete futurorum ſcientia per lumen ꝓpheticū: ⁊ ꝑ ſpecies ī quibꝰpropheta videt: ip̄e ſpecies ſimul cū lumine propheticoſpeculū eternitatis dicūtur. qꝛ diuinū intuitum rep̄ſentant. prout in eternitate futuroꝝ euentꝰ p̄ſentialiter inſpicit. Itaqꝫ ꝓphete in libro p̄ſcientie d̓i dicūtur legerehac ſil̓itudine: qꝛ ex ip̄o libro diuine p̄ſcientie efficiturreꝝ futuraꝝ noticia in mente ꝓphete: ſicut ex lectōne libri efficitur noticia reꝝ que ſcribūtur in libro in mentelegentis. Non auteꝫ ꝙtuꝫ ad hanc ſimilitudinē: ꝙ propheta ip̄aꝫ dei p̄ſcientiā videat: ſicut legens ī libro materiali videt libꝝ materialem Et quāuis om̄s cognitōnes a diuina p̄ſcientia diriuētur: non tn̄ omnis cognitōrep̄ſentat eam vt rōne eternitatis etiā futura p̄ſentialiter intueatur. vnde nō poteſt dici q̄libꝫ ſcientia ſpeculum eternitatis: ſꝫ in hoc pͥuilegiata cognitio ꝓphetaꝝoſtenditur.¶.LXXXVI.Adhuc de eodemEd fortaſſis obuciet aliquis: ꝙ nihil pōt videi niſi vbi eſt. Futura vero ꝯtingentia nō ſuntẜm īmobilem veritatē: prout vidētur a prophetis: niſi tm̄ in ip̄a preſcientia diuina Ideoqꝫ videtur ꝙprophete videāt illa ī ipſa ſolū dei preſcientia. Si dicatur ꝙ futura cōtingentia ſunt quidem primordialiter īdiuina preſcientia. Sed ex inde per quaſdaꝫ ſpecies admentem humanam diriuātur: vbi a ꝓpheta videntur.Econtra obiicitur: qꝛ quicqͥd ī aliquo recipitur: eſt in eoꝑ modum recipientis: ⁊ nō ꝑ modū ſuū. Mens aūt pro

phete mutabilis eſt: ⁊ ob hoc in ea nō poſſunt recipi: vtvidetur futura contingentia īmobiliter Ceteꝝ illud qd̓eſt proprium diuine cognitōi: non pōt niſi a deo cognoſci. Tale aūt eſt futura cognoſcere: ſicuc patet ex verb̓yſaie. Annūciate inquit que ventura ſunt: ⁊ dicemusqꝛ dii eſtis vos. Itaqꝫ videtur ꝙ nō poſſint a ꝓphetisfutura cōtingentiā videri: niſi in ipſo deo. Dicit autemAuicenna ꝙ quādoqꝫ mens homīs intantuꝫ eleuatur.ꝙ ſpeculo p̄ſcientiaꝝ coniūgitur. maxima vero eleuatōmentis humane eſt in cognitione prophetie. Ideoqꝫ videtur ꝙ ſpecl̓o p̄ſcientie ꝯiungatur. ita ꝙ futura in ip̄adei preſcientiā intueatur. Finis etiā humane vite: ſicutphiloſophi tradūt: eſt vt homo ẜm mentē altiori ſpecl̓oconiūgatur. quod eſt ſpeculū intelligibiliū ſubſtantiaꝝ.Quaꝝ videlicꝫ ſuprema eſt diuina eſſentia in qͣ relucētomnia. Deniqꝫ ſi duo ſint ſpecula quaꝝ vnū ſit ſuꝑiꝰ:⁊ alteꝝ inferius: ⁊ a ſpeculo ſuꝑiori reſultēt ſil̓itudinesin inferiori. ille qui in ſpeculo inferiori ſpecies videt: n̄dicitur in ſuperiori videre. ꝙͣuis eiꝰ viſio quodāmodoa ſuperiori ſpeculo diriuetur. Ex hoc itaqꝫ ꝙ intueturpropheta in mente ſua ſpecies receptas a mēte diuinaꝫnō videtur ꝙ debeat dici videre in ſpeculo etermitatiſſiue in mente diuina: ſed in m̄te propria vbi eſt ſpeculūtemꝑale: ꝙͣuis ab eterno diriuetur. Ad hec aūt ꝑ predicta patꝫ reſponſio: vl̓ ex ꝑte vl̓ ex toto. Dicendū eſt em̄ꝙ rōnes futuroꝝ cōtingentiū ẜm īmobilem veritatemoriginaliter ſunt in mente diuina: ſed exin̄ effluūt ī mēte ꝓphete. Et ſic in reuelatōe accepta propheta futuraimmobilit̓ cognoſcere poteſt. Et forma qͥdem receptaſequitur modū recipiētis quātum ad aliquid: ꝓut habeteſſe in ſubiecto eſt in eo material̓r vl̓ īmaterial̓r: vniformiter vl̓ multipliciter: ẜm exigentiā ſubiecti recipiētisſꝫ quātum ad aliquid forma recepta trahit ſubiectū recipiens ad modū ſuuꝫ: prout ſcꝫ nobilitates q̄ ſunt deratione forme: cōmunicantur ſubiecto recipiēti. Sic eīſubiectum ꝑ formā recipit ⁊ nobilitates: ⁊ hoc modo ꝑgloriā immortalitatis corpꝰ corruptibile īmortale efficitur Et ſil̓iter eē ꝑ irradiatōem ab īmobili veritate eleuatur mēs ꝓphete ad hoc ꝙ mobilia īmobiliter videatPorro quia futuroꝝ noticiā quidem eſt deo propria: ꝓpter hoc futuroꝝ cognito non pōt accipi niſi a deo: nōtn̄ oportꝫ ꝙ ipſum deū videat: quicūqꝫ a deo cognoſcitfutura: et veꝝ eſt ꝙ mens prophete ẜm Auicēnā ſpeculo p̄ſcientiarum ſiue intelligentiaꝝ coniūgitur: nō ꝙ ipſas intelligentias videat: ſed qꝛ ex earum irradiatōneipſaruꝫ preſcientie efficitur ꝑticeps. finis aūt humanevite non ſolum iuxta philoſophos: ſed etiā ẜm fideꝫ eſtvt homo ſpeculo altiori ꝯiūgatur. ſꝫ ad hunc finem nōin via ſꝫ ſolum in patria ꝑtingitur. Speculum aūt in qͦvidet propheta ꝙͣuis temꝑale ſit: tamen eternā dei preſcientiam repreſentat: ⁊ ſecunduꝫ hoc videt in ſpeculoeternitatis.LXXXVII¶ Quid ſit illud qd̓ menti ꝓphēte imprimitur in reuelatōne.Um autem ẜm Auguſtinuꝫ a ſola viſione intellectuali dicatur aliquiſ propheta. que ſcꝫ viſionon eſt de rebus ꝑ eaꝝ ſimilitudines: ſed peripſas reꝝ eſſentias: vt legitur ſuꝑ epiſtolā ſecundā adcorintheos. Uidetur ꝙ in viſiōe prophetica nulle ſpecies īprimantur in mente prophete: ſꝫ ſolūmodo lumenintellectuale. Ecōtra vero ſicut viſuſ nō determīat̉ adaliquid determinatū viſibile cognoſcendū ꝑ lumen ſedꝑ ſpeciem viſibilem: ſic ⁊ intellectꝰ poſſibil̓ nō determinat̉ ad intelligibilia cognoſcenda ꝑ lum̄ ītellectꝰ agentis: ſꝫ ꝑ ſpecies intelligibiles Cum gͦ cognitio prophete determinetur ad q̄dam que prius cognoſcebat videt̉ꝙ non ſufficiat lumīs infuſio: niſi etiā ſpecies īprimat̉Ad hec ⁊ ſil̓ia reſpōdeo: ꝙ prophetia ē q̄dā ſuꝑnatural̓